Kardio-Know-How

Akademicka Platforma Edukacyjna
  • 0,0 (0)
  • Medicina
  • Semanal

Prof. Jarosław Drożdż z Kliniki Kardiologii Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi przestawia fascynujący świat współczesnej kardiologii klinicznej, kluczowych wyników badań naukowych, najnowszych wytycznych, ich najświeższe aktualizacje i zastosowanie w praktycznej pracy lekarza w szpitalu i poradni. Podcast jest częścią Akademickiego Portalu Edukacyjnego kardio-know-how.pl, jest przeznaczony wyłącznie dla profesjonalistów i odzwierciedla wyłącznie osobiste Autora. Jeżeli interesuje Cię medycyna, a szczególnie kardiologia, choroby serca i naczyń, ochrona zdrowia, profilaktyka, ciekawe przypadki kliniczne i najnowsze doniesienia z medycznego świata- to ten podcast jest zdecydowanie dla Ciebie.

  1. hace 3 d

    Ep.268. Nowa definicja niewydolności serca - czerwcowy dokument ACC/AHA/ESC/WHF.

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowszą definicję niewydolności serca.  Nowa definicja niewydolności serca (AHA/ACC/ESC/WHF 2026) została opublikowana 29 czerwca 2026 i aktualizuje definicję z 2021 roku, uwzględniając postęp diagnostyki, biomarkerów i nowych terapii, bez zmiany podstawowego rozpoznania niewydolności serca jako zespołu objawów wynikających z nieprawidłowej budowy lub funkcji serca, potwierdzonych podwyższonymi peptydami natriuretycznymi lub obiektywnymi cechami zastoju (https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001455). Najbardziej widoczną zmianą jest odejście od sztywnych progów frakcji wyrzutowej – zamiast HFrEF, HFmrEF i HFpEF autorzy proponują bardziej elastyczny podział na niewydolność serca z obniżoną, zachowaną oraz poprawioną frakcją wyrzutową, podkreślając, że pojedyncza wartość EF nie powinna decydować o fenotypie chorego. Jednocześnie zwracają uwagę na paradoks współczesnej kardiologii – większość badań klinicznych i zaleceń terapeutycznych nadal opiera się właśnie na wartościach LVEF, dlatego praktyka nie jest jeszcze gotowa na całkowite odejście od dotychczasowych progów. Po raz pierwszy wprowadzono również kompleksową klasyfikację etiologiczną niewydolności serca obejmującą m.in. przyczyny niedokrwienne, nadciśnieniowe, zastawkowe, zapalne, genetyczne, toksyczne, metaboliczne oraz choroby rzadkie, takie jak amyloidoza czy choroba Fabry'ego, co ma znaczenie ze względu na rosnącą liczbę terapii przyczynowych. Dokument mocno akcentuje także znaczenie trajektorii choroby – poprawa frakcji wyrzutowej nie oznacza wyleczenia, a leczenie o udowodnionej skuteczności powinno być kontynuowane mimo poprawy funkcji serca. Znacznie większy nacisk położono na wykrywanie stadium pre-HF, wykorzystując nie tylko NT-proBNP, ale również troponiny, wskaźnik albumina/kreatynina (ACR), zaawansowane obrazowanie oraz algorytmy sztucznej inteligencji analizujące zapis EKG. Profilaktyka staje się integralną częścią opieki nad pacjentem – autorzy wskazują na rolę inhibitorów SGLT2, agonistów receptora GLP-1 oraz finerenonu w ograniczaniu ryzyka rozwoju niewydolności serca u odpowiednio dobranych chorych. Dokument podkreśla także rosnące znaczenie sztucznej inteligencji w identyfikacji pacjentów z nierozpoznaną niewydolnością serca oraz zwraca uwagę na nierówności w dostępie do nowoczesnej opieki kardiologicznej. Największym wyzwaniem pozostaje jednak pogodzenie nowoczesnego biologicznego podejścia do niewydolności serca z obowiązującymi dowodami naukowymi, które nadal opierają kwalifikację do farmakoterapii, ICD czy CRT głównie na wartościach frakcji wyrzutowej.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

  2. 17 jul

    Ep. 267. Leczenie przeciwzakrzepowe AD 2026 - najnowsze wytyczne ACC, czerwiec 2026.  

