Θέατρο με Αγγελή Γεωργία, ραδιοφωνικά θεατρικά έργα

Γεωργια Αγγελή

Ηχητικά θεατρικά έργα

  1. 4 HR AGO

    🩸 Αιματοβαμμένο Πεζοδρόμιο και Λέσχη, η νύχτα της Τρίτης. Μις Μαρπλ, Αγκάθα Κρίστι

    🕯️Μις Μαρπλ: όταν το καθημερινό γίνεται σκηνή εγκλήματος Η Αγκάθα Κρίστι δεν χρειάζεται σκοτεινά σοκάκια για να στήσει το κακό· της αρκεί ένα ήσυχο χωριό, ένα φλιτζάνι τσάι και μια λάθος λεπτομέρεια. Στα έργα «Αιματοβαμμένο Πεζοδρόμιο» και «Λέσχη, η νύχτα της Τρίτης», το έγκλημα δεν εισβάλλει βίαια· αναδύεται αθόρυβα, σαν υποψία που επιμένει. Και κάπου εκεί, μια ηλικιωμένη κυρία με βλέμμα διαπεραστικό αποδεικνύει πως η αλήθεια δεν κρύβεται ποτέ καλά όταν κάποιος ξέρει να παρατηρεί. 🕊️ 🩸 Αιματοβαμμένο Πεζοδρόμιο 🎭 Υπόθεση Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Κορνουάλη, στο γραφικό ψαροχώρι Rathole. Η ζωγράφος Joyce Lemprière αφηγείται ένα παράδοξο περιστατικό: σε έναν πίνακά της εμφανίζονται ξαφνικά κηλίδες αίματος στο πεζοδρόμιο — εικόνα που δεν υπήρχε πριν. Λίγο αργότερα, ένας τραγικός θάνατος επιβεβαιώνει ότι το όραμα δεν ήταν προϊόν φαντασίας. Όταν το γεγονός συζητιέται στη Λέσχη της Τρίτης, η Μις Μαρπλ αντιλαμβάνεται πως η τέχνη λειτούργησε ως προειδοποίηση, όχι ως σύμπτωση. 🎨 🧠 Χαρακτήρες και ψυχολογική ανάλυση Η Joyce εκπροσωπεί τον ευαίσθητο άνθρωπο που «βλέπει» πριν καταλάβει. Η Μις Μαρπλ, αντίθετα, βλέπει επειδή καταλαβαίνει: γνωρίζει τους ανθρώπους όπως γνωρίζει τα φυτά του κήπου της. Η δύναμή της δεν βρίσκεται στην εξυπνάδα επίδειξης, αλλά στη μνήμη εμπειρίας — στην ικανότητα να συνδέει το παρόν με αμέτρητες μικρές ιστορίες του παρελθόντος. 🌿 🕰️ Ιστορικό πλαίσιο Η αγγλική επαρχία του Μεσοπολέμου προβάλλεται ως χώρος φαινομενικής ασφάλειας. Όμως η Κρίστι αποδομεί αυτή τη βεβαιότητα: πίσω από την ευγένεια και τη σιωπή κρύβονται πάθη, ζήλιες και ενοχές. Η τέχνη, εδώ, γίνεται μάρτυρας μιας κοινωνίας που δεν θέλει να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό της. 🕯️ Λέσχη, η νύχτα της Τρίτης 🎭 Υπόθεση Η ίδρυση της Λέσχης της Τρίτης φέρνει κοντά ανθρώπους που συζητούν πραγματικές αστυνομικές υποθέσεις. Ανάμεσά τους, ο πρώην επιθεωρητής της Σκοτλαντ Γιαρντ Sir Henry Clithering. Κι όμως, την παράσταση κλέβει μια «γριούλα» από το St Mary Mead. Στην πρώτη υπόθεση, ο μυστηριώδης θάνατος μιας πλούσιας κυρίας φαίνεται άλυτος, χωρίς ύποπτους, μέχρι που η Μις Μαρπλ αποδεικνύει πως το προφανές είναι συνήθως παγίδα. 🔍 🧠 Χαρακτήρες και ψυχολογική ανάλυση Οι άνδρες της λέσχης εκπροσωπούν τη θεσμική γνώση, την αστυνομική εμπειρία, την αυθεντία. Η Μις Μαρπλ φέρνει κάτι πιο επικίνδυνο: τη γνώση της ανθρώπινης φύσης. Δεν την ενδιαφέρει το «πώς», αλλά το «ποιος είναι ικανός να το κάνει». Η λογική της βασίζεται στη συνήθεια, στο μοτίβο, στο επαναλαμβανόμενο ανθρώπινο λάθος. 🧩 🕰️ Ιστορικό πλαίσιο Η Κρίστι γράφει σε μια εποχή που η πίστη στην πρόοδο συνυπάρχει με τον φόβο της κοινωνικής διάρρηξης. Η λέσχη λειτουργεί σαν μικρογραφία της κοινωνίας: όλοι μιλούν, λίγοι ακούν, κι ένας μόνο βλέπει καθαρά. 🎧 Σκηνοθεσία και ερμηνείες Η σκηνοθεσία του Μίκη Νικήτα υπηρετεί τον λόγο χωρίς επιτήδευση. Οι φωνές λειτουργούν σαν εσωτερικοί μονόλογοι της συνείδησης. Η Μάχη Συρράκου Καζαμία χαρίζει στη Μις Μαρπλ γαλήνη και αιχμηρότητα μαζί — συνδυασμό σπάνιο. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί συμπληρώνουν έναν ηχητικό καμβά όπου τίποτα δεν περισσεύει. 🎙️ 🌍 Το μήνυμα και η σύνδεση με το σήμερα Και στα δύο έργα, η Κρίστι μας υπενθυμίζει ότι το κακό δεν φοράει μάσκα τέρατος. Κυκλοφορεί ανάμεσά μας, ευγενικό, καθημερινό, τακτοποιημένο. Σε μια εποχή όπου η πληροφορία κατακλύζει, η Μις Μαρπλ μας καλεί να επιστρέψουμε στη σιωπηλή παρατήρηση. 💬 Η προσωπική μου ματιά Αυτά τα έργα δεν είναι απλώς αστυνομικά. Είναι μαθήματα εγρήγορσης. Η Μις Μαρπλ δεν θριαμβεύει· επιβεβαιώνει. Και αυτή η επιβεβαίωση είναι πιο ανησυχητική από κάθε ανατροπή. 🌊 Στοχασμός Η αλήθεια δεν κρύβεται...

