In herinnering

De Gelderlander

In Herinnering is al jaren een populaire rubriek over overleden personen in de krant én op de website en app. Nu is er óók een podcastserie, waarin de meest ontroerende levensverhalen worden verteld onder begeleiding van presentator Gerard Tamson.

  1. Afstand bij geboorte, afstand in het leven: het verhaal van Caroline en Mien

    26-12-2025

    Afstand bij geboorte, afstand in het leven: het verhaal van Caroline en Mien

    Strijd om liefde: Caroline’s levenslange zoektocht naar waar ze thuishoort. Een zoektocht naar identiteit en verbondenheid: het levensverhaal van Caroline Nugteren en haar biologische moeder Mien Meuleman In een openhartig gesprek sluit Caroline Nugteren de podcastserie In Herinnering af met het verhaal dat zij deelt met Gerard Tamson over haar zoektocht naar haar biologische moeder. Een verhaal over adoptie, familiebanden, afwijzing, persoonlijke groei, veerkracht en zelfliefde. Caroline werd in 1963 geboren als dochter van Mien Meuleman en Jan Klein Nagelvoort. Haar biologische moeder beviel ongehuwd in een gereformeerde omgeving. Onder maatschappelijke druk stond Mien haar dochter af. Caroline groeide op in een adoptiegezin waarin liefde voorwaardelijk aanvoelde. Hoewel ze van kinds af aan wist dat ze geadopteerd was, voelde ze zich vaak onbegrepen, en bleef de vraag “Waar hoor ik bij?” haar achtervolgen. Begin jaren tachtig kreeg Caroline bericht van de Raad voor de Kinderbescherming dat haar biologische moeder contact zocht. De eerste ontmoeting was warm, maar beladen. Mien wilde vooral weten hoe Caroline terugkeek op haar beslissing om haar af te staan. De ontmoeting bracht gemengde gevoelens: enerzijds dankbaarheid, anderzijds opnieuw een gevoel van afwijzing toen bleek dat haar biologische vader nog steeds in Mien’s leven was, ondanks het feit dat hij Caroline nooit erkend had. De relatie tussen Caroline en Mien bleef moeizaam. Verschillende pogingen om een band op te bouwen liepen stuk door onuitgesproken verwachtingen. Telkens werd het contact verbroken, op initiatief van Mien, wat diepe sporen naliet bij Caroline. Toch bleef ze zoeken naar antwoorden over haar afkomst en naar een plek waar ze zich thuis voelde. Caroline vond uiteindelijk rust op Mykonos, waar ze een nieuw leven opbouwde. De ballast van haar verleden liet ze achter, wat haar de vrijheid gaf om zichzelf opnieuw te vinden. In 2000 zocht Caroline opnieuw contact met Mien, ditmaal om haar zoon Nicolas aan haar voor te stellen. Hoewel Mien een liefdevolle oma bleek, liep ook dit contact na enkele jaren stuk. Pas in 2022, toen Caroline de rust in haar eigen leven had gevonden, zocht ze opnieuw contact met Mien, inmiddels op hoge leeftijd en wonend in een verzorgingstehuis. Deze laatste ontmoetingen brachten meer antwoorden, maar ook nieuwe teleurstellingen. In oktober 2024 verbrak Mien definitief het contact, kort voor haar overlijden op Tweede Kerstdag 2024. Ondanks de teleurstellingen is Caroline dankbaar voor de momenten van verbinding en de lessen die ze uit haar zoektocht heeft gehaald: “Blijf positief, omarm de liefde wanneer die er is, en probeer je ervaringen een plek te geven.” Een eerbetoon aan een leven vol moeilijke keuzes en een zoektocht naar geluk die, ondanks alle obstakels, diepe indruk op Caroline heeft achtergelaten. Met de veertigste aflevering ronden we In Herinnering af. Wat begon als een serie gesprekken groeide uit tot een verzameling menselijke verhalen die laten zien hoe herinneringen ons vormen. Veertig verhalen die ons raakten en aan het denken hebben gezet. Dank aan iedereen die luisterde of zijn of haar verhaal toevertrouwde aan deze serie.Blijf herinneringen koesteren, blijf luisteren naar elkaar. Dank voor het luisteren. See omnystudio.com/listener for privacy information.

    47 min
  2. Edo, de grote vriendelijke reus. Petra en Peter herinnering hun zoon: "één en al  enthousiasme , vriendelijkheid en gastheerschap"

    22-11-2025

    Edo, de grote vriendelijke reus. Petra en Peter herinnering hun zoon: "één en al enthousiasme , vriendelijkheid en gastheerschap"

