Radio Lifo

LIFO PODCASTS

Podcasts από την δημιουργική ομάδα της LIFO, μια προσπάθεια να ερμηνευτούν τα σημεία των καιρών

  1. «Δεν με ήθελαν στο πανεπιστήμιο, σήμερα δουλεύω στη Deutsche Bank»

    27 APR

    «Δεν με ήθελαν στο πανεπιστήμιο, σήμερα δουλεύω στη Deutsche Bank»

    Ο Θοδωρής Τσάτσος και η Χρυσέλλα Λαγαρία συνομιλούν με τον διδάκτορα Αστροφυσικής Αργύρη Κουμτζή, που σήμερα ζει και εργάζεται στη Γερμανία ως data scientist, για τα εμπόδια που χρειάστηκε να ξεπεράσει προκειμένου να εισαχθεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, για την καθημερινότητά του ως φοιτητή αλλά και για τις προκλήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι οπτικά ανάπηροι σπουδαστές. Παράλληλα, μιλά για τις τεχνικές που επιστράτευσε και τους «συμμάχους» που απέκτησε στην πορεία του προς την ολοκλήρωση των σπουδών του, από το προπτυχιακό έως το διδακτορικό. Μέσα από τις περιγραφές του αναδεικνύεται τόσο η σημασία της επιμονής όταν κυνηγάς αυτό που αγαπάς όσο και η μεγάλη απόσταση που έχουν να διανύσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια μέχρι να γίνουν πραγματικά προσβάσιμα για όλους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην τεχνητή νοημοσύνη που αλλάζει ριζικά το τοπίο για τους τυφλούς φοιτητές, προσφέροντας πρόσβαση σε γνώση και εργαλεία που μέχρι πρόσφατα ήταν αδιανόητα.

    32 min
  2. Πώς ντύνεται και οργανώνει τη ζωή του ένα τυφλό άτομο;

    20 APR

    Πώς ντύνεται και οργανώνει τη ζωή του ένα τυφλό άτομο;

    Συζητώντας για τα «μεγάλα», συχνά ξεχνάμε τα μικρά, εκείνα που τελικά καθορίζουν την καθημερινότητα. Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ζούμε, ρε!» με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο η κουβέντα ξεκινά από απλές, σχεδόν αυτονόητες απορίες: πώς ένα τυφλό άτομο διαλέγει ρούχα, πώς τα πλένει, πώς οργανώνει την ντουλάπα του; Μέσα από χιούμορ και προσωπικές εμπειρίες, αναδεικνύεται μια πραγματικότητα που για πολλούς παραμένει αόρατη. Η καλεσμένη αυτού του επεισοδίου Ευγενία Μητροσύλη, σχεδιάστρια και επιχειρηματίας, φέρνει μια διαφορετική οπτική στον χώρο της μόδας, προτείνοντας λύσεις που ενσωματώνουν την προσβασιμότητα χωρίς να χάνουν σε αισθητική ή βιωσιμότητα. Με εργαλεία όπως τα QR codes με ηχητικές πληροφορίες και τα ανάγλυφα στοιχεία Braille, αλλά και την αξιοποίηση τεχνολογιών όπως το NFC, δείχνει πώς η ένδυση μπορεί να γίνει εργαλείο αυτονομίας. Η συζήτηση αγγίζει και τις προκλήσεις που κρύβουν τέτοιες καινοτομίες: το κόστος, τις τεχνικές δυσκολίες αλλά και τη σημασία της συνεργασίας με τα ίδια τα άτομα που τα αφορά. Παράλληλα, αναδεικνύεται η ανάγκη για μια πιο συμπεριληπτική προσέγγιση στη μόδα και τον σχεδιασμό, όπου η προσβασιμότητα δεν είναι «έξτρα» αλλά βασική αρχή. Ένα επεισόδιο για το πώς η τεχνολογία, η ενσυναίσθηση και η δημιουργικότητα μπορούν να αλλάξουν την καθημερινότητα και να κάνουν τον κόσμο λίγο πιο ανοιχτό για όλους.

    21 min
  3. «Αθήνα, δεν είσαι για όλους»

    1 APR

    «Αθήνα, δεν είσαι για όλους»