    45 min
  2. 🩸 Το Έγκλημα του Ψυχικού. 1ο μέρος Παύλος Νιρβάνας: Όταν η αλήθεια γίνεται θέαμα και η ενοχή ιδέα 🕯️

    2 DAYS AGO

    🩸 Το Έγκλημα του Ψυχικού. 1ο μέρος Παύλος Νιρβάνας: Όταν η αλήθεια γίνεται θέαμα και η ενοχή ιδέα 🕯️

    ΜΕΡΟΣ Α΄ Η Αθήνα δεν κοιμάται ποτέ αθώα. Στις παρυφές της, εκεί όπου η ευπρέπεια προσποιείται την ασφάλεια, ένα έγκλημα αρκεί για να απογυμνώσει μια ολόκληρη κοινωνία. Το Έγκλημα του Ψυχικού δεν αφηγείται απλώς έναν φόνο· ξεσκεπάζει τη γοητεία που ασκεί το κακό όταν μετατρέπεται σε αφήγημα, σε πρωτοσέλιδο, σε συλλογικό πάθος. Ο Παύλος Νιρβάνας δεν γράφει για να καθησυχάσει· γράφει για να ανησυχήσει. 📌 Υπόθεση Σε μια Αθήνα που διψά για σκάνδαλα, το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας στο Ψυχικό γίνεται το επίκεντρο ενός δημόσιου παραληρήματος. Η αστυνομία αδυνατεί να βρει τον ένοχο, ο Τύπος διογκώνει κάθε φήμη και τότε εμφανίζεται ο Νίκος Μολοχάνθης, φοιτητής της Ιατρικής. Όχι ως ύποπτος, αλλά ως σκηνοθέτης της ίδιας του της πτώσης. Μεθοδικά, ψυχρά, σχεδόν παιγνιωδώς, οργανώνει την αυτενοχοποίησή του, πεπεισμένος ότι το άλλοθι του θα τον σώσει. Το σχέδιο είναι τέλειο. Η πραγματικότητα όχι. 🎭 Χαρακτήρες και ψυχολογική ανάλυση Ο Μολοχάνθης δεν είναι απλώς ένας αλαζόνας νέος. Είναι η ενσάρκωση της διανοητικής ύβρεως. Πιστεύει πως η λογική του υπερέχει της ζωής. Δεν θέλει να διαπράξει έγκλημα· θέλει να το ελέγξει. Γύρω του, μια κοινωνία πρόθυμη να πιστέψει, να δικάσει, να καταναλώσει. Οι δημοσιογράφοι, οι περίεργοι, οι «καλοί αστοί» δεν λειτουργούν ως πρόσωπα αλλά ως χορός αρχαίας τραγωδίας — σχολιάζουν, φανατίζονται, καταπίνουν. 🏛️ Ιστορικό πλαίσιο Η Αθήνα του Μεσοπολέμου προβάλλει εδώ χωρίς εξωραϊσμό. Μικρή, συνεκτική, με σαφή κοινωνικά όρια. Ο Νιρβάνας γνωρίζει τα σαλόνια και τα υπόγεια, τις φυλακές και τα καφενεία. Οι αναφορές στον κόσμο του περιθωρίου δεν είναι διακοσμητικές· αποτελούν μαρτυρία. Το σωφρονιστικό σύστημα, οι τύποι των κρατουμένων, η ψυχολογία της εγκλεισμένης ζωής σκιαγραφούνται με γνώση που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. 🧠 Το μήνυμα Το έγκλημα δεν είναι μόνο πράξη. Είναι και ιδέα. Όταν μια κοινωνία ερωτεύεται την αφήγηση της βίας, τότε ο δράστης παύει να είναι πρόσωπο και γίνεται σύμβολο. Ο Μολοχάνθης δεν καταστρέφεται από τον νόμο, αλλά από την ίδια του τη σύλληψη περί ελέγχου. 🌊 Προσωπική ματιά Εδώ δεν ακούω απλώς ένα αστυνομικό έργο. Ακούω τη στιγμή που η ελληνική λογοτεχνία κοιτάζεται στον καθρέφτη της ευθύνης. Ο Νιρβάνας δεν θεμελιώνει μόνο είδος· θεμελιώνει συνείδηση. 🕯️ Στοχασμός Όταν το έγκλημα γίνεται ρόλος, η αλήθεια αποσύρεται από τη σκηνή Στον ρόλο του Νίκου Μολοχάνθη ο Μίμης Χρυσομάλλης Συμμετέχει ο Ιορδάνης Μαρίνος. Ακούγονται οι ηθοποιοί Γιώργος Χριστόπουλος, Νίκος Λυκομήτρος, Αλέκος Μάνδηλας, Χάρης Νέζος, Χριστίνα Σιμοπούλου, Γιάννης Ευδαίμων, Κατερίνα Πετούση, Λένα Παπαδοπούλου, Βασίλης Καΐλας, Γιώτα Σκαλέρη, Γιώργος Γεωργίου, Νίκος Μπίνας, Θάνος Σκαρλίγκος, Λιάνα Χατζή, Αγγέλα Καζακίδου, Δημήτρης Ιωακειμίδης, Τώνια Σωτηροπούλου, Μπάμπης Αλατζάς, Στέλιος Λιονάκης, Νίκος Τσιμάρας, Έφη Πολυζωγοπούλου, Ρένα Βενιέρη, Ελένη Κρίτα, Σούλα Διακάτου, Βίνα Σινκλέρ, Παναγιώτης Κούστας, Κώστας Φραγκιαδάκης, Γιώργος Μάζης, Νίκος Πόγκας, Τόλης Πολάτος Η τέχνη θέλει χρόνο. Ο χρόνος θέλει στήριξη 👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι 👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67 🪽 Angeli Georgia Storyteller of Light 💫