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wpływ leczenia otyłości na choroby sercowo-naczyniowe.  Oczywiście wszyscy czekamy na trzy nowe wytyczne ESC dotyczące niewydolności serca, chorób sercowo-nerkowych oraz rehabilitacji kardiologicznej, które zostaną opublikowane dopiero 28 sierpnia 2026 podczas kongresu w Monachium, mimo że dokumenty są już od miesięcy gotowe i czekają na publikację. Zupełnie inaczej postępuje ACC, gdzie wytyczne są udostępniane natychmiast po zakończeniu procesu redakcyjnego (https://www.acc.org/guidelines), dlatego już dziś możemy korzystać z nowych zaleceń dotyczących leczenia przeciwzakrzepowego. Dokument liczy zaledwie 20 stron i w praktyczny sposób podsumowuje trzy najważniejsze wskazania do przewlekłej antykoagulacji: migotanie przedsionków, żylną chorobę zakrzepowo-zatorową oraz chorobę nowotworową. Podstawą leczenia pozostają DOAC, które wyraźnie przewyższają antagonistów witaminy K, z wyjątkiem chorych z mechanicznymi zastawkami serca i istotną stenozą mitralną. W migotaniu przedsionków decyzję o leczeniu należy opierać przede wszystkim na indywidualnym ryzyku udaru, a nie wyłącznie na skali CHA₂DS₂-VASc, uwzględniając również choroby współistniejące, takie jak przewlekła choroba nerek, kardiomiopatia przerostowa czy nowotwory. Z rezerwą podchodzę natomiast do przedstawiania zamknięcia uszka lewego przedsionka jako równorzędnej alternatywy dla DOAC – moim zdaniem zabieg ten powinien być zarezerwowany przede wszystkim dla chorych z ciężkimi, nawracającymi krwawieniami lub trwałymi przeciwwskazaniami do antykoagulacji. Wytyczne porządkują także postępowanie w wielu codziennych sytuacjach klinicznych, wskazując m.in. kiedy rozpocząć DOAC po udarze, jak postępować u chorych z niewydolnością nerek, po ablacji migotania przedsionków czy po zabiegach operacyjnych oraz podkreślając, że leczenie pomostowe heparyną podczas terapii DOAC nie jest zalecane. W żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej coraz częściej rekomenduje się długoterminową antykoagulację, zwłaszcza gdy utrzymują się czynniki ryzyka lub współistnieje choroba nowotworowa. Na końcu dokument zwraca uwagę na przyszłość leczenia przeciwzakrzepowego – inhibitory czynnika XI/XIa, oligonukleotydy antysensowe, przeciwciała monoklonalne oraz nowe odtrutki, takie jak ciraparantag, które mają zachować skuteczność przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka krwawień. To kolejny przykład praktycznych, zwięzłych wytycznych ACC, z których można korzystać od razu, bez konieczności czekania do zakończenia wakacji. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

  3. 10 jul

    Ep. 266. A jaki jest rzeczywisty efekt chirurgii bariatrycznej i farmakoterapii otyłości, nadwagi? 

