105 afleveringen

Podcasts voor leraren, schoolleiders en betrokkenen om ze te sterken bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht

Nivoz Podcast Nivoz

    • Kunst
    • 4,7 • 19 beoordelingen

Podcasts voor leraren, schoolleiders en betrokkenen om ze te sterken bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht

    #105 Nadia Kuipers - Juf in de Tarwewijk

    #105 Nadia Kuipers - Juf in de Tarwewijk

    Wat vraagt het van docenten om les te geven in een grootstedelijke context? Over die vraag buigt Ella Krol zich tijdens haar stage-onderzoek bij NIVOZ. Voor een verkenning bezocht ze Nadia Kuipers, juf in groep 3 van OBS De Globe in de Tarwewijk. Juist omdat Nadia zelf in Rotterdam-Zuid is opgegroeid, wil ze op deze plek het verschil maken.
    Naast het lesgeven werkt Nadia bovenschools voor Stichting BOOR om waardevol onderzoek naar de praktijk te vertalen, blogt ze om collega's te inspireren en onder andere via het Instagram-account @kijkje.in.groep3 probeert ze ouders bij haar lespraktijk te betrekken.
    Samen met redacteur Marco Martens spreekt Ella met Nadia over taalontwikkeling, schoolcultuur en de rol die zijzelf als docent inneemt.

    • 53 min.
    #104 Kinderen van Rotterdam: David

    #104 Kinderen van Rotterdam: David

    Naar aanleiding van de samenwerking met UTC werd voor deze tentoonstelling een extra portret gemaakt van David, leerling van de UTC Klusbus van Stichting BOOR. Het Uitstroom Trainings Centrum is bedoeld voor jongeren uit het speciaal onderwijs en uit het praktijkonderwijs die wel in staat zijn tot werk maar die nog extra vlieguren moeten maken of de aansluiting op de arbeidsmarkt nog niet goed kunnen maken of geen stageplek kunnen vinden. Vanuit de Klusbus heeft David o.a. gewerkt aan de displays waarop de portretten zijn geplaatst. De foto van David is gemaakt door Studio Deep en in de podcast vertelt hij over zijn tracject bij de Klusbus. 
    'In principe wordt UTC gebruikt om kinderen die niet zo goed met boeken leren een beetje de bouw in te leiden.' 
    'Hoe meer je faalt, hoe meer je leert. Op school leren ze je niet echt hoe je met klanten moet omgaan, maar ze leren je eigenlijk vooral hoe je in een fabriek moet werken.' 

    • 27 min.
    #103 Thomas, Laurens en Amber, drie Pabo-studenten: wat heb ik ontdekt en welke leraar wil ik zijn?

    #103 Thomas, Laurens en Amber, drie Pabo-studenten: wat heb ik ontdekt en welke leraar wil ik zijn?