    1h 46m
  3. 🪶Τζέιν Έιρ. Σαρλότ Μπροντέ: Η αξιοπρέπεια που δεν ζητά άδεια 🕯️

    2 DAYS AGO

    🪶Τζέιν Έιρ. Σαρλότ Μπροντέ: Η αξιοπρέπεια που δεν ζητά άδεια 🕯️

    Δεν μιλάμε απλώς για ένα μυθιστόρημα· μιλάμε για μια φωνή που αρνήθηκε να χαμηλώσει τον τόνο της. Η Τζέιν Έιρ δεν χαϊδεύει τον αναγνώστη, τον κοιτά κατάματα. Από την πρώτη της σελίδα δηλώνει πως η ψυχή, όταν πονά, δεν γίνεται μικρή· γίνεται επικίνδυνα καθαρή. Και αυτή η καθαρότητα είναι που ακόμα ενοχλεί. 📖 Υπόθεση Η Τζέιν, ορφανή από μικρή, μεγαλώνει μέσα σε σπίτια και ιδρύματα όπου η αγάπη είναι είδος πολυτελείας. Η θεία που τη φιλοξενεί την απορρίπτει, το ορφανοτροφείο τη σκληραγωγεί, μα δεν τη συνθλίβει. Ωριμάζοντας, εργάζεται ως δασκάλα και φτάνει στο Thornfield Hall, όπου αναλαμβάνει την εκπαίδευση ενός παιδιού. Εκεί συναντά τον Ρότσεστερ και μαζί του τη δυνατότητα της αγάπης. Όταν όμως αποκαλύπτεται ένα σκοτεινό μυστικό που ακυρώνει τον επικείμενο γάμο, η Τζέιν επιλέγει τη φυγή αντί για τον συμβιβασμό. Φεύγει ρακένδυτη, εξαντλημένη, μα ακέραιη. Και αυτή η επιλογή είναι ο πυρήνας του έργου. 🧠 Οι χαρακτήρες – ψυχολογική ανάγνωση Η Τζέιν δεν είναι ηρωίδα επειδή νικά. Είναι ηρωίδα επειδή δεν προδίδει τον εαυτό της. Σεμνή, αυτάρκης, με πειθαρχία που δεν είναι υποταγή αλλά αυτογνωσία. Έχει πάθη, έχει θυμό, έχει επιθυμία, όμως δεν τα παραδίδει στην εξουσία του άλλου. Ο Ρότσεστερ, αντιθέτως, ενσαρκώνει τον άντρα της βικτωριανής ισχύος: γοητευτικός, τραυματισμένος, αλλά συνηθισμένος να ορίζει. Την αγαπά, μα θέλει να την εντάξει στο δικό του αφήγημα. Ο Σαιν Τζον, η άλλη αντρική πρόταση, εκπροσωπεί την ηθική χωρίς έρωτα, το καθήκον χωρίς ζωή. Και η Τζέιν αρνείται και τους δύο, μέχρι να μπορέσει να συναντήσει τον έρωτα χωρίς ανισότητα. 🏛️ Ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο Η Σαρλότ Μπροντέ γράφει το 1847, σε μια Αγγλία όπου η γυναίκα ορίζεται από τη σιωπή και την υπακοή. Χρησιμοποιεί αντρικό ψευδώνυμο για να ακουστεί, όχι από σεμνότητα, αλλά από ανάγκη. Το έργο φέρει έντονα γοτθικά στοιχεία, όχι ως αισθητικό τέχνασμα, αλλά ως αντανάκλαση ενός κόσμου που φυλακίζει. Οι πύργοι, τα σκοτεινά δωμάτια, οι κραυγές πίσω από κλειστές πόρτες είναι η κοινωνία μεταμφιεσμένη σε σκηνικό. 💡 Το μήνυμα του έργου και το σήμερα Η Τζέιν Έιρ μιλά για την εσωτερική δύναμη που δεν διαπραγματεύεται την αξιοπρέπεια. Σε έναν κόσμο όπου ακόμα ζητείται από τις γυναίκες να «καταλάβουν τη θέση τους», η Τζέιν επιμένει: η θέση δεν χαρίζεται, κατακτάται. Δεν γίνεται ερωμένη από ανάγκη, δεν παντρεύεται από ευκολία, δεν σώζεται από κανέναν. Και αυτό την κάνει επικίνδυνα σύγχρονη. 👁️ Η προσωπική μου ματιά Αυτό που με συγκινεί βαθύτερα δεν είναι ο έρωτας, αλλά η άρνηση. Η άρνηση να αγαπήσει με τίμημα την αυτοακύρωση. Η Τζέιν φεύγει όταν όλα δείχνουν ότι «θα μπορούσε να μείνει». Και εκεί ακριβώς γίνεται ελεύθερη. Δεν υψώνει πανό, δεν φωνάζει συνθήματα· στέκεται όρθια και λέει όχι. Και αυτό το όχι είναι πιο ριζοσπαστικό από κάθε επανάσταση. 🌊 Στοχασμός – κλείσιμο Η Τζέιν Έιρ μας θυμίζει πως η ηθική δεν είναι στέρηση, αλλά επιλογή. Ότι ο έρωτας χωρίς ισότητα είναι απλώς άλλη μια μορφή εξουσίας. Και πως η πραγματική ενηλικίωση δεν έρχεται όταν μας διαλέγουν, αλλά όταν διαλέγουμε εμείς. Σε κάθε εποχή που ζητά από τον άνθρωπο να μικρύνει για να χωρέσει, η Τζέιν απαντά: προτιμώ να μείνω μόνη παρά να χαθώ. Ελεύθερη θεατρική διασκευή: Νίκος Μπακογιάννης Ραδιοσκηνοθεσία: Αντώνης Αντωνίου Ακούγονται οι ηθοποιοί: Βέρα Ζαβιτσιάνου (Τζέιν Έιρ), Γιώργος Τζώρτζης (Έντουαρντ Ρότσεστερ), Μάρθα Βούρτση (κα Φέρφαξ), Σπύρος Καλογήρου (Λόρδος Ίνγκραμ), Λίλη Παπαγιάννη (Μπλανς Ίνγκραμ), Νίκος Μπακογιάννης (Τζον Ρίβερς), Κυριάκος Ντούμος (Μπριξ), Βασίλης Πλατάκης (αιδεσιμότατος Γουντς), Κάρμεν Ρουγγέρη (Ντιάνα), Μιράντα Φραγκουλάκη (Χάνα), Πέπη Οικονομοπούλου (Αντέλ), Κική Ρέππα (Λία), Ειρήνη Κουμαριανού (Γκρέις Πουλ), Εύα Ηλιοπούλου (Μπέρτα Μέισον) Ό,τι δίνεται με αγάπη, επιστρέφει ως φως p...

