Waarin we meestal zelf ook niet weten waar de aflevering van vandaag weer naartoe gaat. Charlie de ingewikkelde rekensommen van zijn baasje omtrent zijn fixatie met soixante-neuf goed getimed komt verstoren. En dat terwijl men grof geld blijkt te betalen voor autootjes met zonder kilometerstanden en wij daarop naadloos los gaan met wat ongefundeerde theorieën. Draaien we onze hand niet voor om. Raken we meteen verstrikt in de interne codes van de firma Mercedes-Benz. Gewoon omdat Joost stiekem beter is in E-nummers dan wirtschaftswunderziffern. Gelukkig heeft hij daar geen minderwaardigheidscomplex bij. Of dat kilometers niet heilig zijn, koe of niet. Al best dat wij over het algemeen niet bezig zijn met vraagstukken over het vangen van hazen. En dat terwijl Joost tussen neus en lippen door even laat weten dat hij vrienden heeft. Good for Joost, hoe het voor die vrienden moet zijn laten we maar even in het midden. Kunnen jullie horen dat wij heerlijk in de tuin zitten trouwens? Wij zitten namelijk heerlijk in de tuin. Vinden we fijn, noem ons vreemd, noem ons excentriek, we trekken het ons niet aan. Verdiepen we ons in de nagelnieuwe My Little Pony registratie van de Franse overheid. Gelukkig kunnen we meteen over een andere boeg verder. En dat heeft dan weer niets met scheepvaart te maken, maar meer met aanleidingen tot echtelijke twisten. Met de hand, dat dan weer wel. Het lijkt wel koffie zetten. En nee, dat is niet perse een verwijzing naar onze Karren & Koffers Meet Up op zaterdag 13 juni aanstaande, maar iedere hint naar die fijne bijeenkomst is natuurlijk louter op toevalligheden gebaseerd. Onze ambassadeur van de week is druk aan het stuiken geweest op de struikelfeesten. Op een mooie pinksterdag, samen in de zon. Nemen wij een podcast op, kan ook een behanger zijn. Iets van dien aard. Worden we ineens ook gewoon landelijk gepromoot, waarmee we dan niet perse de lokale polders bedoelen. Blijken er ook onder podcastmakers mensen te zitten waar zo nu en dan een vijs los zit. Verholen paniek effectief verborgen kan worden onder een laag dikke cool. Zie het als een tip van Vette Praat. Gratis ende voor noppes. Iemand nog een brommerdropje voor we aan de buikschuivers beginnen. Het aantal takten laten we tactisch in het midden. Het is weer eens een ander geluid, ja toch, niet dan? En dat dan met een correctiefactor in de vorm van een gele briefkaart uit Qatar. Dat voorrijders niet opschieten omdat ze een beetje ruiken, tja het is niet anders. Waarbij we qua details details details dan graag weer even teruggrijpen op het beter weten dan de kenner. Waarom ook niet. Het geloof in het geilig oliesel komt in elk geval weer knetterhard om de hoek. Citroclopedie, Cyclopedie, de Kleine Winklerprins is er niets bij. Alle hens aan dek voor de scepticus. Hoezee, hoezee, hoezee. En dat volledig zonder hoon. De ontdekking dat wij het niet alleen zijn die af en toe doorslaan lossen we naadloos op met een functie elders, euh nee, dat was het niet. Nou ja, luister zelf anders gewoon. Deksels of drommels, maar geen trommels. Zen en de kunst van het zwembadonderhoud. Robert M. Pirsig draait zich nog een keer om. Zo bezoeken we nog gauw even de far west in een zinloze poging de klompvoetgeneratie in hun witte flatgebouwen weg te houden bij de nerds met hun even zo witte benen. Zonnebrandcreme in de strijd tegen de populaire wetenschap. Krijgt u van ons nog het recept voor platvis panamera, het bekende Duitse zomergerecht. Betrekken we er meteen de gebroeders Ludolf nog even bij. Soms bedenk je de mooiste woorden pas na de podcast, hierbij introduceren we rapapapa rapapapa het schaamglas. Need we say more. Waarschijnlijk wel, maar dat doen we nu even lekker niet. Goed verhaal, maar net niet kort genoeg.
