421 episodes

Bhagavad Gita is a conversation between Lord Krishna and Warrior Arjun.

The Gita is Lord's guidance to humanity to be joyful and attain moksha (salvation) which is the ultimate freedom from all the polarities of the physical world. He shows many paths which can be adopted based on one's nature and conditioning. This podcast is an attempt to interpret the Gita using the context of present times.

Siva Prasad is an Indian Administrative Service (IAS) officer. This podcast is the result of understanding the Gita by observing self and lives of people for more than 25 years, being in public life.

Gita Acharan Siva Prasad

    • Religion & Spirituality

Bhagavad Gita is a conversation between Lord Krishna and Warrior Arjun.

The Gita is Lord's guidance to humanity to be joyful and attain moksha (salvation) which is the ultimate freedom from all the polarities of the physical world. He shows many paths which can be adopted based on one's nature and conditioning. This podcast is an attempt to interpret the Gita using the context of present times.

Siva Prasad is an Indian Administrative Service (IAS) officer. This podcast is the result of understanding the Gita by observing self and lives of people for more than 25 years, being in public life.

    74. ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਅਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ

    74. ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਅਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ

    ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋਸ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਰਧਾਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਇਸ ਮੱਤ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਮ ਬੰਧਨਾ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ (3.31)। ਸ਼ਰਧਾ ਦਾ ਅਰਥ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਆਸਥਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਰਧਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸ਼ੱਕ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਆਦਿ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

    ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਨਵਤਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰੇ
    ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮਾਨਤਾ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸ਼ਰਧਾ ਇਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣ ਹੈ।

    ਦੂਜੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਉਲਟ ਧਰੁੱਵੀਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸ਼ਰਧਾ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਸ਼ਰਧਾ ਉਸ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ਰਧਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇਕ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਸਥਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਧਾਰ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਧਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।

    ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਰੰਤ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੋਹ ਭਿੱਜੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ (3.32)।

    ਗੀਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮੂਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਾਹੀਂ
    ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਹੀ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦਮਨ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ (3.33)?

    ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁੱਝ ਖਾਧ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਗੰਧ, ਅਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸੌਂਦਰਯ (ਸੁਹਜ) ਨਾਲ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦ

    • 4 min
    119. जागरूकता और करुणा का मिलन

    119. जागरूकता और करुणा का मिलन

    समत्व उन सभी ज्ञानीजन के उपदेशों का सार है जो कभी इस धरती
    पर आए थे। उनके शब्द, भाषा और तरीके अलग-अलग हो सकते हैं लेकिन संदेश समत्व प्राप्त करने का है। इसके विपरीत कोई भी उपदेश या अभ्यास सही नहीं है।

    मन के सन्दर्भ में, यह एक ओर इंद्रियों और दूसरी ओर बुद्धि के बीच संतुलन है। यदि कोई इंद्रियों की ओर झुकता है, तो वह वासनाओं में पूरी तरह डूब जाता है। जब बुद्धि हावी हो जाती है, तो व्यक्ति जागरूकता प्राप्त करता है, लेकिन जब करुणा की कमी होती है, वह दूसरों को नीची नजर से देख सकता है। इसलिए श्रीकृष्ण कहते हैं कि सर्वश्रेष्ठ योगी वह है जो दु:ख या सुख में दूसरों के लिए वैसा ही अनुभव करता है जैसा वह अपने लिए करता है (6.32)। यह जागरूकता और
    करुणा का सामंजस्य है।