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wpływ leczenia otyłości na choroby sercowo-naczyniowe.  Po dekadach nieskutecznych prób leczenia otyłości dysponujemy dziś dwiema metodami, które wykazały wyraźne korzyści kliniczne: chirurgią bariatryczną oraz agonistami receptora GLP-1. Chirurgia bariatryczna, mimo ponad 50-letniej historii i braku badań randomizowanych, w dużych badaniach obserwacyjnych zmniejsza śmiertelność całkowitą o 38%, a sercowo-naczyniową aż o 50%, a także istotnie ogranicza częstość hiperlipidemii, choroby wieńcowej, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i niewydolności serca. Potwierdza to metaanaliza 18 badań obejmująca 270 tys. operowanych i 1,2 mln nieoperowanych pacjentów z otyłością (średnie BMI >40). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7386646/ Agoniści GLP-1, przede wszystkim semaglutyd, są natomiast pierwszą grupą leków przeciw otyłości z przekonującymi dowodami z badań randomizowanych. Ich działanie wykracza poza redukcję masy ciała – poprzez pobudzenie receptora GLP-1 poprawiają kontrolę glikemii, metabolizm lipidów, zmniejszają stan zapalny i wywierają korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Co szczególnie istotne, korzyści kliniczne, zwłaszcza redukcja powikłań sercowo-naczyniowych, pojawiają się wcześniej niż wyraźny spadek masy ciała, co wskazuje, że kluczowe znaczenie ma samo pobudzenie receptora GLP-1. Autor artykułu Heart, Carel le Roux, porównuje tę zmianę do rewolucji, jaką przyniosły statyny – zamiast koncentrować się wyłącznie na ograniczaniu jedzenia, coraz częściej leczymy biologiczne mechanizmy odpowiedzialne za otyłość. Już u osób z BMI ≥27, a więc jeszcze przed rozpoznaniem otyłości, wykazano zmniejszenie liczby powikłań, zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF). W badaniach STEP-HFpEF śmiertelność u chorych z cukrzycą typu 2 zmniejszyła się z 3% do 2%, natomiast w badaniach SELECT i FLOW osiągnęła około 20% redukcji w ciągu kilku lat. Wszystko wskazuje na to, że agoniści GLP-1 mogą w najbliższych latach stać się, podobnie jak statyny, jednym z filarów prewencji i leczenia chorób sercowo-naczyniowych. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

  4. 3 jul

    Ep. 265. Czy to koniec chirurgii bariatrycznej?

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wpływ leczenia otyłości na choroby sercowo-naczyniowe.  Tydzień temu mówiłem o porażce naszego pokolenia w skutecznym zapobieganiu otyłości, a dziś wracam do niezwykle interesującego artykułu opublikowanego w Heart (https://heart.bmj.com/content/early/2026/02/23/heartjnl-2025-326812), który podważa wiele naszych dotychczasowych przekonań. Autorzy przedstawiają trzy kluczowe tezy: to otyłość trzewna napędza nadmierne spożycie pokarmów, sama dieta rzadko poprawia rokowanie kliniczne, a trzewna tkanka tłuszczowa jest bezpośrednią przyczyną HFpEF poprzez przewlekły stan zapalny, włóknienie i retencję sodu. Coraz więcej danych wskazuje, że ten sam mechanizm odpowiada również za rozwój nadciśnienia tętniczego, migotania przedsionków, choroby wieńcowej i przewlekłej choroby nerek, a równolegle z narastaniem otyłości obserwujemy gwałtowny wzrost częstości HFpEF. Wyniki badania LOOK AHEAD opublikowanego w New England Journal of Medicine (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1212914) pokazały, że nawet bardzo intensywna, wieloletnia edukacja i umiarkowana redukcja masy ciała nie przełożyły się na istotne zmniejszenie liczby zawałów, udarów ani śmiertelności, mimo poprawy parametrów metabolicznych, co oznacza, że sama edukacja najczęściej nie wystarcza. Potwierdzają to również analizy opublikowane w The Lancet Diabetes & Endocrinology (https://www.thelancet.com/journals/landia/article/PIIS2213-8587(16)30162-0/abstract), wskazujące, że wyraźne korzyści kliniczne pojawiają się dopiero przy utracie ponad 10% masy ciała. Znacznie większe korzyści przynosi chirurgia bariatryczna – metaanaliza obejmująca blisko 1,5 miliona pacjentów (https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7386646/) wykazała około 50-procentową redukcję śmiertelności sercowo-naczyniowej oraz wyraźny spadek częstości niewydolności serca, choroby wieńcowej i innych powikłań. Drugim przełomem są agoniści receptora GLP-1, których działanie wykracza daleko poza redukcję masy ciała – poprawiają metabolizm, zmniejszają stan zapalny, a korzyści sercowo-naczyniowe pojawiają się jeszcze zanim pacjent znacząco schudnie. Coraz więcej danych sugeruje, że leki te mogą odegrać w leczeniu otyłości rolę podobną do statyn w hipercholesterolemii, stając się terapią zmniejszającą ryzyko sercowo-naczyniowe już od BMI ≥27 kg/m². Wyniki badań SELECT, FLOW i STEP-HFpEF pokazują, że agoniści GLP-1 zmniejszają liczbę powikłań sercowo-naczyniowych oraz śmiertelność, co może oznaczać początek zupełnie nowego podejścia do leczenia otyłości i prewencji chorób serca. Moim zdaniem wchodzimy w erę, w której otyłość przestanie być postrzegana wyłącznie jako problem stylu życia, a stanie się chorobą wymagającą skutecznego leczenia, podobnie jak nadciśnienie tętnicze czy hipercholesterolemia. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

  5. 26 jun

    Ep. 264. Czy to nie największa porażka naszego/mojego pokolenia?  

