Οχι μόνο τους ακροατές δε σέβεσαι με αυτό που κανείς, αλλά ουτε τον εαυτό σου και το χρόνο σου. Και όταν λέω χρόνο εννοώ τη μια ώρα που κανείς ηχογράφηση, γιατί σίγουρα δε κάνεις ουτε προετοιμασία ουτε καν ακούς αυτό που γράφεις. Στο τελευταίο επεισόδιο που ακουσα το τελευταίο πεντάλεπτο υποτίθεται πως συνομιλούσες με τη καλεσμένη σου, αυτή είχε κλειστό μικρόφωνο και ακουγόσουν μόνος εσυ για πέντε λεπτά να λες «μμμμμ, ναι, μμμμ». Το τελευταίο πρέπει να είναι και η αγαπημένη σου φράση γιατί απ τη μια ώρα εκπομπής τα 40 λεπτά είναι «μμμμμ, ναι, μμμμ». Αν θες να πάρεις στα σοβαρά αυτό που κανείς πάρε μια εκπομπή σου και άκουσε την. Δεν υπάρχει αρχή μέση και τέλος στις προτάσεις σου, το συντακτικό σου δυσκολεύει τον ακροατή να καταλάβει ακόμα και το πιο απλό γεγονός και το λεξιλογιο σου είναι περιορισμένο και επαναλαμβανόμενο.
Και για να σε βοηθήσω… έγραψα τα 2 τελευταία λεπτά απ το επεισόδιο που μόλις ακουσα.
« Τώρα τι κάνει ο Ρόμπερτ Τσειμπερς; Νομίζω έχει πεθάνει, αν δεν εσφαλομαι, θα το ψάξουμε τώρα… εεεεεεεεε….. Ζει ακόμα, τέλεια. Εεεεε μέσα είναι, μες στη φυλακή, περίμενε τώρα το ψάχνω… α όχι, αυτός είναι άλλος… αλλά ναι, νομίζω φυλακή είναι. Ναι, φυλακισμένος είναι ακόμα. Και για το φόνο είναι φυλακισμένος τώρα, ναι, φυσικά δε μπορούσε να περάσει το άλλο που είπανε ότι έφταιγε η άλλη γι αυτό, νταξει, εεεεεε, τι ξέρω τι θέλουν να περάσουν, θέλουν να αντιστρέψουν και να κατηγορήσουν αυτή για όλο που λάθος τελείως.»