    In deze NIVOZ-podcast luisteren we naar drie Pabo-studenten, verbonden aan NHL Stenden in Groningen en Assen. Laurens, Amber en Thomas ronden momenteel hun opleiding af en kijken met podcastmaker Rob van der Poel terug en vooruit. Welk beeld hadden ze van een leraar? Hoe stapten ze in en wat is er in vier jaar ontdekt? Maar wellicht belangrijker – welke leraar zouden ze zelf willen zijn? Wat zien ze als hun pedagogische opdracht en heben ze zin als leraar te beginnen?
    We zitten deze vrijdagochtend – de dag voor Koningsdag - op een goeddeels verlaten locatie van NHL Stenden in Groningen, op een ietwat bevreemdend industrieterrein. Met Thomas Otten, op wie ik getipt was door lerarenopleider Natasja de Kroon, was er een eerste telefonisch contact. Thomas deed – net als Amber Venema – mee aan de minor Vernieuwend onderwijs en gebruikte een eigen podcast om op zijn stagepraktijk als aanstaand leraar te reflecteren. Ik luisterde een aflevering en raakte enthousiast. Het voorstel om een soortgelijk gesprek met nog twee van zijn jaargenoten te doen, viel direct in goede aarde.
    Met Laurens Schulting schoof een derde studiegenoot aan en in deze podcast hoor je terug wat er in vier jaar is gebeurd, dan wel hoe het vak van leraar steeds meer begint te leven, zeker als je voor de klas komt te staan. Zegt Laurens: ‘Alle opdrachten maken op de pabo, dat vind ik niet het meest ideale nee. Maar als je dan werkelijk de praktijk in mag, je leert die kinderen kennen en je krijgt een band met de klas, dat is het mooiste van onderwijs, vind ik. Niet alleen maar bezig zijn om die kinderen wat te leren - hoe rekenen werkt - maar ook hoe ze in de samenleving met elkaar om moeten gaan. Samen, je bent samen aan het leren.’
    Niet dat zoiets direct zo wordt beleefd. Ambers eerste stappen en ervaringen – vertelt ze - waren niet direct zoals ze zich had voorgesteld. ‘Tja, je bent natuurlijk hartstikke nieuw, in mijn geval überhaupt als leraar en met een groep werken. Dus je bent dan aangesteld op wat je van de opleiding en van je mentoren meekrijgt. Dat was voor mij echt wel een beetje zoeken. Wat wil ik nou precies en hoe ga ik dit voor elkaar brengen? Ik zat in mijn eerste stagejaar op het regulier onderwijs en dat was echt in hokjes werken, zeg maar. Daar ben ik niet zo van. Ik ben iets vrijer. Van mij mogen de kinderen ook wat meer inbreng hebben. Instructie geven kan ook in een klein groepje, dat hoeft niet met de hele klas. Niet iedereen heeft het ook nodig.’
    Thomas, die net als Laurens via het vmbo en de havo de weg naar de lerarenopleiding insloeg, had thuis al veel met onderwijs te maken. Zijn vader is schoolleider in jenaplanonderwijs en dus ging het gesprek aan tafel al vaak die knt op. ‘Eerst vond ik het niet zo heel interessant. Maar naarmate ik wat ouder werd, dan bleef ik langer zitten. Na het eten weet je wel. Een koffietje erbij en dan luister je wel mee en dan krijg je al een klein beetje een beeld in je hoofd van hoe je dat dan zelf zou doen.’
    En natuurlijk draagt iedereen ook zijn eigen voorbeeld met zich mee. De leraar van voeger, die hij misschien zelf graag wel zou willen zijn. Amber noemt 'meester Johan' van de Oosterhogebrugschool in Groningen, Thomas draagt 'meester Matthijs' voor van De Driespan in Harkstede. En Laurens zal 'juffrouw Oeka' van de Bonnerschool in Gieten nooit vergeten. ‘Wat ik vooral van haar onthouden heb, is dat er heel veel plezier in de klas was en dat je daardoor ook heel makkelijk aan het leren bent. Ik denk dat dat dat het plezier niet eens zo zat in iets heel grappig of iets heel leuks doen. Maar ik denk dat ze elke leerling individueel zag. Zij had en heeft – want ik heb nog steeds contact met haar - voor zichzelf een afspraak gemaakt dat ze elke leerling - één op één - elke dag moet spreken. Niet in de klas zelf, maar echt. Als een kind even pauze heeft, of als ze op de gang lopen, waar dan ook. Elke leerling is dan gezien. En omdat je je gezien voelt, voel je dat je

    • 1 u. 12 min.
    #102 Wat vragen jongeren van ons? Verhalen en lessen uit de Rotterdamse praktijk van Etienne en Luc

    #102 Wat vragen jongeren van ons? Verhalen en lessen uit de Rotterdamse praktijk van Etienne en Luc

