41 afleveringen

Maandelijkse radioshow van Inge Janse, waarin een gast zijn of haar favoriete metalplaten draait en daarover vertelt.

Dood & Verderf Inge Janse

    • Muziek
    • 4,4 • 5 beoordelingen

Maandelijkse radioshow van Inge Janse, waarin een gast zijn of haar favoriete metalplaten draait en daarover vertelt.

    Coke, adhd en porno met kunstenaar Arno Coenen

    Coke, adhd en porno met kunstenaar Arno Coenen

    Wie Arno Coenen niet kent, ligt sinds 2014 begraven onder een steen die begraven ligt onder een hunnebed dat begraven ligt onder een meteoriet. Arno is namelijk de geestelijk vader van de Hoorn des Overvloeds, het gigantische kunstwerk dat het dak van Markthal in Rotterdam siert. 115 bij 95 meter groot, 400.000 megapixels rijk, een van ‘s werelds grootste kunstwerken, de Sixtijnse kapel van de Lage Landen. 



    Maar er is zoveel meer te vertellen over Arno. Zijn pornovideo’s met legofiguren. Een soort-van-docu vol metal-iconen. De bizarre inrichting van zijn eigen (inmiddels overleden) bar-restaurant-podium-brouwerij Eurotrash. Artwork voor de Amsterdamse stonerdoommetalband Pendejo!. De enorme Slayer-klok in Hotel Not Hotel. En exposities met zijn werk én kickbokswedstrijden. 



    Het duizelt me. 



    Gelukkig komt Arno alles toelichten. Of niet. Dat maakt niet uit. We gaan sowieso zijn favoriete metalplaten draaien, én ik laat aan Arno horen welke muziektip het online magazine Zware Metalen voor hem heeft. Laat de chaos beginnen!



    De playlist



    Slayer - Angel of Death (Rudebrat Deathstep Remix) (2012)Cannibal Corpse - Inhumane Harvest (Violence Unimagined, 2021)Infant Annihilator - Cuntcrusher (The Palpable Leprosy of Pollution, 2012)Lamb of God - The Passing / In Your Word (Wrath, 2009)Ghost - Year Zero (Infestissumam, 2013)Rammstein - Kokain (Das Modell, 1997)Transformer di roboter - Walk (2008)



    Zwaar Aanbevolen



    8. GGGOLDDD - Strawberry Supper (This Shame Should Not Be Mine, 2022)



    Toen Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, er achter kwam dat Arno verantwoordelijk is voor het plafond van De Markthal, moest hij meteen aan het eveneens kunstige en Rotterdamse GGGOLDDD denken. Onlangs verscheen daarvan het gedurfde album This Shame Should Not Be Mine, en later deze maand is de band curator van het Roadburn festival. Redacteur Michiel Hoogkamer duidt op Zware Metalen waarom dat laatste betekenisvol is:



    “Het verzoek kwam juist op een moment dat zangeres Milena Eva in de luwte van de lockdowns hard tegen haar verleden aanliep: zij is verkracht toen zij 19 was. Deze verschrikkelijke gebeurtenis en gevoelens die zij lang had weggestopt, grepen de breuk in het normale leven aan om zich aan te dienen en niet meer weg te gaan: die schaamte zou niet de hare moeten zijn! Milena zag in het aanbod van Roadburn een mogelijkheid om haar emoties op een creatieve, voor haar natuurlijke manier naar buiten te laten komen. Met GGGOLDDD schreef en bracht zij This Shame Should Not Be Mine.



    Strawberry Supper dus, van GGGOLDDD. Geen metal à la horns up, bier & tieten, into the pit, haren loswapperen, luchtgitaarsolo’s en Slayyeeeuuuuur die je wellicht had verwacht, maar de omstandigheden zijn ernaar.



    Lees de recensie op Zware Metalen

    • 58 min.
    Satanisch smullen met metalchef Manuela Goncalves Tavares

    Satanisch smullen met metalchef Manuela Goncalves Tavares

    Tokologisch koken. Dat is in een notendop wat kok Manuela Goncalves Tavares doet. Ben je bekend in Rotterdam, dan ken je haar van restaurants Toko94, Tokotrash, Coco of Het Nieuwe Instituut. Ze leerde het vak bij Herman den Blijker, maar helpt ook in de keuken van metalpodium Baroeg.