    1h 51m
  4. 💐 Εγώ θα στείλω άνθη Ρεξ Στάουτ: Όταν το έγκλημα φορά κοστούμι ευγένειας

    3 DAYS AGO

    💐 Εγώ θα στείλω άνθη Ρεξ Στάουτ: Όταν το έγκλημα φορά κοστούμι ευγένειας

    Από την πρώτη κιόλας στιγμή, το έργο σε τραβά σε έναν κόσμο όπου η ευγένεια είναι προσωπείο και το έγκλημα κινείται αθόρυβα, με τρόπους απολύτως κοινωνικά αποδεκτούς. Τίποτα δεν φωνάζει, όλα ψιθυρίζουν. Κι όμως, κάτω από τη στιλπνή επιφάνεια, η βία έχει ήδη συντελεστεί. Ο Rex Stout γνωρίζει καλά πώς να μετατρέπει το αστυνομικό μυστήριο σε κοινωνικό καθρέφτη και στο «Εγώ θα στείλω άνθη» το καταφέρνει με χειρουργική ακρίβεια. 🕵️ Υπόθεση του έργου Στο «Εγώ θα στείλω άνθη» του Rex Stout, ο Nero Wolfe αναγκάζεται να αναλάβει μια ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση, όταν ένας σεφ βρίσκεται κατηγορούμενος για τον φόνο του συζύγου μιας ισχυρής και κοινωνικά πανίσχυρης επιχειρηματία. Η κατηγορία δείχνει αρχικά ξεκάθαρη, σχεδόν βολική. Όμως πολύ σύντομα αποκαλύπτεται πως πίσω από τον φόνο δεν κρύβεται ένα απλό έγκλημα πάθους ή συμφέροντος, αλλά ένα περίπλοκο πλέγμα οικογενειακών συγκρούσεων, κληρονομικών διεκδικήσεων και ανταγωνισμών που διατρέχουν ολόκληρη την ιεραρχία μιας μεγάλης αλυσίδας εστιατορίων. Καθώς ο Wolfe εξετάζει τα γεγονότα με τη γνωστή του ψυχρή λογική και αφήνει τη δράση στον Archie Goodwin, γίνεται σαφές ότι κάθε μέλος της οικογένειας έχει λόγο να ωφεληθεί από τον θάνατο. Το έγκλημα δεν βρίσκεται μόνο στην πράξη της δολοφονίας, αλλά στον τρόπο με τον οποίο η εξουσία, το χρήμα και η κοινωνική εικόνα συγκαλύπτουν τις ενοχές. Η αλήθεια, όπως πάντα στον Στάουτ, δεν αποκαλύπτεται με βία, αλλά με τη σταδιακή αποδόμηση των προσχημάτων. 🎭 Οι χαρακτήρες και η ψυχολογία τους Ο Nero Wolfe δεν είναι απλώς ένας ντετέκτιβ. Είναι μια συνείδηση αποκομμένη από το συναίσθημα, ένας νους που λειτουργεί σαν δικαστήριο χωρίς έλεος. Η άρνησή του να κινηθεί σωματικά υπογραμμίζει τη βαθύτερη θέση του Στάουτ: το έγκλημα δεν λύνεται με καταδιώξεις αλλά με κατανόηση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Απέναντί του, ο Archie Goodwin λειτουργεί ως γέφυρα με τον κόσμο. Κυνικός, γρήγορος, παρατηρητικός, φέρει την ανθρώπινη πλευρά της έρευνας, εκεί όπου το ένστικτο συμπληρώνει τη λογική. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες – επιχειρηματίες, συγγενείς, υπάλληλοι – δεν είναι απλές φιγούρες υπόπτων. Είναι άνθρωποι που ζουν μέσα σε ένα σύστημα συμφερόντων, όπου η αγάπη μετριέται σε μερίδια και η πίστη σε συμβόλαια. 🕰️ Ιστορικό πλαίσιο Γραμμένο σε μια εποχή όπου η αμερικανική κοινωνία ανασυγκροτείται γύρω από τον πλούτο, την επιχειρηματικότητα και την εικόνα της επιτυχίας, το έργο αποτυπώνει τον κυνισμό της μεταπολεμικής ευμάρειας. Ο Στάουτ παρατηρεί έναν κόσμο όπου η οικογένεια λειτουργεί ως εταιρεία και η ηθική ως εργαλείο διαπραγμάτευσης. Δεν καταγγέλλει, καταγράφει. Κι αυτή η ψυχρή καταγραφή είναι πιο οδυνηρή από κάθε ηθικολογία. 🎙️ Η ραδιοφωνική διασκευή Η ηχογράφηση του 1980, σε ραδιοφωνική διασκευή του Ντίνου Ταξιάρχη και ραδιοσκηνοθεσία του Γιώργου Γιαννίση, υπηρετεί άψογα το πνεύμα του έργου. Η φωνή του Ανδρέα Μπάρκουλη ως Nero Wolfe προσδίδει βαρύτητα και αίσθηση απόλυτης κυριαρχίας, ενώ το σύνολο των ηθοποιών κινείται με ακρίβεια μέσα σε έναν ηχητικό χώρο όπου η σιωπή έχει εξίσου σημασία με τον λόγο 🎧. 💡 Το μήνυμα και το σήμερα Το «Εγώ θα στείλω άνθη» μιλά για την υποκρισία της κοινωνικής ευγένειας. Τα άνθη δεν είναι φόρος τιμής, είναι άλλοθι. Είναι η τελευταία πράξη ενός συστήματος που τιμά τους νεκρούς αλλά δεν λογοδοτεί για τους ζωντανούς. Σήμερα, σε έναν κόσμο εταιρικών σχέσεων και δημόσιων εικόνων, το μήνυμα παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρο. ✍️ Η προσωπική μου ματιά Αυτό που με συγκινεί βαθύτερα στο έργο δεν είναι το μυστήριο, αλλά η ψυχρότητα με την οποία αποκαλύπτεται η ανθρώπινη φύση. Ο Στάουτ δεν ζητά συμπάθεια για κανέναν. Ζητά καθαρό βλέμμα. Και το προσφέρει απλόχερα. 🌊 Στοχασμός Το έγκλημα δεν γεννιέται στο σκοτάδι, αλλά στο φως των σαλονιών. Εκεί όπου τα άνθη σκεπάζουν την οσμή της ενοχής...