    Hoe trek je op met jongeren in een stad als Rotterdam, in een grootstedelijke context? En wat vraagt dat van onderwijs en van jeugdwerkers? Theaterpedagoog Luc Opdebeeck en buurtwerker Etienne Tjon-A-Kon vertellen over hun praktijk, maar natuurlijk pas als de jongeren zelf ook aan tafel zijn geschoven.
    Op een maandagavond zitten we in het Rotterdamse Dokhuis, de plek waar Etienne en Luc elkaar al eens eerder hebben ontmoet, op uitnodiging van NIVOZ-redacteur Rob van der Poel. Ze trekken allebei met jongeren op en herkennen elkaar in hun visie en passie. ‘Waar zit de gemeenschappelijkheid eigenlijk niet,’ zo stelt Luc aan het begin van deze podcast vast. ‘We willen allebei dat jongeren in de lead zijn en zien dat wij eigenlijk een stapje terug hebben te doen als gevestigde orde. In plaats van dat jongerenwerk, zeg maar, bestaat uit: ‘Oké, we moeten iets doen aan de meiden in de wijk, we gaan nu allemaal meidenactiviteiten ontplooien of zoiets’ laten we jongeren zelf invulling geven aan datgene wat zij belangrijk vinden.'
    Luc Opdebeeck opereert vanuit de stichting Formaat, dat zich al meer dan 25 jaar bezighoudt met participatief theater. Een middel om om bepaald onderwerpen bespreekbaar te maken, dan wel om stem te geven aan minderheden, aan onderdrukten, aan groepen (jonge) mensen die vaak minder serieus genomen lijken te worden genomen. Zoals Fayyaad, nu zeventien jaar en verbonden aan de jongerentak en -activiteiten van 2DO, zegt: ‘ Ik kwam daar drie jaar geleden binnen, was de jongste, maar voelde me gelijk veilig. Want ja, iedereen is open en gewoon heel aardig. Weet je, als je op school gaat, dan zie je allerlei pestgedrag. Dat heb je hier gewoon niet. We vormen een familie, doen samen activiteiten en dat brengt rust. We gebruiken participatief drama om onderwerpen naar boven te halen. Dan hebben we het over seksuele intimidatie, armoede, studieschulden, enzovoort. Ze hebben we een stuk gemaakt over eenzaamheid onder jongeren. Veel jongeren kennen dit.’
    2DO stelt jongeren in staat om acties met peers te gaan ondernemen, in hun eigen ruimte, om eigen onderdrukkingsthema’s bespreekbaar te maken. Het geeft hun het gereedschap om te handelen tegen zichtbaar (en onzichtbaar) onrecht. Het helpt hen, hun politieke agenda om te zetten in daden en dialogen in de samenleving (en vooral onder jongeren zelf). Het project heeft de ambitie om door, met en van jongeren te worden. Het project wil daarmee een toegepast middel zijn voor het verder humaniseren van de samenleving, tegen de polarisering, de tweedelingen en onrecht in.
    Etienne Tjon-A-Kon leeft de laatste jaren met en tussen de jongeren van Charlois en omliggende wijken, zoals hij het zelf zegt. Hij werd in het najaar 2023 tot Vrijwilliger van het jaar uitgeroepen door de wijkraad. Niet alleen omdat hij elke zaterdagavond in het Huis van de Wijk is te vinden en steeds meer jongeren op Zuid aan zich weet te binden. Maar ook en vooral omdat hij 24/7 klaar staat, bijna iedereen zijn 06-nummer kan krijgen en hem dus weet te vinden. Zoals Solara of Jennifer: ‘Je voelt aan alles dat wat Etienne doet met zijn hart doet en dat het nooit om het geld gaat. Je kan eerlijk met hem zijn, je kan advies aan hem vragen. Het is allemaal heel erg, puur, vind ik. En iedereen is welkom. Je mag naar binnen komen, je mag komen kijken. Alleen natuurlijk wel met respect, want dat leert Etienne je ook. Je hebt respect voor een ander, wie dan ook. En dat is ook goed.'
    Zelf is Etienne -  ook een veelgevraagd dansdocent op Rotterdamse basisscholen - de bescheidenheid zelve. Hij prijst zichzelf dagelijks gelukkig en beseft dat zijn levenspad er ook een is die voortkomt uit eigen gemis. 'Mijn ouders natuurlijk waren heel erg streng, nee eigenlijk superstreng. Soms heb je als kind het gevoel dat je in gevangenschap leeft en de vraag is: hoe breek je weg uit die mentale gevangenis of uit datgene waar je op dat moment in zit? Dus heb ook ik tegen mijn moeders wetten moeten ingaan o

    • 1 u. 15 min.
    #101 Wat Normal Difference brengt, is fundamenteel: ‘We need to teach ourself and our children more values of WE.’

    #101 Wat Normal Difference brengt, is fundamenteel: ‘We need to teach ourself and our children more values of WE.’