    Maar ook: de vrouw die eind vorig jaar de Black Achievement Award won voor haar ondernemerschap. Actief is in de lhbti+-gemeenschap. Kookt voor daklozen. Vroeger in Parkzicht kwam om te hakken op gabber. Projecten leidt met tienermoeders. Oefent op de basgitaar. Praatgroepen organiseert voor jonge mensen die homoseksueel zijn. 



    En Manuela is metalfan. Gróót metalfan. Dat laat ze horen in dit uur Dood & Verderf. En dan krijgt ze in deze uitzending ook nog eens een luistertip van het online magazine Zware Metalen! God, wat een feest.



    De playlist





    Zwaar Aanbevolen



    Move BHC - Freedom Dreams (Freedom Dreams, 2021)



    “Op het gebied van de black achievement awards is Freedom Dreams van Move BHC een mooie luistertip”, vertelt Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen en aandrager van de maandelijkse tip voor onze gast. Volgens Pim gaf Move BHC de ‘dikste moshcall van 2021’: 



    We'll never stop until we find liberation,
    Black Excellence unstained by degradation
    Where freedom reigns over incarceration
    Where Black joy is only meant with celebration



    “Sinds de zomer van 2020 zijn er meer hardcorebands opgekomen die geïnspireerd zijn door de Black Lives Matter-beweging, dermate dat er inmiddels van het subgenre BLM-core gesproken kan worden”, legt Pim uit. 



    “Het hardcoregenre is van oudsher meer pluriform gebleken en gesynchroniseerd met hedendaagse problematiek. Qua lyriek is deze gehele EP van Move BHC smullen geblazen. Dat deze Stick To Your Guns-achtige muziek op het streetcredwaardige label Triple B Records uitgebracht wordt, is blijk dat hier geen sprake is van positieve discriminatie. Move BHC is gewoon een heel goede hardcoreband.”



    Beluister de Osmium-podcast van Zware Metalen waarin Move BHC besproken wordt

    • 58 min.
    Alles is zwart-wit met kunstenaar Anouk Griffioen

    Alles is zwart-wit met kunstenaar Anouk Griffioen

    Alleen al de omschrijving van het werk van de Rotterdamse kunstenaar Anouk Griffioen klinkt als een folk-blackmetalband uit het hoge noorden van Engeland. Het is dus geen verrassing dat zij heel, heel enthousiast reageerde toen ik haar vroeg mee te doen aan Dood & Verderf. Daarom: de 8 favoriete metalplaten van Anouk, inclusief tekst en uitleg, én de maandelijkse luistertip van het online magazine Zware Metalen, speciaal voor haar uitgezocht.



    Pantera – Fucking Hostile (Vulgar Display of Power, 1992)Orphanage - Druid (Oblivion, 1995)Death - Symbolic (Symbolic, 1995)The Gathering – Saturnine (if_then_else, 2000)Six Feet Under – Lycanthropy (Haunted, 1995)Amesoeurs – La Reine Trayeuse (Amesoeurs, 2009)Sunn O)))  - N.L.T. (Altar, 2006)Dead Shape Figure - 6 x 9 (The Grand Karoshi, 2008)



    Zwaar Aanbevolen



    Inferno - The Wailing Horizon (Paradeigma / Phosphenes of Aphotic Eternity, 2021)



    “Ik zie dat Anouk best wel houdt van die old-school black, oude Enslaved, corpsepaint enzo.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, dat maandelijks een luistertip geeft voor mijn gast in Dood & Verderf. “Identificeert ze zich met die chaotische wereldstructuur van Inferno, of luistert ze toch liever naar de strak gedefinieerde sound van de grondbeginselen?” 



    Want, Anouk: jij krijgt als luistertip Inferno. En wel hierom, in de woorden van recensent Tafkads: 



    “Daar waar de heren gestart waren als een traditionele blackmetalband, blijft er hier van die traditie niks meer over. Meer nog, Inferno heeft alle regels, beperkingen en conventies losgelaten en vaart nu zijn eigen koers, ergens ver weg in de leegte van het multiversum. Weg zijn de songstructuren, weg is de individualiteit van de nummers, weg is de individualiteit van de instrumenten, weg is inhoudelijke bijdrage van de vocalen. Wat overblijft is kosmische chaos, waarbinnen alle onderdelen het hogere doel dienen. Instrumenten en stemmen worden op dit album vermengd tot complexe, overweldigende, multi-gelaagde soundscapes die experimenteel, progressief, modern, bij momenten psychedelisch en een beetje post-black overkomen. Inferno schept hier een surrealistische, hypnotische droomwereld met een opvallende dualiteit: er is enerzijds veel coherentie, een symbiose tussen de instrumenten en de vocalen, maar anderzijds is er die chaos. Totale onvoorspelbaarheid. ‘Abysmal Cacophony’ noemen ze het zelf, en dat lijkt de lading wel te dekken.”