    43 min
  5. 🎭 Οιδίπους Τύραννος (των Θηβών) του Σοφοκλή  – Όταν το Φως της Αλήθειας Τυφλώνει 👁️

    3 DAYS AGO

    🎭 Οιδίπους Τύραννος (των Θηβών) του Σοφοκλή – Όταν το Φως της Αλήθειας Τυφλώνει 👁️

    👑 Ταυτότητα του έργου και θέση στον θηβαϊκό κύκλο Ο «Οιδίπους Τύραννος» είναι έργο του Σοφοκλή. Η ακριβής χρονολογία σύνθεσης παραμένει άγνωστη, αν και συνήθως εικάζεται ως πρώτη παρουσίαση γύρω στο 428 π.Χ. Ανήκει στον θηβαϊκό δραματικό κύκλο, τον κύκλο των Λαβδακιδών, δηλαδή στο σύμπαν της Θήβας όπου η γενιά δεν κληρονομεί μόνο αίμα, αλλά κι ένα φορτίο από χρησμούς, αρά και ιστορική μνήμη. Η κεντρική, σκληρή ιδέα δεν ωραιοποιείται: ο άνθρωπος δεν ξεφεύγει εύκολα από το πεπρωμένο του. Το τραγικό, όμως, δεν είναι απλώς ότι το πεπρωμένο υπάρχει. Είναι ότι ο ήρωας, με τις πιο λογικές προθέσεις, κάνει τα βήματα που τον οδηγούν ακριβώς εκεί που ήθελε να μη φτάσει ποτέ. 🏛️Ο μύθος πριν αρχίσει η τραγωδία Ο Λάιος, βασιλιάς της Θήβας, παίρνει χρησμό ότι το παιδί που θα γεννήσει η Ιοκάστη θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του. Όταν γεννιέται ο γιος τους, του τρυπούν τα πόδια και τον εγκαταλείπουν στον Κιθαιρώνα. Ένας βοσκός τον βρίσκει, τον σώζει, τον παραδίδει σε άλλον βοσκό, κι έτσι καταλήγει στην Κόρινθο, στον βασιλιά που τον ανατρέφει ως δικό του παιδί. Ο Οιδίπους, μεγαλώνοντας, αμφιβάλλει για την καταγωγή του. Πηγαίνει στο μαντείο των Δελφών και λαμβάνει τον φοβερό χρησμό: θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του. Θέλοντας να αποφύγει την πραγματοποίηση, δεν επιστρέφει στην Κόρινθο, για να μη βλάψει εκείνους που θεωρεί γονείς του. Στον δρόμο, όμως, συναντά έναν άγνωστο άρχοντα με συνοδεία. Σε συμπλοκή στη διασταύρωση τριών οδών, αμυνόμενος και οργισμένος σκοτώνει τον Λάιο, χωρίς να ξέρει ότι είναι ο πατέρας του. Φτάνοντας στη Θήβα, λύνει το αίνιγμα της Σφίγγας, γίνεται σωτήρας της πόλης, παίρνει ως σύζυγο την Ιοκάστη, αποκτά μαζί της τέσσερα παιδιά και βασιλεύει ως «τύραννος» με την αρχαία σημασία του ισχυρού μονάρχη. Τότε η Θήβα πλήττεται από φρικτό λοιμό. Ο χρησμός λέει ότι το μίασμα είναι ο ατιμώρητος φόνος του Λαΐου. Ο Οιδίπους αναλαμβάνει να βρει τον ένοχο. Στην έρευνα ανακαλύπτει ότι ο ένοχος είναι ο ίδιος. Η Ιοκάστη αυτοκτονεί. Ο Οιδίπους αυτοτυφλώνεται και ζητά εξορία, με αγωνία κυρίως για την τύχη των παιδιών του. 📜 Δομή και πλοκή του έργου, σκηνή προς σκηνή 🏛️ Πρόλογος – Η πόλη που πνίγεται Η τραγωδία ανοίγει με θρήνους, ικεσίες, κλάδους στο βωμό. Ο Οιδίπους εμφανίζεται όχι ως ψυχρός άρχοντας, αλλά ως άνθρωπος που θέλει να ακούσει από το στόμα των πολιτών. Ρωτά γιατί η πόλη γέμισε θυμιατήρια και μοιρολόγια. Ο ιερέας ζωγραφίζει τη Θήβα σαν τόπο που «βούλιαξε σε ωκεανό θανάτου». Πεθαίνουν ζώα, γυναίκες γεννούν νεκρά παιδιά, νεκροί μένουν άταφοι. Η λεπτομέρεια του άταφου δεν είναι διακοσμητική. Δείχνει κοινωνία που έχει χάσει τη ραχοκοκαλιά της, γιατί όταν καταρρέει η ταφή, καταρρέει η τάξη. Ο Οιδίπους δηλώνει ότι ήδη έκλαψε. Ο πολίτης πονά για τον εαυτό του. Ο βασιλιάς πονά για τον εαυτό του και για όλους. Στέλνει τον Κρέοντα στους Δελφούς. 📜 Ο χρησμός – «Με φόνο να εξαγνίσουν φόνο» Ο Κρέοντας επιστρέφει σχεδόν χαρούμενος, γιατί το δύσκολο που φέρνει λύση είναι «αίσιο». Ο Απόλλων ζητά εξαγνισμό για παλιό έγκλημα: να βρεθεί και να τιμωρηθεί ο δολοφόνος του Λαΐου. Ο Οιδίπους δεν γνώρισε τον Λάιο. Η έρευνα μοιάζει αδύνατη. Ο Κρέων ρίχνει μια φράση σαν νόμο της ζωής: «το ζητούμενο πιάνεται, αυτό που αφήνουμε ξεφεύγει». Μαθαίνουμε ότι όλοι οι συνοδοί σκοτώθηκαν εκτός από έναν, που είπε πως ο Λάιος δεν σκοτώθηκε από ένα χέρι, αλλά από πολλά. Εδώ μπαίνει το δόλωμα της τραγικής ειρωνείας: υπάρχει μια πληροφορία που φαίνεται να σώζει τον Οιδίποδα, κι όμως θα γίνει το λεπτό νήμα που θα τον κρεμάσει. 🪶Πάροδος – Η προσευχή και ο φόβος Ο χορός παρακαλεί Αθηνά, Άρτεμη και Απόλλωνα. Ρίχνει το φταίξιμο στον Άρη. Η πόλη ζητά θεούς, γιατί η λογική δεν αρκεί όταν η αρρώστια περπατά στους δρόμους. ⚖️Α΄ επεισόδιο – Η κατάρα που επιστρέφει στον εκφωνητή της Ο Οιδίπους εκδίδει...