    We are valuable, each of us. But together we hold the greatest value. Aan het woord in deze speciale NIVOZ-podcast is Kanja Waithira, initiatiefnemer van stichting Normal Difference. De Ubuntu filosofie ligt ten grondslag aan de werk- en denkwijze. I am, because we are. En daarin is in deze gefragmenteerde, ongelijke wereld een groot gebrek. Dus wat betekent dat voor onderwijs?
    De voertaal is Engels in deze podcast. Maar taal maakt soms niet zoveel uit om elkaar als mede-mens te verstaan. Kanja is vanaf 2008 in Nederland en komt van het Afrikaanse continent. Hij werd onlangs verkozen tot Rotterdamse Wijkraadslid van 2023. En ‘Normal Difference’ was tegelijk genomineerd voor de Rotterdamse kinderrechten Award. Maar voor Kanja – zo veel is direct duidelijk - gaat het niet op de eerste plaats over prestaties, prijzen of resultaten. Hij nodigt uit om in gesprek te komen, om samen op weg te gaan en vanuit verbondenheid te leven.
    Dit podcast-gesprek - met Rob van der Poel - is een goed voorbeeld, vindt hij. ‘Just like we sit here together. This is the power of the natural system. Because we are sharing, we do not know who else is going to connect to what we are sharing. But i don’t doubt that there will be somebody who can find something to say on the topics we are talking about. Because it is not my topic, it is not your topic, we are talking about WE.’
    De huidige staat van de wereld – de aarde, de mensen - gaat hem aan. De mentale gezondheid, de eenzaamheid en de depressie, door alle sociale lagen van de bevolking, in kleine en grote organisaties, in hoog en laag onderwijs, de aantallen lopen nog steeds op. Kanja – zelf woonachtig in de Rotterdamse wijk Carnisse probeert met zijn stichting Normal Difference daarin iets te betekenen. Iets fundamenteels.
    ‘We need to change the way we are educating our children. We need to teach them more values of WE and how to create a WE. So that the I cannot be a struggle for them. When I am by myself, or when I am in my I-world, i cannot believe that there is somebody who can stretch their hand and hold on to me. We are taught to believe that. So when we are not trusting each other, that means that we are being taught how to make distance. So what does that mean? The life of distance. It doesn't matter what you're teaching your child, what does that mean?’
    Normal Difference is 15 jaar terug opgericht en vindt zijn oorsprong in Kenia, daar waar Kanja en Olive, zijn partner, notabene als elkaars buurjongen en meisje zijn opgegroeid. Daar – in Nairobi – ontstonden de eerste programma’s waarmee jongeren van de straat werden gehouden en veerkracht opbouwden. Sport en acrobatiek, kunst, maar vooral community empowerment. Gewoon, ruimte maken voor het verschil en elkaars unieke gift. Of zoals Kanja het zegt: ‘That's why your differences make so much sense. By being normal. Because if I can see your difference and you can see mine, and we choose to use the common thing that we have together, we have strength.’
    En dat is wat anders dan wij in de Westerse samenleving gewend zijn, benadrukt Kanja. Because, this is not me making you to question yourself – it is me saying that this is space for each and every individual here.’ Of nog iets duidelijker. ‘Never underestimate the mind of a person, regardless of which side that person is.’ Immers: ‘The most beautiful thing a human being can bring, is when he shares his mind and thoughts with you. It's like a golden moment, sharing the authentic way of thinking. That mind doesn't just think that way. It's a system, a natural system. He is here, now, talking to you. It is him taking part or doing his role on his time here. You see!?’
    Normal Difference is behalve in Kenia dus nu ook alweer meer dan tien jaar actief in Rotterdam. En dan spreek je over gezondheid, sociale cohesie en re-integratie. Wat er gebeurt is laagdrempelig, uitnodigend, waarderend. Er is een ruimte voor muziek, voor beweging en voor kunst, vo

    • 1 u. 10 min.
    #100 Joop Oonk van Misiconi over inclusiviteit en een voortdurende pedagogische dans

    #100 Joop Oonk van Misiconi over inclusiviteit en een voortdurende pedagogische dans