    Bekijk de recensie op Zware Metalen

    • 55 min.
    Dood & Verderf – oktober 2021: de apocalyptische special met GroenLinks-kamerlid Lisa Westerveld (die niet wil grunten)

    Dood & Verderf – oktober 2021: de apocalyptische special met GroenLinks-kamerlid Lisa Westerveld (die niet wil grunten)

    Gesjeesd antropoloog. Afgestudeerd filosoof. Oud-voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond. Voormalig woordvoerder bij de Algemene Onderwijsbond. Christen-af. Sinds 2017 Tweede Kamer-lid namens GroenLinks voor onderwijs, wetenschap, zorg, volksgezondheid, emancipatie, mediabeleid en sportbeleid. 




    En metalliefhebber. 




    Dat is in een notendop Lisa Westerveld, die haar favoriete metalplaten laat horen in Dood & Verderf op Operator Radio. Tussendoor praten over versierd worden op festivals, filosofie ondanks de kritiek van Death, Lisa's liefde voor het grootste en meeslepende, en de karakteristieken van de bugel.




    De playlist



    White Skull - High Treason (Public Glory, Secret Agony, 2000)




    Ik raakte eigenlijk bekend met metal toen mijn broertje het album Public glory, secret agony van de band White Skull mee naar huis nam. 




    In Flames - Only for the weak (Clayman, 2000)




    Tijdens mijn studententijd maakte een goede vriend me bekend met een paar geweldige albums van In Flames (Clayman, episode 666. World of promises, only for the weak), 




    Children of Bodom - Angels Don’t Kill (live) (Stockholm Knockout Live, 2006)




    mijn eerste concert was Children of Bodom (favo nummer Angels don’t kill). 




    Dimmu Borgir - The Serpentine Offering (Wacken Open Air 2012)




    Favoriete concert is Dimmu Borgir op Wacken 2012 met orkest en koor. Hele optreden was geweldig.




    Death DTA - The Philosopher (Live in St. Petersburg, 2016 / Individual Thought Patterns, 1993)




    Ik mocht in 2015 zo’n anderhalve week mee met Death DTA. Ik raakte bevriend met een aantal mensen die voor de band werkten. Favoriete nummer (vanwege de leuke herinneringen) is the Philosopher. “The philosopher. He knows so much about nothing at all.”




    Arch Enemy - we will rise (Anthems of Rebellion, 2003)




    Metal is een enorme mannenwereld, vooral óp het podium. Hoe ervaar jij dat?




    Wat zou je spelen als je muzikant was?




    Zwaar Aanbevolen



    Walg - Bring The Apocalypse (Walg, 2021)




    “Ikzelf word er nogal melig van, maar gelukkig doet mijn mening er niet toe.” Pim Kastelein, hoofdredacteur van het online magazine Zware Metalen, is er zelf geen fan van. Maar, schrijft hij erbij, voor zijn luistertip voor Lisa Westerveld: 




    “Om het jullie beiden aangenaam te maken, draai ik iets wat jullie beiden kan bekoren. Op Twitter zie ik dat Lisa Westerveld fan is van Dimmu Borgir, en jij bent ook niet vies van overtrokken theatraliteit en orkestjes die niet door de beugel kunnen. Zodoende presenteer ik: Bring The Apocalypse van Walg. Onze blackmetalspecialist Joris Meeuwissen schrijft:




    “Walg is een duo bestaande uit Robert Koning en Yorick Keijzer, die na een lange inactiviteit en dankzij de welbekende lockdown, elkaar terug muzikaal aanvoelden. Walg is de debuutplaat van dit Nederlandse tweetal. Bij een eerste luisterbeurt valt direct op dat er meer dan één knipoog richting oude helden wordt gegeven. Denk dan aan de eerste platen van bijvoorbeeld Old Man’s Child, Covenant en Dimmu Borgir. De single Bring The Apocalypse had best op één van die eerste platen kunnen staan. De heren laten horen dat hun technische rugzak helemaal vol zit en dat hun kennis en kunde, betreffende het schrijven van sterke blackmetalnummers, erg goed onderbouwd is. Het samenspel tussen gitaar en keyboard is van een uitmuntend niveau.”