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam konsekwencję epidemii nadwagi i otyłości.  W ostatnich dekadach kardiologia odniosła spektakularne sukcesy: interwencyjne leczenie ostrych zespołów wieńcowych zmniejszyło śmiertelność z około 15% do 3%, nowoczesna farmakoterapia nadciśnienia pozwala u większości chorych uzyskać prawidłowe wartości ciśnienia jedną lub dwiema tabletkami, a współczesne leczenie niewydolności serca wydłuża życie nawet o osiem lat. Do tego doszły skuteczne terapie obniżające stężenie LDL, przezcewnikowe leczenie wad zastawkowych, elektroterapia i ogromny postęp diagnostyki obrazowej. Jednocześnie największą porażką mojego pokolenia lekarzy pozostaje narastająca epidemia nadwagi i otyłości. Pomimo wieloletniej edukacji i zaleceń dotyczących diety oraz aktywności fizycznej liczba dorosłych z otyłością podwoiła się, a liczba dzieci z tym problemem wzrosła aż czterokrotnie. Nadmierna masa ciała prowadzi do ponad 200 chorób, w tym nadciśnienia, migotania przedsionków, niewydolności serca, wielu nowotworów i skraca życie średnio o 8–9 lat. Historia farmakologicznego leczenia otyłości pełna była rozczarowań – kolejne leki wycofywano z powodu ciężkich działań niepożądanych, głównie kardiologicznych i psychiatrycznych. Dopiero najnowsze terapie inkretynowe przyniosły przełom, ponieważ nie tylko skutecznie redukują masę ciała, ale także zmniejszają ryzyko sercowo-naczyniowe i znajdują zastosowanie również w niewydolności serca. Autorzy interesującego artykułu opublikowanego w „Heart” proponują nowe spojrzenie, sugerując, że to otyłość może prowadzić do nadmiernego spożywania pokarmów, sama redukcja masy ciała dietą nie zawsze przekłada się na poprawę zdrowia, a trzewna tkanka tłuszczowa odgrywa kluczową rolę w rozwoju niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową. Z częścią tych tez się zgadzam, część budzi mój sceptycyzm i wymaga głębszej analizy. Link do publikacji: https://heart.bmj.com/content/early/2026/02/23/heartjnl-2025-326812 Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

  6. 19 jun

    Ep. 263. FIND-CKD - ciąg dalszy znakomitej serii nowości u nefrologów.  

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam farmakologiczne nowości nefrologiczne. Nerki przez wiele lat mogą chorować bezobjawowo, a ich uszkodzenie bardzo często towarzyszy najważniejszym chorobom serca, takim jak niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze czy wady zastawkowe. Dziś coraz większe znaczenie w diagnostyce przewlekłej choroby nerek ma albuminuria oceniana za pomocą wskaźnika UACR, który często wykrywa problem wcześniej niż spadek eGFR; szczegóły omawiałem w odcinku 152 „Albuminuria – praktyczny przewodnik”. W ostatnich latach leczenie nefrologiczne przeszło ogromną zmianę dzięki flozynom, agonistom GLP-1 oraz nowoczesnym antagonistom receptora aldosteronowego. Szczególną uwagę zwróciło opublikowane w NEJM badanie FIND-CKD oceniające finerenon u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek bez cukrzycy. Do badania włączono chorych z albuminurią 200–3500 mg/g i eGFR 25–90 ml/min/1,73 m², a obserwacja trwała około trzech lat. Finerenon obniżał ciśnienie tętnicze średnio o 5 mmHg, spowalniał spadek filtracji nerkowej i przyniósł 22% redukcję nerkowych oraz około 40% redukcję sercowo-naczyniowych punktów końcowych. Leczenie było dobrze tolerowane, a ciężka hiperkaliemia występowała bardzo rzadko mimo nieco częstszego wzrostu stężenia potasu niż w grupie placebo. Moim zdaniem badanie wzmacnia pozycję finerenonu, który jako niesteroidowy i selektywny antagonista aldosteronu może okazać się jednym z najważniejszych leków chroniących jednocześnie serce i nerki. Link do publikacji: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2604625.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

  7. 12 jun

    Ep. 262. Wytyczne kardiologii sportowej - 10 nowych, fundamentalnych informacji. 