    1h 6m
  6. 🎭 Σέρλοκ Χολμς και Ζίγκμουντ Φρόιντ 2 Μέρος Άρθουρ Κόναν Ντόιλ  Όταν η Λογική Ζητά Θεραπεία 🧠

    4 DAYS AGO

    🎭 Σέρλοκ Χολμς και Ζίγκμουντ Φρόιντ 2 Μέρος Άρθουρ Κόναν Ντόιλ Όταν η Λογική Ζητά Θεραπεία 🧠

    🎭Μέρος Β΄ – Αλήθεια Στο δεύτερο μέρος, το έργο εγκαταλείπει κάθε ψευδαίσθηση ίασης. Η τελική ύπνωση φέρνει στο φως το τραύμα που καθόρισε τον Χολμς: τη δολοφονία της μητέρας από τον πατέρα, την παιδική μαρτυρία, την ενοχή που δεν ειπώθηκε ποτέ. Ο Μοριάρτι μετατρέπεται σε φορέα της γνώσης και άρα σε δαίμονα της μνήμης. Δεν είναι εγκληματίας· είναι ο άνθρωπος που είπε την αλήθεια τη λάθος στιγμή. Η απόφαση του Φρόιντ και του Γουάτσον να μη μιλήσουν στον Χολμς για το εύρος της αποκάλυψης αποτελεί την πιο σκληρή δραματουργική πράξη. Η ίαση προϋποθέτει άγνοια. Η αλήθεια θα ήταν αφόρητη. Το έργο δεν προσφέρει κάθαρση. Προσφέρει επιβίωση. Στη ραδιοφωνική εκδοχή, αυτή η στιγμή αποδίδεται με παύσεις που βαραίνουν περισσότερο από τον λόγο. Οι δευτερεύοντες ρόλοι λειτουργούν υποστηρικτικά, χωρίς να διαταράσσουν τον κεντρικό άξονα. Η σιωπή γίνεται δραματουργικό εργαλείο. 🌊Το μήνυμα του έργου και το σήμερα Το The Seven-Per-Cent Solution συνομιλεί έντονα με τη σύγχρονη εποχή. Σε έναν κόσμο που υμνεί την αποτελεσματικότητα και κρύβει την ευαλωτότητα, ο Μέγιερ υπενθυμίζει ότι η ευφυΐα συχνά λειτουργεί ως άμυνα. Η ψυχική πληγή δεν θεραπεύεται πάντα· μαθαίνεις να ζεις μαζί της. Ο Χολμς δεν γίνεται υγιής με τη συμβατική έννοια. Γίνεται λιγότερο επικίνδυνος για τον εαυτό του. 🕰️Η προσωπική ματιά της ακρόασης Ακούγοντας το έργο στη ραδιοφωνική του μορφή, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για ένα κείμενο που αντέχει τη φωνή. Δεν ζητά εντυπωσιασμούς. Ζητά προσοχή. Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες υπηρετούν τη βασική του αρετή: την εντιμότητα. Ο Χολμς παραμένει μεγάλος αλλά ραγισμένος. Και αυτό τον καθιστά ανθρώπινο. Στοχασμός Η θεραπεία ολοκληρώνεται εκεί όπου αρχίζει η αλήθεια. Και η αλήθεια δεν είναι πάντοτε γιατρειά. Είναι φορτίο που κουβαλάς χωρίς μύθο και χωρίς ουσίες. Μπορεί ένας νους εκπαιδευμένος να λύνει τα πάντα να αντέξει όσα δεν λύνονται; Σκηνοθεσία: Μίκης Νικήτας Ακούγονται οι ηθοποιοί: Φαίδρος Στασίνος, Ανδρέας Μούστρας, Θεόδουλος Μωρέας, Λίνα Ζένιου Παππά Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο 👉 angeligeorgiastoryteller.gr/support Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι 👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67 🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 🗝️

    2h 46m
  7. 🎭 Σέρλοκ Χολμς και Ζίγκμουντ Φρόιντ 1 Μέρος Άρθουρ Κόναν Ντόιλ  Όταν η Λογική Ζητά Θεραπεία 🧠

    5 DAYS AGO

    🎭 Σέρλοκ Χολμς και Ζίγκμουντ Φρόιντ 1 Μέρος Άρθουρ Κόναν Ντόιλ Όταν η Λογική Ζητά Θεραπεία 🧠

