Rust in Uitvoering - Ritzo in gesprek

Ritzo ten Cate

'Ik wandel, kijk en handel.' Die zin reikte (coach en lieve vriendin) Hanneke Laaning me ooit aan als samenvatting van mijn werk en leven. Ik wandel, beweeg door de stad, door de natuur, verwonder me, verbaas me en als iets me écht raakt vertraag ik, blijf ik staan om er aandacht voor te maken. Zo beginnen mijn onderzoeken en werk doorgaans - al járen. Ik graaf, probeer, speel, wroet, door kennis tot me te nemen én te doen, te ondernemen. Wat ik heb meegemaakt en geleerd deel ik graag, bijvoorbeeld in lezingen, boeken, 1-op-1 en in deze podcast. https://ritzotencate.com/

Afleveringen

  1. 4 dgn geleden

    Waardering X*X Kunst #2 – over relaties vragen bij te dragen aan iets groters en niet te veel rekenen

    Goede vriend Remco Kouwenhoven en ik kennen elkaar al jaren. Al jaren wisselen we ideeën uit, werken we soms samen en vaak hebben we lol. Niet zelden belanden we op courante thema's en komen we tot inzichten. Remco was jarenlang directeur van het RUG-Ubbo Emmius fonds en het alumni-beleid. Daar leerde hij veel over geld ophalen voor onderzoek, en voor speciale projecten. In deze aflevering van Waardering X*X Kunst deelt hij zijn kennis en komt de econoom Kouwenhoven ook aan het woord. En... hij geeft me een schop onder mijn kont. In mijn woorden, geparafraseerd: 'Denk weer eens groots, pak weer eens uit. Vroeger organiseerde je dingen op de Grote Markt, Vismarkt en zette je het Stadspark een maand lang op zijn kop. Nu ben je nauwelijks zichtbaar.''Hou op met al dat gereken en vraag gewoon of mensen (en bedrijven) willen meedoen, bijdragen aan dat groots: die kant wil ik op, ga je mee? En hou op met dat vragen om losstaande donaties. Mensen willen investeren in iets gaafs.''Betrek je oude, goede relaties en dan bedoel ik niet per se je vrienden, maar bijvoorbeeld wel die duizenden mensen die zijn meegeweest op een stadswandeling met Gewoon een Kop Koffie.' Binnenkort zal ik mijn lessen uitschrijven in een post op Substack. Alvast een tipje van een mogelijke sluier: ik denk dat er een school gaat komen voor mensen van 17 tot 71, die willen leren wat waardevol is, een soort van school with relevance as ambition. Geen curriculum of diploma, maar waarde door samen te leren te doen. ​Dit gesprek met Remco is de tweede in wat mij betreft een serie '⁠Waardering X*X Kunst'⁠. De insteek daarvoor is: Met werk in opdracht verdiende ik jarenlang een aardige boterham. Maar hoe doe ik dat met autonoom werk dat volgens mij veel waardevoller is, maar waar nu nog niemand op zit te wachten? Hoe genereer ik, als autonoom maker, onderzoeker, anno 2026 een basisinkomen (of liever nog net iets meer)? Ik ga in gesprek met experts, kunstenaars, succesvolle ondernemers en investeerders op zoek naar antwoorden. Zo’n gesprek begin ik met de vraag: Kun je eens met me meedenken? ;-) Vind je dit onderzoek interessant? Er is ook al een Substack-kanaal: ⁠⁠waarderingxxxkunst.substack.com⁠.

    Waardering X*X Kunst #2 – over relaties vragen bij te dragen aan iets groters en niet te veel rekenen
  2. 7 sep

    Waardering X*X Kunst #1 – over waardecreatie, sociale kunst en... de Stadsbreier (met maatje Ronald Mulder)