    Σε αυτό το επεισόδιο του «Ζούμε ρε», η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με την Πατρίτσια Τόσκα για ένα θέμα που θεωρητικά έχουμε εξαντλήσει, αλλά πρακτικά δεν έχουμε αγγίξει καν: την προσβασιμότητα. Με αφορμή τη συμμετοχή της στην ταινία μικρού μήκους της Αντιγόνης Καρνεσιώτη, «The Handbrake», η Πατρίτσια μιλά για την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που κινείται με αμαξίδιο σε μια πόλη όπου απαιτείται διαρκήςεκ των προτέρων σχεδιασμός για το αυτονόητο: να βγεις από το σπίτι και να φτάσεις κάπου. Η κουβέντα ξεκινά από τα ταξίδια της στο εξωτερικό και τη σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα. Πόλεις όπως η Βαρκελώνη δείχνουν τι σημαίνει υποδομή που λειτουργεί, ενώ στην Αθήνα η μετακίνηση μοιάζει με άσκηση επιβίωσης. Δεν είναι μόνο τα πεζοδρόμια ή τα μέσα μεταφοράς αλλά η ανάγκη να χαρτογραφείς εκ των προτέρων κάθε διαδρομή, να εξαρτάσαι από τη βοήθεια τρίτων ή να μην μπορείς να λειτουργήσεις αυθόρμητα. Μέσα από την ιστορία της ταινίας, που γεννήθηκε αυθόρμητα «σε έναν καφέ», αναδεικνύεται κάτι βαθύτερο: η αναπηρία δεν είναι ατομικό ζήτημα, αλλά συλλογικό. Η έλλειψη προσβασιμότητας αποκλείει την ορατότητα, την εξοικείωση, τελικά την ίδια τη συνύπαρξη. Και αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο άγνοιας που δύσκολα σπάει. Η Πατρίτσια αποφεύγει τη δραματοποίηση και επιμένει σε κάτι πιο ουσιαστικό: δεν χρειάζεται λύπηση, χρειάζεται κανονικότητα. Όχι ειδική μεταχείριση, αλλά ίσα δικαιώματα στον δημόσιο χώρο. Όπως λέει, «δεν είναι δικό μας θέμα, είναι όλων». Τελικά, το ερώτημα δεν είναι γιατί συνεχίζουμε να μιλάμε γι’ αυτά τα θέματα. Είναι γιατί ακόμα χρειάζεται.

    25 min
  4. «Mόνο oι αρτιμελείς δικαιούνται να κάνουν σπουδές στην τέχνη;»

    5 MAR

    «Mόνο oι αρτιμελείς δικαιούνται να κάνουν σπουδές στην τέχνη;»

    Το 2017 ο όρος της αρτιμέλειας καταργήθηκε από τις ιδιωτικές δραματικές σχολές έπειτα από τον συντονισμένο αγώνα ανάπηρων καλλιτεχνών και συλλογικοτήτων. Σήμερα, σχεδόν μια δεκαετία μετά, η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται, στο πεδίο του χορού. Με αφορμή την ίδρυση της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, η Ντέμυ Παπαθανασίου εξηγεί γιατί η συμπερίληψη δεν μπορεί να είναι αφηρημένη έννοια αλλά θεσμική πρόβλεψη. Μιλά για την ανάγκη άρσης της αρτιμέλειας, για την υποχρεωτική ποσόστωση 5%, για την κτιριακή και εκπαιδευτική προσβασιμότητα, για την επιμόρφωση των καθηγητών και για μια σχολή που θα μπορούσε να γίνει πρότυπο και όχι εξαίρεση. Η ίδια περιγράφει στην Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο τη δική της διαδρομή στον χορό, για τις «μπλε ηλεκτρίκ» πατερίτσες που έγιναν μέρος της χορογραφίας της, τις πρόβες, την πειθαρχία, τη χαρά της δημιουργίας και αποδομεί το αφήγημα του «ήρωα» που απλώς τα καταφέρνει. Ο χορός, λέει, είναι δουλειά. Είναι τέχνη. Είναι δικαίωμα. Γιατί η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο στην καλλιτεχνική πράξη. Είναι μέρος της ανθρώπινης ποικιλομορφίας. Και γιατί, όπως λέει η ίδια, «τίποτα για εμάς χωρίς εμάς». Ένα επεισόδιο για το σώμα, τη σκηνή και το ποιος αποφασίζει ποια σώματα έχουν θέση σε αυτή.

    33 min
  5. «Η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή, όχι απλώς παρουσία»

    3 MAR

    «Η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή, όχι απλώς παρουσία»

    Πώς διαμορφώθηκε ιστορικά το πλαίσιο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις μεγάλες διακηρύξεις μέχρι σήμερα; Με ποιον τρόπο τα θεσμικά όργανα και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα συμβάλλουν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών; Και τελικά, αρκεί η νομική κατοχύρωση από μόνη της ή απαιτείται συνεχής διεκδίκηση και ενεργή συμμετοχή για την ουσιαστική εφαρμογή τους στην καθημερινότητά μας; Η Κατερίνα Παπανικολάου συζητά με την Άννα Ευσταθίου και τον Βασίλη Σωτηρόπουλο, στο πλαίσιο του 2ου κύκλου των «Open Talks».   Τα «Open Talks» είναι μια σειρά «ανοιχτών», ουσιαστικών συζητήσεων για τα δικαιώματα, τα στερεότυπα και την ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, με σημαντικούς καλεσμένους από όλο το φάσμα της κοινωνίας. Αποτελούν μια συνεργασία της LiFO, της Tsomokos και της PwC Ελλάδας, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «The Upfront Initiative».

    50 min

Ratings & Reviews

4.6
out of 5
42 Ratings

About

Podcasts από την δημιουργική ομάδα της LIFO, μια προσπάθεια να ερμηνευτούν τα σημεία των καιρών

You Might Also Like