    🎭Στο σκοτεινό δωμάτιο της Μπέικερ Στριτ, ο Σέρλοκ Χολμς δεν αναμετριέται με έναν εγκληματία. Αναμετριέται με τον ίδιο του τον εαυτό. Η σύριγγα, το διάλυμα της κοκαΐνης, το βλέμμα που γλιστρά από την οξυδέρκεια στην παράνοια· αυτή είναι η πρώτη σκηνή που στήνει ο Νίκολας Μέγιερ στο The Seven-Per-Cent Solution. Ο Γουάτσον δεν λειτουργεί ως αφηγητής περιπετειών αλλά ως άνθρωπος που βλέπει έναν φίλο να χάνεται. Το έργο δεν ζητά από τον αναγνώστη να θαυμάσει τον μύθο, αλλά να τον αντέξει. 🧠 🎙️ Προλογισμένο και σχολιασμένο από τη Γεωργία Αγγελή – Storyteller of Light Η δραματουργική πρόκληση του Μέγιερ Ο Μέγιερ δεν επιχειρεί μια απλή μίμηση του Κόναν Ντόιλ. Παίρνει το πιο επικίνδυνο υλικό του χολμσιανού κόσμου και το στρέφει εναντίον του. Η κοκαΐνη, μια λεπτομέρεια που ο Ντόιλ άφηνε να αιωρείται σχεδόν ανέγγιχτη, μετατρέπεται εδώ σε κεντρικό άξονα. Ο Μοριάρτι, ο «Ναπολέων του Εγκλήματος», αποδομείται και επανατοποθετείται όχι ως μεγαλοφυής κακοποιός αλλά ως ψυχικό σύμπτωμα. Η περίφημη «Μεγάλη Παύση» παύει να είναι ηρωική εξαφάνιση και γίνεται σκοτεινή κατάρρευση. Ο συγγραφέας παίζει συνειδητά με την ιδέα του «χαμένου χειρογράφου». Ο Γουάτσον, υποτιθέμενος εκδότης της αλήθειας, ομολογεί ότι το κανόνι του μύθου βασίστηκε σε ψέματα για να προστατευτεί ένας άνθρωπος. Εδώ το έργο δηλώνει από νωρίς πως δεν ενδιαφέρεται για τη δικαίωση αλλά για την ειλικρίνεια. 📚 Μέρος Α΄ – Θεραπεία Το πρώτο μισό του μυθιστορήματος είναι πορεία καταναγκαστική. Ο Χολμς δεν αναζητά βοήθεια· παρασύρεται σε αυτήν. Ο Γουάτσον και ο Μάικροφτ στήνουν ένα μικρό θέατρο εξαπάτησης για να τον οδηγήσουν στη Βιέννη. Η θεραπεία ξεκινά όχι ως επιλογή αλλά ως παγίδα. Αυτή η λεπτομέρεια είναι κρίσιμη δραματουργικά: ο ήρωας μπαίνει στον ρόλο του ασθενούς χωρίς συναίνεση. Η συνάντηση με τον Φρόιντ δεν έχει τίποτα από τον θρίαμβο δύο μεγάλων μυαλών. Είναι συνάντηση αμηχανίας. Ο Χολμς, εκπρόσωπος της απόλυτης λογικής, στέκεται απέναντι σε μια επιστήμη που του ζητά να θυμηθεί, όχι να αποδείξει. Η ύπνωση, βασικό εργαλείο του Φρόιντ, δεν παρουσιάζεται ως θαυματουργή τεχνική αλλά ως ρήγμα. Η κοκαΐνη απομακρύνεται, όμως το κενό που αφήνει είναι τρομακτικό. Στη ραδιοφωνική διασκευή, σε σκηνοθεσία Μίκη Νικήτα, το μέρος αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι ρυθμοί είναι μετρημένοι, οι φωνές κρατούν απόσταση από το μελόδραμα. Ο Φαίδρος Στασίνος αποδίδει έναν Χολμς εύθραυστο χωρίς να τον απογυμνώνει από την ευφυΐα του. Ο Ανδρέας Μούστρας ως Γουάτσον κουβαλά την ενοχή εκείνου που αγαπά αλλά λέει ψέματα για το καλό του άλλου. 🩺Οι χαρακτήρες ως πεδία σύγκρουσης Ο Χολμς εδώ δεν είναι απλώς εθισμένος. Είναι παιδί που κουβαλά ένα τραύμα αδιανόητο. Ο Γουάτσον δεν είναι απλώς πιστός φίλος· είναι ο άνθρωπος που επιλέγει τη σιωπή ως φροντίδα. Ο Φρόιντ δεν εμφανίζεται ως παντογνώστης σωτήρας αλλά ως όριο της επιστήμης. Μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή μέχρι ένα σημείο· παραπέρα αρχίζει η άβυσσος. 🧩Ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο Η Βιέννη του τέλους του 19ου αιώνα λειτουργεί ως κάτι περισσότερο από σκηνικό. Είναι μια πόλη σε ζύμωση, όπως και η Ευρώπη που πλησιάζει στην καταστροφή. Το ταξίδι με το τρένο, η απαγωγή, οι διεθνείς ίντριγκες δεν είναι απλώς στοιχεία πλοκής. Αντικατοπτρίζουν μια ήπειρο που προσποιείται ότι θεραπεύεται ενώ βαδίζει προς τον πόλεμο. Ο Χολμς λύνει μια υπόθεση γνωρίζοντας ότι απλώς καθυστερεί το αναπόφευκτο. 🚂 Σκηνοθεσία: Μίκης Νικήτας Ακούγονται οι ηθοποιοί: Φαίδρος Στασίνος, Ανδρέας Μούστρας, Θεόδουλος Μωρέας, Λίνα Ζένιου Παππά Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο 👉 angeligeorgiastoryteller.gr/support Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι span...

