Dai Carter: Missie Mentale Kracht

Interessante gesprekken. Zelfs met gasten waar ik niet veel mee heb. Jammer van die onzinnige supplementenreclame weer.

Zou graag lange Frans en micheal kroon is horen

Bij een podcast die gaat over mentale kracht verwacht je een bepaalde diepgang. Door de vraagstelling van Dai komt het niet tot de diepte die ik had gehoopt. Zijn stem irriteert me ook maar dat is persoonlijk.

Beste Dai, Allereerst: complimenten voor Missie Mentale Kracht. De gesprekken met Tim Hofman, Mark Tuitert en Stan Molemaker zijn van een niveau dat in podcastland zeldzaam is. Het is precies waar je naam op staat — diepgang, kwetsbaarheid, mentale kracht. En dan, midden in zo'n gesprek, ben jij het zelf die de boel komt slopen. Met Ziggo. En, vergeef me, met Praxis. Ik wil dat je je het volgende even probeert voor te stellen. Aflevering van Kamp van Koningsbrugge. Een rekruut zit op zijn tandvlees in de modder, jij staat erbovenop te brullen, het moment van de waarheid. En dan: zwart beeld. Reclameblok. Daar verschijnen jij en Ray. Op je knietjes. In een keurig aangeharkt voortuintje. Plantjes aan het poten. Met — en dit is waar het écht pijn gaat doen — tuinhandschoenen aan met een bloemetjespatroon. Ray glimlacht. Jij knikt tevreden naar een viooltje. Een voice-over fluistert: "Praxis. Voor de doener in jou." Dat. Dat is exact het gevoel dat ik krijg als jij midden in een gesprek over verslaving, rouw of stoïcisme ineens enthousiast vertelt dat je dit weekend de tuin gaat aanpakken. Dus mijn vraag is simpel en oprecht bedoeld: wat kost het om hiervan af te komen? Ik spreek niet alleen voor mezelf — ik durf te wedden dat een flink deel van je vaste luisteraars graag meebetaalt. Graag een tarief per week, per maand én per jaar, dan kan ik kiezen welk abonnement het beste bij mijn cashflow past. Ik betaal liever jou rechtstreeks dan dat ik nog één keer hoor hoe goed AG1 smaakt na een ochtendrun. Laat maar weten waar ik het heen kan tikkien. Met sportieve groet en oprechte waardering