    श्रीकृष्ण ने हमें सोने और चट्टान जैसी चीजों को एक समान मानने के लिए कहा; एक गाय, एक हाथी और एक कुत्ता को भी एक समान मानने के लिए कहा। बाद में उन्होंने हमें मित्रों और शत्रुओं सहित सभी लोगों के साथ समान व्यवहार करने के लिए कहा। इसे समझने का एक और तरीका यह है कि लोगों के साथ व्यवहार करने के तीन अलग-अलग स्तर हैं। पहला कानून के समक्ष समानता की तरह है जहां दो लोगों को अधिकार है कि उनके साथ बराबरी का व्यवहार किया जाए। दूसरा दो व्यक्तियों या गुणों की बराबरी करना है जिसमें एक हमारे दिल के करीब है जबकि दूसरा नहीं है। यह माता-पिता और सास-ससुर को एक समान मानने जैसा है। तीसरा स्तर खुद की दूसरों के साथ बराबरी करना है। उनका दु:ख हमारा है और हमारी खुशी उनकी है। यह समत्व से प्रवाहित होने वाली शुद्ध करुणा है। श्रीकृष्ण इसे ‘परम आनंद’ कहते हैं, जो तब प्राप्त होता है जब मन पूरी तरह से शांत होता है और जूनून वश में होते हैं (6.27)।

    इसे प्राप्त करने के लिए, श्रीकृष्ण दृढ़ संकल्प के साथ नियमित अभ्यास की सलाह देते हैं (6.23)

    • 3 min
    118. परिवर्तन ही स्थायी है

    118. परिवर्तन ही स्थायी है

    वस्तुओं की भौतिक या प्रकट दुनिया में परिवर्तन स्थायी है और अव्यक्त या आत्मा अपरिवर्तनीय रहती है। इन दोनों के बीच सामंजस्य लाने के लिए एक तंत्र की जरूरत होती है। रूपक के रूप में, यह एक स्थिर हब और घूमने वाले पहिये के बीच बॉल बेयरिंग तंत्र की तरह है या इंजन और पहियों से दो अलग-अलग गति को संभालने वाले गियरबॉक्स की तरह है। इसी तरह, यह इन्द्रियाँ, चित्त और बुद्धि का मिलाजुला एक तंत्र है जो अपरिवर्तनीय आत्मा और हमेशा बदलती हुई वस्तुओं की दुनिया के बीच है। श्रीकृष्ण ने एक पदानुक्रम दिया कि इंद्रियां इंद्रिय विषयों से श्रेष्ठ हैं, मन इंद्रियों से श्रेष्ठ है, और बुद्धि मन से श्रेष्ठ है। बुद्धि से भी श्रेष्ठ आत्मा है (3.42)।

    इंद्रियों का भौतिक भाग भौतिक संसार में होने वाले परिवर्तनों के प्रति स्वत: प्रतिक्रिया करता है। मन स्मृति के साथ-साथ इंद्रियों के नियंत्रक भाग का एक संयोजन है और हमें सुरक्षित रखने के लिए इंद्रियों के भौतिक भाग से इसमें लाए गए हर बाहरी परिवर्तन को संभालने की अपेक्षा की जाती है। मुख्य मुद्दा यह है कि क्या मन को बुद्धि नियंत्रित करती है या बाहरी संवेदनाएँ। यदि यह बाहरी संवेदनाओं द्वारा निर्देशित हो तो एक प्रतिक्रियावादी जीवन होगा और यदि बुद्धि द्वारा निर्देशित हो तो जागरूकता का जीवन होगा।

    इसलिए श्रीकृष्ण मन को स्वयं में स्थापित करने के लिए क्रम-क्रम से बुद्धि के उपयोग का अभ्यास करने (6.25) और इस अभ्यास को दृढ़ संकल्प और उत्साह के साथ करने के लिए प्रोत्साहित करते हैं (6.23)। समकालीन साहित्य भी यह बताता है कि किसी भी कौशल में महारत हासिल करने के लिए 10,000 घंटे के अभ्यास की आवश्यकता होती है।

    इस प्रक्रिया में, हमें संकल्प को भी त्यागने और इंद्रियों को संयमित करने की आवश्यकता है (6.24)। इंद्रियों को वश में करना और कुछ नहीं ब

    • 3 min
    73. ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਕਲਾ

    73. ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਕਲਾ

    ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦੇ ਅਤੇ ਹਊਮੈਰਹਿਤ, ਮਮਤਾਰਹਿਤ, ਆਸਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਲੜ (3.30)। ਇਹ ਸਲੋਕ ਗੀਤਾ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

    ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ’ ਜੋ ਇਸ ਲਈ ਪੈਦਾ
    ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ
    ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਥੋਪਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਸਹਿਤ ਕਰੋ। ਅਜਿਹਾ ਕਾਰਜ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਯੁੱਧ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਜਟਿਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ ਜਾਂ ਆਪ ਮਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਿਗਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਟਿਲ ਮਾਨਵ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਇਕੱਲੇ ਕਣ ਤੋਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇਕ ਕਿਰਿਆ (ਤਬਦੀਲੀਆਂ) ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲੜੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

    ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਹੈ ਕਿ ‘ਸਾਨੂੰ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ’। ਇਹ ਸਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਅਰਜਨ ਦੁਆਰਾ ਝੱਲੇ ਗਏ ਤਨਾਓ, ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਂ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।

    ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ (ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ) ਤੇ ਨਿਛਾਵਰ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਰਜ ਔਖਾ ਤੇ ਜਟਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਹੋਰ

    • 4 min
    209. Axe of Non-Attachment

    209. Axe of Non-Attachment

    Krishna spoke about the inverted tree of life where human beings are bound by roots hanging downwards and these roots are nothing but karmas (actions). Krishna immediately gives a solution to come out of this bondage and advises us to use the 'axe of non-attachment' (15.3).

    Non-attachment is one of the foundational principles of the Bhagavad Gita. On many occasions, Krishna has referred to this aspect. Broadly, we have attachments with people, things, feelings, thoughts and beliefs. In the case of our beliefs, many of them are based on unscientific myths, irrational and unverified facts etc. Using the quality of 'questioning', which was given by Krishna to be a good learner, one can attain non-attachment to them. When we are told about non-attachment, one tends to gravitate towards detachment or even hatred. That's why Krishna categorically told us to drop hatred.

    One finds it very difficult to shed attachment as it has been nurtured by us for a long time and thus becomes a part of us. The underlying message is to drop the sense of attachment but not destroy things or relationships. In fact, it is doing one's best in any given situation without the sense of attachment.

    Krishna says, "The true nature of this ashvatta (pipal) tree, its beginning, its end, and its modes of continuity -none of these are understood by ordinary men. Using a strong axe of detachment, one must cut it down and search out the base of the tree, which is the Supreme Lord, from whom streamed forth the activity of the universe a long time ago. Upon taking refuge in HIM, one will not return to this world again" (15.3 and 15.4).

    Once one is armed with the axe of non-attachment, the search begins for the base of the tree -the Supreme Lord or Paramatma.

    • 3 min
    72. ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕੈਦੀ

    72. ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕੈਦੀ

    ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਸੰਮੋਹਿਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ (3.29)।

    ਅਜਿਹੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਕਰਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਸੰਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੰਤਰਮੁਗਧ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ।

    ਇੱਥੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੰਤਰ ਮੁਗਧਤਾ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਕਰਤਾ ਹਨ (3.27) ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਣਨਾ, ਧਿਆਨ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ, ਕਾਰਜ ਸਥਲ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਅਪਰਾਧਬੋਧ, ਪਛਤਾਵਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

    ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੱਧਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਘਟਨਾ ਘਟਣ ਦੇ ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ
    ਬਤੀਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੁੱਝ ਛਿਣਾਂ, ਸਾਲਾਂ, ਦਹਾਕਿਆਂ ਜਾਂ ਉਮਰ ਭਰ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਘਟਨਾਵਾਂ ਕੁੱਝ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਲਏ ਗਏ ਕੋਈ ਫੈਸਲੇ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਚ ਮੌਜੂਦ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

    ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪੱਧਰ, ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਛਿਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ (3.27)

    • 4 min

Top Podcasts In Religion & Spirituality

The Bible in a Year (with Fr. Mike Schmitz)
Ascension
The Bible Recap
Tara-Leigh Cobble
Girls Gone Bible
Girls Gone Bible
BibleProject
BibleProject Podcast
WHOA That's Good Podcast
Sadie Robertson Huff
Unashamed with the Robertson Family
Blaze Podcast Network

You Might Also Like