    Inclusive dance is not dancing with empathy, but dancing with experience.In deze NIVOZ-podcast luister je naar Joop Oonk, artistiek leider van Misiconi, gevestigd in Rotterdam. We bezoeken een repetitie van het inclusieve dansgezelschap, ervaren haar manier van werken en ontdekken oriëntaties met pedagogische waarde en betekenis.
    De 35-jarige Joop Oonk is een pionier als het gaat om inclusieve podiumkunsten. Vanaf 2013 heeft ze het werkveld veroverd met haar innovatieve en gemixt dansgezelschap ‘waar ongelijkheid de grootste troef is’. Zo staat het op de website geschreven. Heeft de naam Misiconi daar iets mee van doen? ‘Nou nee,’ vertelt ze met een glimlach, ‘dat woord betekent dus eigenlijk niks. Het is een verzonnen naam. Maar het is wel een koosnaampje voor mijn zusje geweest, toen ze klein was. Maar dan zeg ik er wel direct bij: ik ben dit niet begonnen vanwege haar. Er zijn meerdere puzzelstukjes die bij elkaar zijn gekomen.’
    Joop is geboren in Thailand en gedeeltelijk opgegroeid in Oman. Ze heeft drie zussen waarvan er één het syndroom van Down heeft. Dat was voor haar allemaal niks vreemds. Pas op latere leeftijd, eenmaal terug in Nederland, beseft ze dat de dingen uit haar jeugd zijn invloed hebben op hoe ze naar het leven kijkt, naar wat ze belangrijk vindt, ook in haar (artistieke) werk. In eigen taal: ‘Ik wil doordringen tot het wezen, tot mijn innerlijke zelf en tot anderen. Een fluïde proces waarin waarneming, herinnering, ervaring - in samenspraak met de omgeving en de wereld - centraal staan.’ 
    Voor deze podcast bezoeken we Joop in haar eigen studio in de Rotterdamse wijk Lombardijen, daar waar ze met acht dansers een repetitiemiddag beleeft voor een van de Misiconi-voorstellingen. NIVOZ-redacteur Marco Martens - zelf podiumkunstenaar – gaf de aanzet en was indirect gewezen op Joops inclusieve praktijk. Noemi Bardas - verbonden aan het Rotterdamse Corpo -  en Rob van der Poel – aangezet vanuit eigen danservaring en belichaamde kennis - volgen als nieuwsgierige collega’s.
    Ze laten zich verrassen en inspireren door wat ze zien, nog voordat ze met Joop aan tafel gaan. Vervolgens praten zij haar publiek bij. Joop: ‘Jullie hebben een eerste repetitie gezien van nieuw werk dat gaat over vallen. Ik heb gekeken. Wat ervaren de dansers? Wat voor manieren van vallen zijn er?  Maar ook, wat is het metaforisch en symbolische wat in vallen zit? Dus controle/geen controle, maar ook dat alles in het leven opeens anders, of zelf afgelopen kan zijn. Dit soort experimentjes doe ik voordat ik een concept uitdenk. Dit soort momenten zijn heel fijn om al wat informatie in te winnen. Wat kan ik ermee? Wat kan een groep ermee?’
    Joop vertelt in deze podcast over sleutelmomenten, over inclusie en over een way of life. In 2012 vielen voor haar puzzelstukjes op hun plek toen ze ging studeren in Engeland aan de University of Surrey. Tijdens haar Master Dance Cultures en choreografie werd ze uitgenodigd voor een stage bij Stopgap Dance Company: een van de meest vooruitstrevende dansgezelschappen op het gebied van werken met dansers die een beperking hebben. 
    ‘Ik kwam er voor het eerst binnen en zag een groep mensen, zó divers. Het was een groot feest. Het was van iemand in een elektrische rolstoel naar iemand die krukken gebruikten. Van iemand in een trolly met een infuus eraan, tot mensen met een verstandelijke beperking. Ik kwam uit die les en ik dacht: ja, dit sluit eigenlijk al heel erg aan bij hoe ik werk. Het voelde goed en ik kon er direct wat mee. Ik heb gevraagd of ik er een stage kon doen en ben er een paar jaar gebleven.’
    Rond 2015 besloot ze haar eigen pad te lopen en begon ze in Rotterdam, eigenlijk from scratch. Maar wel met een overduidelijke passie en missie. Een route – stelt ze vast - waarin veel gebeurt en gebeurd is, in alle opzichten. ‘Ik leef Misiconi, elke dag. Alles wat ik hier doe en leer, neem ik mee naar huis. Maar ook andersom. Het zet me aan het denken. Ik he

    • 1 u.

Klantrecensies

4,7 van 5
19 beoordelingen

19 beoordelingen

Beweger onderwijs ,

Podcast makerschap en onderwijs.

Blij met deze integere prachtige podcast. Zoeken naar de mogelijkheden binnen het systeem is wellicht het hoogst haalbare om de stem van binnen ons, te raken maar … waar kunnen we ook kleine stappen maken om te tornen aan het systeem?

miriamrrr ,

Hoera voor meester Han

Ik heb immens genoten van de podcast van meester Han. Ieder kind verdient een meester Han en eigenlijk zouden alle grote mensen ook een keer met meester Han op avontuur moeten. Dat zou de wereld goed doen.

Top-podcasts in Kunst

Met Groenteman in de kast
de Volkskrant
Etenstijd!
Yvette van Boven en Teun van de Keuken
De Groene Amsterdammer Podcast
De Groene Amsterdammer
RUBEN TIJL RUBEN - DÉ PODCAST
RUBEN TIJL RUBEN/ Tonny Media
Ervaring voor Beginners
Comedytrain
Boeken FM
Das Mag & De Groene Amsterdammer

Suggesties voor jou

Aaf en Lies lossen het wel weer op
Tonny Media
Onderwijs leiden met hart en ziel
Taco Visser
Kunststof
NPO Radio 1 / NTR
Parel Radio
NPO Radio 1 / VPRO
Wat blijft
NPO Radio 1 / HUMAN
Over Leven
NPO 2 / HUMAN