    'Pick my brain, nu het nog kan', dat was de uitnodiging van mijn goede vriend Ronald Mulder voor dit gesprek. Een uitnodiging die ik met twee armen heb aangegrepen. We gaan nog één keer samen de diepte in. We hebben het over waardecreatie, sociaal-artistiek onderzoek en de ontwikkeling van een duurzaam businessmodel voor mij als social practice artist... of als Stadsbreier. Het gesprek komt misschien een beetje traag op gang, maar​ na de eerste kop koffie komen we ​lekker on the jazz. En er wordt ook gelachen en gepord - zoals dat gaat in een gesprek tussen twee vrienden die elkaar al meer dan twintig jaar scherp houden en lol hebben. En het is niet zomaar een gesprek, want over een half jaar kan dit zoals goed als zeker niet meer... Drie jaar geleden kreeg Ronald de diagnose darmkanker en de tijd begint te dringen. Dat maakt deze eerste aflevering van de (mogelijke) serie 'Waardering X*X Kunst' extra bijzonder en dierbaar.We gaan in op: Waardecreatie: Hoe bouw je aan een maatschappelijk businessmodel vanuit artistieke vrijheid?Van R=1 naar maatschappelijke impact: hoe een persoonlijke fascinatie of frustratie uitgroeit tot een collectieve ervaring (van de daklozenwandelingen tot Holding Pain) en wat de waarde daarvan kan zijn.De Stadsbreier: kan een stad als Groningen een autonoom onderzoeker/kunstenaar aanstellen om het sociale weefsel te herstellen? En zou de waarde daarvan groter zijn dan een.. basisinkomen? ​Dit gesprek met Ronald is de eerste in wat mij betreft een serie 'Waardering X*X Kunst'. De insteek daarvoor is: Met werk in opdracht verdiende ik jarenlang een aardige boterham. Maar hoe doe ik dat met autonoom werk dat volgens mij veel waardevoller is, maar waar nu nog niemand op zit te wachten? Hoe genereer ik, als autonoom maker, onderzoeker, anno 2026 een basisinkomen (of liever nog net iets meer)? Ik ga in gesprek met experts, kunstenaars, succesvolle ondernemers en investeerders op zoek naar antwoorden. Zo’n gesprek begin ik met de vraag: Kun je eens met me meedenken? ;-) Vind je dit onderzoek interessant? Er is ook al een Substack-kanaal: ⁠waarderingxxxkunst.substack.com.

    Waardering X*X Kunst #1 – over waardecreatie, sociale kunst en... de Stadsbreier (met maatje Ronald Mulder)
  3. 1 feb

    Rico Holding Pain - nagesprek

    Met mijn fotografisch ritueel Holding Pain nodig ik mannen uit om naar hun verdriet te gaan om vervolgens 18 minuten lang, in stilte, in mijn camera te kijken. Vriend Rico nam mijn uitnodiging aan, om op 19 december 2024, op een moment dat hij between lives was, samen naar de dijk bij Nansum te gaan, voor hem een plek met een flinke lading.  Het stormde die dag, het was ijzig koud, waardoor we overwogen om niet te gaan. We gingen toch. Toen we bij de dijk aankwamen, stopte de regen. Toen we bijna weer terug in de auto zaten begon het weer te plenzen.  Op 27 juni hadden we een nagesprek, wat ik opnam. Een aantal weken terug gaf Rico me toestemming om alles ‘de atmosfeer in te slingeren’. Dat doe ik bij deze – digitaal. Op enig moment komt dit alles ongetwijfeld ook terug in de exposering ‘What Remains’ waarmee ik de deelnemers de mogelijkheid geef om wat nog over is, bloot te stellen aan de wereld, het universum. Op de dijk bij Nansum maakten we de pijn niet mooier, we losten haar niet op, we hielden haar simpelweg 18 minuten lang vast, in de stilte, met de Dollard op de achtergrond. In zijn nagesprek vertelt hij dat hij voor het eerst als een buitenstaander naar zichzelf kon kijken en een diep medelijden voelde. Zelfkritiek kon zelfcompassie en zachtheid worden. Bij het zien van de foto’s werd hij fysiek misselijk en rillerig, hij zag een doodsmasker en durfde drie weken lang niet meer te kijken. Maar de foto’s fungeerden uiteindelijk als een portal waarmee hij terug kon naar de 18 minuten en wat daar aan het licht kwam. Door de beelden uiteindelijk toch toe te laten, begon er iets te stromen. De fysieke afschuw veranderde in een bevrijdend gevoel van erkenning. Hij deelde de foto’s met zijn vriendin, wat leidde tot een diepere verbinding omdat zijn kwetsbaarheid gezien mocht worden. Rico was de vijfde deelnemer aan Holding Pain. Inmiddels deden zestien mannen mee. Heb je ook interesse? Hier lees je meer. Tot en met de eerste week van maart heb ik plek voor één ronde per week.

    Rico Holding Pain - nagesprek

Info

'Ik wandel, kijk en handel.' Die zin reikte (coach en lieve vriendin) Hanneke Laaning me ooit aan als samenvatting van mijn werk en leven. Ik wandel, beweeg door de stad, door de natuur, verwonder me, verbaas me en als iets me écht raakt vertraag ik, blijf ik staan om er aandacht voor te maken. Zo beginnen mijn onderzoeken en werk doorgaans - al járen. Ik graaf, probeer, speel, wroet, door kennis tot me te nemen én te doen, te ondernemen. Wat ik heb meegemaakt en geleerd deel ik graag, bijvoorbeeld in lezingen, boeken, 1-op-1 en in deze podcast. https://ritzotencate.com/