Van Hamelen en Tolkien tot Robin Hobb, Nederlandse fantasyauteurs en zelfgebakken schoorsteenbrood: dit kwam deze week voorbij in de live podcast van Fantasyfans.nl. Waarom houden sommige mensen zielsveel van fantasy en sciencefiction, terwijl anderen er werkelijk helemaal niets mee hebben? Voor veel fantasyfans begon die liefde ooit met één boek, film, televisieserie of misschien wel een bezoek aan een fantasyfestival. In de wekelijkse live podcast van Fantasyfans.nl ging ik deze week terug naar mijn eigen eerste kennismaking met fantastische werelden, maar natuurlijk waren er ook nieuwe boekentips, interviews en fantasyfood. Hoe ben jij van fantasy gaan houden? Fantasyfans vormen eigenlijk een bijzondere groep. Voor ons is het de normaalste zaak van de wereld om enthousiast te worden van draken, magie, elfen, ruimteschepen en verzonnen werelden. Maar een groot deel van de Nederlanders en Vlamingen loopt in de boekhandel schouderophalend langs de fantasyafdeling. Hoe komt het dan dat wij wél gegrepen zijn door dit soort verhalen? Voor mij begon het verrassend vroeg, met televisie. Als kind keek ik naar Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?, meestal kortweg Hamelen genoemd. Het was een Nederlandse televisieserie vol liedjes, kastelen, magie, vreemde wezens en bizarre avonturen. Iedere aflevering eindigde bovendien met een cliffhanger. Dat laatste was in een tijd zonder streaming, internet of zelfs een videorecorder behoorlijk effectief. Een aflevering missen betekende dat je simpelweg niet wist hoe het verhaal verderging. Een groot deel van Hamelen is later verloren gegaan doordat oude videobanden werden gewist en opnieuw gebruikt. Daardoor is één jeugdherinnering me altijd bijgebleven: een betoverd kasteel waarin kamers op onmogelijke manieren met elkaar verbonden waren en iemand met zijn hoofd en lichaam op verschillende plekken terechtkwam. Hoe dat afliep? Geen idee. Ik miste de volgende aflevering. Maar Hamelen had zijn werk al gedaan. Ik wist al op jonge leeftijd dat er blijkbaar werelden bestonden waarin alles mogelijk was. Van Oz naar Midden-aarde Niet veel later ontdekte ik The Wizard of Oz. Ik wist niets over de geschiedenis van het boek en kende de beroemde film niet. Voor mij was het gewoon een fantastisch avontuur dat ik steeds opnieuw wilde lezen. Rond mijn twaalfde vond ik vervolgens iets onverwachts in de boekenkast van mijn vader: een beduimeld exemplaar van The Hobbit. Nog verrassender was dat mijn vader het daadwerkelijk had gelezen. Hij vertelde me dat er een vervolg bestond, The Lord of the Rings. Daarvoor moest ik alleen naar de volwassenenafdeling van de bibliotheek, en daar vonden ze mij eigenlijk nog te jong voor. Na flink aandringen kreeg ik uiteindelijk toestemming, met als voorwaarde dat de bibliothecaresse mijn boeken eerst mocht controleren. Zo liep ik uiteindelijk als twaalfjarige met The Lord of the Rings naar huis. Vanaf dat moment wist ik het zeker: dit waren werelden waarin ik de rest van mijn leven wilde blijven rondreizen. The Dark Crystal, Star Wars en een droom om films te maken Later kwam The Dark Crystal. Ik zag op de Duitse televisie een reportage over de film van Jim Henson en was onmiddellijk gefascineerd door de wezens, de wereld en de muziek. Toen de film in de bioscoop verscheen, moest ik hem zien. Het wakkerde zelfs een nieuwe droom aan: misschien wilde ik later wel filmmaker worden en zelf zulke werelden creëren. En natuurlijk was er Star Wars. Via mijn enthousiasme daarvoor begon ik jaren later, toen het internet nog jong was, een Star Wars-website. Die groeide uit tot een site met tienduizenden bezoekers per dag en bracht me uiteindelijk zelfs naar Amerika voor de première van The Phantom Menace en een bezoek aan Skywalker Ranch. Opvallend genoeg hield ik die liefde voor fantasy en sciencefiction lange tijd behoorlijk gescheiden van de rest van mijn leven. Pas via podcasts begon ik uitgebreid te vertellen over de symboliek, mythologie, filosofie en religieuze symboliek in verhalen als Star Wars, The Lord of the Rings, Harry Potter en Narnia. De ontdekking van de fantasycommunity Een volgende grote verandering kwam toen ik voor televisie een programma wilde maken over de Efteling. Tijdens mijn voorbereidingen hoorde ik over een fantasyfestival bij Kasteel de Haar en besloot ik er te gaan filmen. Dat werd mijn eerste Elfia. Ik wist niet wat ik zag. Overal liepen cosplayers, er was muziek, het kasteel vormde een perfecte achtergrond en vooral: er waren duizenden andere mensen die kennelijk net zo enthousiast waren over fantastische werelden als ik. Dat was misschien nog wel de grootste ontdekking. Fantasy was helemaal geen eenzame hobby. Vanaf dat moment begon ik steeds vaker fantasyfestivals te bezoeken. Daar ontmoette ik ook Nederlandse en Vlaamse auteurs. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk en uiteindelijk ontstond het idee om zelf fantasy te gaan schrijven. Waarom blijft fantasy dan toch zo klein? Maar als zoveel mensen eenmaal gegrepen worden door fantasy, waarom blijft het genre in Nederland en Vlaanderen dan relatief onzichtbaar? Nederlandse en Vlaamse fantasyauteurs schrijven complete series die je in veel reguliere boekhandels nauwelijks tegenkomt. Ook televisieseries blijken kwetsbaar. Een kostbare fantasyproductie kan na enkele seizoenen alweer verdwijnen wanneer het niet genoeg kijkers trekt. Misschien ligt daar ook een opdracht voor fantasyfans zelf. Vertel anderen over de boeken die je goed vindt. Neem iemand mee naar een festival. Deel een interview met een auteur. Laat zien dat fantasy veel breder is dan alleen draken, tovenaars en mensen met puntoren. Deze week op Fantasyfans.nl: drie auteurs De afgelopen week verschenen op Fantasyfans.nl weer verschillende auteursinterviews. Denyse Landman-Bouw, die haar boeken publiceert als Denyse L.B., vertelde hoe het schrijven ooit begon als ontsnapping uit de dagelijkse hectiek van een jong gezin. Tussen de luiers, papjes en drie kleine kinderen vond ze in fantasy een wereld die helemaal van haarzelf was. Inmiddels heeft ze drie fantasyboeken gepubliceerd. Ook sprak ik Adrian Stone, bekend van onder andere de Duivel-trilogie. In zijn nieuwe boek Het Labyrint speelt een jongen met autistische kenmerken een belangrijke rol. Hij kan magische spreuken die hij hoort reproduceren, en vormt daarmee een bedreiging voor de bestaande machtsstructuren rond magie. Stone putte voor bepaalde aspecten van het personage uit zijn eigen ervaringen. Het derde gesprek was met Kirsten Groot, auteur van de Shirareta Sekai-serie. Haar fantasywereld werd sterk beïnvloed door Japanse taal, cultuur en mythologie. Wat ooit begon met het zoeken naar bijzondere woorden in een Japans woordenboekje groeide uit tot een veel grotere fascinatie, die uiteindelijk haar hele wereldbouw beïnvloedde. Alle interviews zijn te vinden op Fantasyfans.nl. Boekentip: Guard in the Garden Tijd voor cozy fantasy. Deze week begon ik aan Guard in the Garden van Z.S. Diamanti. De hoofdpersoon is Felton Holden, een dwergenkrijger die na een zware verwonding zijn oude leven achter zich moet laten. Hij trekt in bij zijn excentrieke tantes in een rustig district en ontdekt langzaam dat er meer in het leven bestaat dan oorlog. Het is een verhaal over herstel, nieuwe vriendschappen, gemeenschap en een vleugje romantiek. Precies het soort boek waarbij je graag een tijdje in die wereld blijft hangen. Audio boekentip: Robin Hobb in de herkansing Mijn tweede boek van deze week was eigenlijk een herkansing. Ongeveer een jaar geleden luisterde ik naar Assassin’s Apprentice van Robin Hobb. Iedereen vertelde me hoe geweldig Hobb was, maar ik kwam nauwelijks door het boek heen. Een belangrijke reden was de audioboekversie die ik beluisterde. De Engelstalig voorlezer klonk vlak en ongeïnteresseerd, waardoor ik na boek 1 niet meer verder heb gelezen. Nu is er een nieuwe Engelstalige audioversie verschenen met een andere voorlezer. Ik ben opnieuw begonnen en de ervaring is totaal anders. Het is laat zien hoeveel invloed een verteller heeft op onze ervaring van een verhaal. Stemgebruik, ritme, timing en karakterisering kunnen een verhaal echt tot leven brengen, of juist het tegenovergestelde bewerkstelligen. Fantasyfood: zelf schoorsteenbrood maken Tot slot natuurlijk de belangrijkste culinaire vraag van deze week: kun je dat heerlijke schoorsteenbrood van fantasyfestivals ook thuis maken? Het antwoord is gelukkig: ja. Schoorsteenbrood, bekend als kürtőskalács, komt oorspronkelijk uit Hongarije en omringende regio’s. Het bestaat uit zacht gistdeeg dat in lange repen rond een cilindervorm wordt gewikkeld. Het deeg wordt met boter bestreken, door suiker gerold en vervolgens gebakken totdat de buitenkant goudbruin en krokant is. Voor thuisgebruik kun je een hittebestendige cilindervorm gebruiken. In de podcast bespreek ik ook de mogelijkheid om een schoon blikje, zorgvuldig omwikkeld met aluminiumfolie, als vorm te gebruiken. Het deeg moet eerst ongeveer een uur rijzen. Daarna rol je het uit, snijd je er lange stroken van en wikkel je die rond de ingevette vorm. Bestrijk het deeg met boter, rol het door fijne suiker en bak het rondom goudbruin. Dit staat bij mij in ieder geval op de lijst om binnenkort zelf uit te proberen. Hier vind je een recept. Wat was jouw toegangspoort tot fantasy? Was het The Lord of the Rings, Harry Potter of Star Wars? Een boek dat een leraar je ooit gaf? Een tekenfilm, anime of game? Of liep je ooit nietsvermoedend een fantasyfestival binnen en dacht je: wacht eens even, dit zijn mijn mensen? Laat het vooral weten in de reacties! Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