    Lees de recensie op Zware Metalen

    • 59 min.
    Dood & Verderf – juli 2021: de hardcore-special met SP-kamerlid Peter 'simpele muziek voor simpele mensen' Kwint

    Dood & Verderf – juli 2021: de hardcore-special met SP-kamerlid Peter 'simpele muziek voor simpele mensen' Kwint

    Simpele muziek voor simpele mensen. Dat is volgens SP-kamerlid Peter Kwint de definitie van zijn favoriete genres: country en hardcore. Om erachter te komen of hardcore écht zo simpel is en of dat ook afstraalt op zijn eigen identiteit, draait Peter in deze uitzending van Dood & Verderf zijn allerfavorietste hardcore- en punkplaten, voorzien van tekst en uitleg.



    We bezoeken zo Bleskensgraaf, Feyenoord, Drenthe, mixed-martial-arts-violent-dancing-zalen, en natuurlijk heel veel plaatsen in de Verenigde Staten, thuisbasis van de hardcore en punk. En, ook niet onhandig: we draaien 10 8 platen die tezamen slechts 20 minuten duren.



    De playlist



    American Nightmare - There’s A Black Hole in the Shadow of the Pru (Background Music, 2001)



    Wat is het nut van simpele mensen voor in de Tweede Kamer? Plus: Feyenoord, of het lijden van de tegenwoordige tijd



    Converge - First Light/Last Light (You Fail Me Redux, 2016)



    Een antropologisch onderzoek naar violent dancing (en het nut van aan mixed martial arts doen daarin).



    Hawser - You Can Only Hope (All is Forgiven, 2020)



    Een Rotterdamse hardcoreband! Mijn stelling is altijd dat bepaalde genres horen bij bepaalde landen: groovemetal bij de VS, blackmetal bij Noord-Europa, deathmetal bij Nederland en Duitsland, et cetera. Hoe zit dat bij hardcore? Is het enkel VS dat de klok slaat?



    Bad Brains - Pay To Cum (Bad Brains, 1992)



    Een zwarte hardcore-band, geïnspireerd door The Sex Pistols én Bob Marley, en uit elkaar gevallen door een richtingenstrijd over of ze metal of reggae moesten gaan. Wat is dit?



    Agnostic Front - Victim in Pain (Victim in Pain, 1994)



    Hoe credible is zo'n icoon nog? En waarom doet Agnostic Front dat beter dan Suicidal Tendencies?



    Mindforce - Swingin Swords, Choppin Lords (Swingin Swords, Choppin Lords, 2020)



    Ik dacht eerst, dit wordt een symfonische metalband, ook omdat een andere ep van Mindforce Excalibur heet, inclusief stemmig zwart-wit-artwork, en vanwege de Helloween-achtige gitaarriffs. Ik dacht dat hardcore alleen over sociale ongelijkheid ging, niet over magische ridderverhalen?



    Hands of God - No Mercy (Blueprint for Self Destruction, 2019)



    Is dit de meest verantwoorde hardcore-band ooit, met kleur op het podium én in het publiek? Hoe kleurrijk is hardcore eigenlijk? Metal is notoir wit (en man). 



    Terror - One With The Underdogs (One with the Underdogs, 2004)



    (deze haalde het uur nét niet)



    Skroetbalg - Skroetbalg



    ‘Drenthe Godverdomme’ heet de openingstrack van Skroetbalg, een punkband uit, eh, Drenthe. Wat heb jij hiermee?



    Zwaar Aanbevolen



    Extinguish - The Judge (Extinguish, 2021)



    0.00 - 2.44



    Luistertip! Dat stelt Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, over zijn Zwaar Aanbevolen-tip voor jou: The Judge van Extinguish. Pim vermoedt namelijk dat jij wel zal genieten van de 'peace, love and unity'-muziek, dus Zware Metalen komt even tegenhangen met een ongegeneerd primitieve en achterbakse knaller.



    Zo schreef redacteur MaartenO: "Extinguish bewaart het lekkerst voor het laatst. The Judge is toch wel één van de meest simplistische, maar ook krachtigste tracks in dit subgenre van hardcore die de laatste maanden de revue hebben gepasseerd. Loodzwaar en volledig florerend op wat powerchords en gegrom van een sterke zanger, werkt de track langzaam richting het einde, alwaar de vocalist van Sunami nog een extra duit in het zakje doet om deze EP volledig te flamberen. Rondom Bay Area in Amerika bevinden zich momenteel veel soortgelijke bands en ook Extinguish bevestigt dat het de moeite waard is om alle recentelijke ontwikkelingen daar te volgen. De prefrontale cortex een dagje vrijaf geven, blik op oneindig en slopen die inboedel - bij een ander!"