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wytyczne kardiologii sportowej.   W codziennej praktyce obserwuję zderzenie dwóch światów – świata medycyny i świata sportu – oraz częsty konflikt pomiędzy potrzebą bezpieczeństwa a potrzebą realizowania pasji przez pacjentów. Zbyt często spotykam się z sytuacją, w której osobom z chorobami serca automatycznie odradza się aktywność sportową, a nawet niewielkie odchylenia w badaniach prowadzą do zakazów uprawiania sportu, mimo że korzyści z regularnej aktywności fizycznej są ogromne i zdecydowanie przewyższają ryzyko. Tymczasem najnowsze wytyczne ACC/AHA dotyczące kwalifikacji sportowców z chorobami układu sercowo-naczyniowego, opublikowane pod adresem https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001297, prezentują zupełnie nowe podejście oparte na wspólnym podejmowaniu decyzji z pacjentem, a nie na automatycznych zakazach. Autorzy podkreślają, że nagły zgon sercowy podczas wysiłku fizycznego jest zdarzeniem bardzo rzadkim, występującym z częstością mniejszą niż 1 na 100 tysięcy sportowców, a całkowite wyeliminowanie ryzyka nie jest możliwe niezależnie od rodzaju aktywności. Zamiast zakazywać sportu, wytyczne wskazują na konieczność odpowiedniego przygotowania, dostępności defibrylatorów AED oraz indywidualnej oceny ryzyka, ponieważ większość zagrożeń można ograniczyć bez odbierania pacjentom możliwości realizacji ich pasji. Szczególnie ważne jest nowe spojrzenie na choroby, które jeszcze dekadę temu niemal automatycznie wykluczały z uprawiania sportu, takie jak kardiomiopatia przerostowa, rozstrzeniowa, arytmogenna, zapalenie mięśnia sercowego czy niektóre wady zastawkowe. Współczesne podejście zakłada trzy etapy postępowania: dokładne rozpoznanie i ocenę ryzyka, edukację pacjenta i jego rodziny oraz wspólne podjęcie decyzji o dopuszczeniu do aktywności wraz z planem monitorowania i postępowania w razie wystąpienia objawów. Dużą rolę przypisano również elektrokardiografii, której dokładna analiza pozwala wykryć większość kanałopatii i kardiomiopatii odpowiedzialnych za nagłe zgony sercowe u młodych sportowców. Największą zmianą w stosunku do wcześniejszych dokumentów jest jednak filozofia postępowania – wytyczne z 2025 roku w wielu sytuacjach zastępują dawną strategię „zakazać” podejściem „pozwolić pod określonymi warunkami”, co doskonale pokazuje zestawienie z zaleceniami z 2015 roku. Dodatkowe omówienie nowych rekomendacji ACC można znaleźć pod adresem: https://www.acc.org/latest-in-cardiology/articles/2025/12/09/17/52/2025-acc-aha-sports-participation-guidelines-for-athletes-with-cv-abnormalities. Moim zdaniem jest to jedna z najważniejszych zmian w kardiologii sportowej ostatnich lat, ponieważ w centrum procesu decyzyjnego ponownie stawia człowieka, jego cele życiowe i prawo do aktywności fizycznej, a rolą lekarza staje się nie zakazywanie sportu, lecz pomaganie w jego możliwie bezpiecznym uprawianiu.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

  8. 29 may

    Ep. 261. HFA 2026 Digoksyna - wielki powrót Królowej? DECISION. 

    Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam kolejną część badań opublikowanych podczas kongresu HFA 2026.   Kiedy studiowałem medycynę, digoksyna była jednym z podstawowych leków stosowanych w kardiologii, szczególnie w niewydolności serca i migotaniu przedsionków, a w Niemczech stosowano ją jeszcze odważniej niż w Polsce, często rozpoczynając terapię od dużych dawek nasycających. Już wtedy zastanawiała mnie zarówno różnica w podejściu do dawkowania między krajami, jak i praktyczna możliwość prawidłowego realizowania przez pacjentów skomplikowanych schematów leczenia opartych na zmiennych dawkach zależnych od masy ciała, funkcji nerek i czasu potrzebnego do uzyskania odpowiedniego stężenia leku. W Klinice Chorób Wewnętrznych prof. Krzemińskiej-Pakuły stosowaliśmy znacznie bardziej zachowawcze dawkowanie, ale i tak podstawową tabletką była dawka 0,25 mg, dziś praktycznie wyparta przez znacznie mniejsze dawki. Punktem zwrotnym okazało się opublikowane 20 lutego 1997 roku w NEJM badanie DIG: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJM199702203360801, obejmujące ponad 6,5 tysiąca pacjentów z niewydolnością serca i frakcją wyrzutową poniżej 45%, obserwowanych przez pięć lat. Badanie pokazało, że digoksyna nie zmniejsza śmiertelności całkowitej, choć początkowo krzywe przeżycia rozchodziły się na korzyść leku, natomiast wyraźnie redukowała liczbę hospitalizacji oraz zaostrzeń niewydolności serca, co dziś mogłoby zostać uznane za sukces kliniczny z punktu widzenia złożonych punktów końcowych. W kolejnych analizach zauważono jednak, że korzyści występowały głównie przy niższych stężeniach digoksyny we krwi, najlepiej w zakresie 0,5–0,9 ng/ml, podczas gdy wyższe stężenia wiązały się ze wzrostem śmiertelności, szczególnie u kobiet. Dodatkowo niemal wszystkie współczesne badania nad digoksyną odbywają się już w zupełnie innym świecie terapeutycznym, w którym standardem są β-adrenolityki, MRA, ARNI i flozyny, czego nie było w czasach badania DIG. Najnowsze dane z badania DECISION oraz równolegle opublikowanej metaanalizy i analiz odstawienia digoksyny sugerują, że lek nadal może zmniejszać ryzyko zaostrzeń niewydolności serca, choć wpływ na śmiertelność całkowitą pozostaje nieistotny statystycznie: https://jamanetwork.com/journals/jama/article-abstract/2848972 oraz https://academic.oup.com/eurheartj/advance-article/doi/10.1093/eurheartj/ehag385/8674856. Szczególne zainteresowanie wzbudziły obserwacje pokazujące nawet siedmiokrotny wzrost ryzyka zaostrzenia niewydolności serca po nagłym odstawieniu wcześniej stosowanej digoksyny, choć były to analizy krótkoterminowe oparte jedynie na sześciotygodniowej obserwacji. Dlatego w 2026 roku nadal pozostaję zwolennikiem „wielkiej piątki” nowoczesnej terapii niewydolności serca, a po digoksynę sięgam ostrożnie — głównie u pacjentów z migotaniem przedsionków, niewydolnością serca i utrzymującą się tachykardią mimo wysokich dawek β-adrenolityków, stosując małe dawki, kontrolując stężenie leku i unikając interakcji z amiodaronem oraz innymi lekami przeciwarytmicznymi.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Ver todo (270)

Tráiler

Información

Prof. Jarosław Drożdż z Kliniki Kardiologii Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi przestawia fascynujący świat współczesnej kardiologii klinicznej, kluczowych wyników badań naukowych, najnowszych wytycznych, ich najświeższe aktualizacje i zastosowanie w praktycznej pracy lekarza w szpitalu i poradni. Podcast jest częścią Akademickiego Portalu Edukacyjnego kardio-know-how.pl, jest przeznaczony wyłącznie dla profesjonalistów i odzwierciedla wyłącznie osobiste Autora. Jeżeli interesuje Cię medycyna, a szczególnie kardiologia, choroby serca i naczyń, ochrona zdrowia, profilaktyka, ciekawe przypadki kliniczne i najnowsze doniesienia z medycznego świata- to ten podcast jest zdecydowanie dla Ciebie.

Ficha técnica

  • Creado por
    Akademicka Platforma Edukacyjna
  • Años en activo
    2021 - 2026
  • Episodios
    270
  • Clasificación
    Apto
  • Derechos de autor
    © 2026 Kardio-Know-How
  • Sitio web del podcast
    Kardio-Know-How

Quizá también te guste