    2h 39m
  8. 🚢 Επικίνδυνη κρουαζιέρα Μάριος Βαλέρης Όταν η ανάπαυση μετατρέπεται σε δοκιμασία συνείδησης

    6 DAYS AGO

    🚢 Επικίνδυνη κρουαζιέρα Μάριος Βαλέρης Όταν η ανάπαυση μετατρέπεται σε δοκιμασία συνείδησης

    Η θάλασσα δεν ξεκουράζει πάντα. Κάποτε παρασύρει, κάποτε αποκαλύπτει. Στο κατάστρωμα μιας φαινομενικά αθώας κρουαζιέρας, ο Μάριος Βαλέρης στήνει ένα σκηνικό όπου η πολυτέλεια συγκατοικεί με τον φόβο και η αναψυχή με το έγκλημα. Η «Επικίνδυνη κρουαζιέρα» δεν υπόσχεται απόδραση· υπόσχεται αποκάλυψη. Και αυτή η υπόσχεση τηρείται με ακρίβεια θεατρικού ρολογιού ⏱️. 🎭 Υπόθεση του έργου Ο Κίμων Γαλάτης, ήρωας γνώριμος στο σύμπαν του Βαλέρη, επιβιβάζεται σε μια κρουαζιέρα με την απλή ανθρώπινη επιθυμία της ξεκούρασης. Όμως το πλοίο δεν μεταφέρει μόνο επιβάτες, αλλά και μυστικά. Ανάμεσά τους η 21χρονη Χριστιάνα, συνοδευόμενη από τον πατριό της, τον πλούσιο και αμφιλεγόμενο επιχειρηματία Ρουσσόγιωργα. Η ενηλικίωσή της σηματοδοτεί τη μεταβίβαση μιας μεγάλης περιουσίας, μέχρι τώρα στα χέρια του πατριού. Περίεργα «ατυχήματα», φόβος και καχυποψία πλέκουν έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω της. Ο Ρουσσόγιωργας μιλά για έναν ύποπτο προικοθήρα, έναν νεαρό που έχει κερδίσει την καρδιά της κόρης του. Ο Γαλάτης καλείται να ερευνήσει. Μα όπως συμβαίνει συχνά στον Βαλέρη, η αλήθεια δεν κατοικεί εκεί όπου δείχνει το δάχτυλο 🧭. 🧠 Οι χαρακτήρες και η ψυχολογία τους Ο Κίμων Γαλάτης δεν είναι απλώς ντετέκτιβ. Είναι άνθρωπος της λογικής, που όμως δεν αγνοεί το συναίσθημα. Στην «Επικίνδυνη κρουαζιέρα» εμφανίζεται κουρασμένος από τον θόρυβο του κόσμου, αλλά όχι αποσυρμένος από το καθήκον. Η Χριστιάνα ενσαρκώνει τη μεταβατική ηλικία ανάμεσα στην αθωότητα και την ευθύνη. Δεν είναι αφελής· είναι φοβισμένη. Και αυτός ο φόβος την καθιστά ανθρώπινη. Ο Ρουσσόγιωργας είναι από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του έργου. Πατρικός και απειλητικός μαζί, ευεργέτης και δεσμώτης. Η εξουσία του πάνω στον πλούτο και στη νεαρή κοπέλα αποκαλύπτει μια βαθύτερη ανάγκη ελέγχου. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες λειτουργούν ως καθρέφτες της βασικής σύγκρουσης, ενισχύοντας την αίσθηση πως σε κλειστούς χώρους η ψυχή δεν έχει πού να κρυφτεί 🔍. 🕰️ Ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο Το έργο ανήκει σε μια εποχή όπου η αστική ευημερία συνυπάρχει με υπόγειες αγωνίες. Κρουαζιέρες, επιχειρηματίες, μεγάλες περιουσίες και ηθικά γκρίζες ζώνες συνθέτουν το κοινωνικό τοπίο. Είναι ο κόσμος της μεταπολεμικής αυτοπεποίθησης, όπου ο πλούτος παρουσιάζεται ως ασφάλεια, αλλά στην πραγματικότητα γεννά φόβο και βία. Ο Βαλέρης αξιοποιεί αυτό το πλαίσιο χωρίς διδακτισμό, αφήνοντας τα γεγονότα να μιλήσουν. 📢 Το μήνυμα του έργου και η σύνδεση με το σήμερα Η «Επικίνδυνη κρουαζιέρα» μιλά για την εξουσία που κρύβεται πίσω από την προστασία και για την αγάπη που μεταμφιέζεται σε συμφέρον. Σήμερα, σε έναν κόσμο όπου οι οικονομικές εξαρτήσεις συνεχίζουν να καθορίζουν ζωές, το έργο ακούγεται ανατριχιαστικά επίκαιρο. Ποιος αποφασίζει για το μέλλον μας; Και με ποιο δικαίωμα; Το έγκλημα εδώ δεν είναι μόνο ποινικό· είναι υπαρξιακό ⚖️. 👁️ Η προσωπική μου ματιά Αυτό που με γοητεύει στον Βαλέρη είναι η καθαρότητα της αφήγησης. Δεν χρειάζεται περίτεχνες ανατροπές· του αρκεί η ανθρώπινη φύση. Η «Επικίνδυνη κρουαζιέρα» λειτουργεί σαν καθρέφτης που σε αναγκάζει να κοιτάξεις όχι μόνο τον ένοχο, αλλά και τον εαυτό σου. Οι ερμηνείες των ηθοποιών —Δήμητρα Δημητριάδου, Ευγενία Αβραμίδου, Τάκης Σταυρινίδης, Μίκης Νικήτας, Κωστής Χατζηκωστής, Μάχη Σειράκου Καζαμία, Γιάννης Ρουσσάκης, Νίκος Σαυκάλης— υπηρετούν το έργο με πειθαρχία και εσωτερικότητα, δίνοντας φωνή σε χαρακτήρες που δεν κραυγάζουν, αλλά υπονοούν 🎙️. 🌊 Στοχασμός – κλείσιμο Η «Επικίνδυνη κρουαζιέρα» μας θυμίζει πως καμία διαδρομή δεν είναι ουδέτερη. Ακόμη και όταν νομίζουμε ότι ταξιδεύουμε για να ξεφύγουμε, μεταφέρουμε μαζί μας τις συγκρούσεις μας. Και τότε, μέσα στο ανοιχτό πέλαγος, αποκαλύπτεται η αλήθεια: δεν κινδυνεύουμε από τη θάλασσα, αλλά από όσα κουβαλάμε μέσα μας. Αυτός είναι ο σιωπηλός στοχασμός του έργου. Και είναι βαθιά ανθρώπινος. Αν η φωνή αυτή σου έκανε παρέα στη νύχτα,...

    1h 2m

About

Ηχητικά θεατρικά έργα

You Might Also Like