    • 1 u. 1 min.
    Dood & Verderf – juni 2021: de Eurovisie Songfestival-special met deathmetal-ambtenaar-projectmanager Dave Geensen

    Dood & Verderf – juni 2021: de Eurovisie Songfestival-special met deathmetal-ambtenaar-projectmanager Dave Geensen

    Voorzitter van bestuur Baroeg Open Air. Initiatiefnemer van het Popkantoor, een nooit verrezen poppodium in Rotterdam. Redacteur bij de Feyenoord Supportersvereniging. Strategisch adviseur bij de afdeling stadsontwikkeling van de gemeente Rotterdam. Maar bovenal, en daarom is hij te gast hier: projectmanager van het Eurovisie Songfestival namens Rotterdam.




    In één uur legt hij uit wat Mayhem te maken heeft met het songfestival, of het een probleem is dat de Italiaanse delegatie wel of niet cocaïne snoof, en waarom Go_A het toppunt (en Blind Channel het absolute dieptepunt) van de afgelopen editie was. Plus: de Zwaar Aanbevolen tip, waarin viool-cutiepie Alexander Rybak samen met Keep Of Kalessin optrekt.




    De playlist



    Mayhem - A Time To Die (Grand Declaration Of War, 2000)




    Ehm. Niet echt een lgbtq++-vriendelijke band, toch? Of toch juist wel?




    Hatari - Hatrið mun sigra (2019)




    Stonden op Baroeg Open Air 2019.




    Lordi - Hard Rock Hallelujah (The Arockalypse, 2006)




    Was dit het begin van de metal op het Songfestival?




    Go_A - SHUM (2021)




    Beste inzending dit jaar. Punt. 




    Blind Channel - Dark Side (2021)




    Jezus, Dave, fucking Linkin Park, zelfs inclusief dj, dit kan toch niet meer? 




    Måneskin - Zitti E Buoni (Teatro d’ira - volume I, 2021)




    De cocaïnerel: is ophef goed of juist afleidend? Of gewoon een vast onderdeel van de show?




    Shining – Lat Oss Ta Allt Fran Varandra (V. Halmstad, 2007)




    “By all accounts, as much a therapy session as a rock band, Halmstad, Sweden's Shining was formed in 1996 by a then-12-year-old vocalist, Kvarforth, who has hired and fired numerous musicians in the years since while delivering ten full-length albums. All of these (plus a handful of EPs and split releases) obsessed over matters of personal abuse, self-destruction, and suicide in a progressive black metal style, infused with darkwave, gothic, classical, and atmospheric music elements.”




    (na ESF toch ook weer behoefte aan mijn eigen muziek ;-)




    Zwaar Aanbevolen



    Keep of Kalessin & Alexander Rybak - The Divine Land (MGP/Eurovision, 2011)




    “Wanneer de metalwereld overlapt met het Eurovisie Songfestival zijn de resultaten meestal niet om over naar huis te schrijven.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, ter introductie van zijn Zwaar Aanbevolen-tip voor Dave. “Toch zijn er enkele momenten geweest waarin het smaakloze showgevoel en de plaatsvervangende schaamte van beide werelden elkaar grandioos aanvulden. Het Eurovisie Songfestival laat altijd zien dat guilty pleasures bestaan! Lordi, Hatari... of deze dan: gevoelige pretty boy Alexander Rybak op viool tijdens de ‘half time show’ met de epische symphoniek van Keep Of Kalessin!”




    Under the clear night-sky
    Universal power unite
    In the dazzling starlight
    For the union in twilight




    Is dit power metal of Eurovisie? Allebei!”




    En voor de liefhebbers: de podcast van Zware Metalen, Osmium, stond ook volledig in het teken van het Eurovisie Songfestival, en vormt dus ideaal luistermateriaal voor na deze editie van Dood & Verderf.

    • 57 min.

Klantrecensies

4,4 van 5
5 beoordelingen

5 beoordelingen

Top-podcasts in Muziek

NPO 3FM / VPRO
NPO Radio 4 / VPRO
NPO Radio 2 / KRO-NCRV
Daniël Lohues & Gijs Groenteman
Kris Kross Amsterdam
PZC

Suggesties voor jou