    Edo van der Veer: chef-kok, ondernemer, wereldreiziger maar vooral een zoon, vader en partner. Edo werd geboren op 5 mei 1985 in het Betuwse dorp Deil en groeide op als een nieuwsgierige en creatieve jongen die het avontuur nooit schuwde. Zijn passie voor koken en zijn liefde voor mensen brachten hem veel, maar zijn leven eindigde tragisch op 27 april 2022. In een deze In Herinnering  blikken zijn ouders, Peter en Petra, terug op het leven van hun zoon, een "grote vriendelijke reus" met een enorme drang om te leven. "Hij was een kind waar je niet omheen kon," vertelt zijn vader Peter. "Hij had een hele lieve uitstraling en iedereen liep met hem weg." Al van jongs af aan was Edo bezig met koken. Zijn moeder Petra herinnert zich: "Toen hij tien jaar was, vroeg hij kookboeken voor zijn verjaardag. Hij keek in de koelkast en maakte de mooiste toetjes, zoals crème brûlée. "Hij vond het fantastisch om met een gasbrander die suikerlaag te maken." Edo dook overal vol enthousiasme in. "Hij had een brede interesse en vond alles prachtig," aldus Peter.  Een carrière in de keuken Edo begon zijn loopbaan in de horeca bij Appels en Peren in Tricht, waar hij onder de vleugels van gastheren Hans en Lucas leerde koken én mensen blij maken. "Hans en Lucas waren zijn inspiratiebronnen," zegt Petra. "Ze namen hem mee naar bijzondere plekken, zoals een weekend in De Librije" Zijn ambities brachten hem naar Nijmegen, waar hij als chef-kok werkte bij Notting Hill en later zijn eigen restaurants opende, zoals STOOM in het Honigcomplex en Brunswijk. "Hij kon een ruimte helemaal transformeren," vertelt Peter. "Bij STOOM was het oorspronkelijk een heftruckgarage zonder ramen. Edo zaagde de gevel open en creëerde een sfeervol restaurant." In die tijd leerde hij ook zijn grote liefde Laila kennen. Samen met haar runde hijStoom en maakte een fantastische wereldreis naar China, Vietnam en Australië. Zijn reizen naar landen als de VS, China, Thailand, Australië en Suriname inspireerden zijn menukaarten. In Suriname werkte hij zelfs vijf maanden in een groot resort, waar hij Creoolse medewerkers hielp de basisprincipes van een professionele keuken te leren. "Hij had daar enorm veel geduld en humor," zegt Petra. "Hij genoot ervan om mensen te helpen groeien." Een man van mensen Edo’s ouders beschrijven hem als een man met een groot hart. "Hij had veel oog voor mensen die het moeilijk hadden," vertelt Petra. Bij zijn restaurants gaf hij kansen aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. "Hij was heel empathisch en zachtaardig," voegt Peter toe. "Hij vond het prachtig om mensen blij te maken, of dat nu met een maaltijd was of een kans op werk." Zijn grote glimlach en warme persoonlijkheid maakten hem geliefd bij iedereen.  De zware laatste jaren De coronapandemie bracht Edo veel uitdagingen. Zijn restaurant Brunswijk, dat hij net had geopend, moest meerdere keren de deuren sluiten. "Dat brak hem op," zegt Peter. "Hij viel tussen wal en schip met de steunmaatregelen en het gebrek aan duidelijkheid was frustrerend." Daarnaast kreeg Edo kort na de geboorte van zijn zoon Sten te maken met ernstige hoofdpijn en gezondheidsproblemen die later een hersentumor bleken te zijn. "Zijn huisarts dacht dat het een burn-out was," vertelt Petra. "Maar uiteindelijk bleek het veel ernstiger." Op Koningsdag 2022 vierde Edo nog één keer feest in zijn geboortedorp Deil. "Het was een van de mooiste dagen van zijn leven," herinnert Peter zich. "Hij genoot zo van het weerzien met oude vrienden." Die nacht werd Edo echter onwel en overleed hij uiteindelijk aan de gevolgen van zijn ziekte. Edo’s ouders blijven hem herinneren als een man die alles uit het leven haalde. "Zijn drang om te leven was enorm," zegt Petra. "Elke dag moest geleefd worden." Edo’s zoon Sten, inmiddels zes jaar oud, erfde zijn liefde voor koken. "We zien Edo helemaal terug in Sten," zegt Petra met een glimlach. "Hij kookt, bakt en maakt toetjes, net zoals zijn vader." See omnystudio.com/listener for privacy information.

    38 min
  3. "Blind, maar oog voor iedereen": Het bijzondere leven van Rein van der Louw

    01-11-2025

    "Blind, maar oog voor iedereen": Het bijzondere leven van Rein van der Louw

    Rein van der Louw, geboren op 12 november 1949 in Alphen aan den Rijn, werd al op jonge leeftijd geconfronteerd met de erfelijke oogaandoening retinitis pigmentosa. Rein werd slechtziend geboren en verloor uiteindelijk al zijn zicht. Vanaf zijn 30e levensjaar was hij vrijwel blind.  Ondanks deze beperking leidde hij een leven vol veerkracht. Zijn vrouw Suzanne vertelt over zijn inspirerende levensreis. Een jeugd vol uitdagingen Rein groeide op in een warm gezin, maar door zijn zichtbeperking kon hij niet blijven meekomen op de reguliere kleuterschool. Op zevenjarige leeftijd verhuisde hij naar het blindinstituut Bartiméus in Zeist. Rein stond bekend als "het boefje van Bartiméus" en ontwikkelde hier vaardigheden waarmee hij later zelfstandig kon leven. Een gewaardeerde collega Rein werkte jarenlang als telefonist bij het ingenieursbureau DHV in Amersfoort. Met behulp van speciale hulpmiddelen en zijn blindegeleidehond wist hij zich te onderscheiden, niet door zijn beperking, maar door zijn persoonlijkheid en talenten. Zijn vermogen om mensen blind de weg te wijzen in de stad maakte hem geliefd onder collega's.  Sportieve prestaties en topsport Sport speelde een grote rol in Rein’s leven. Hij beoefende zwemmen, schaken, judo en vooral hardlopen. Hij bereikte de topsport en vertegenwoordigde Nederland op de Paralympische Spelen. Suzanne vertelt dat deze prestaties hem mentaal een enorme boost gaven. Rein won ook Europese en nationale kampioenschappen, maar bleef bescheiden over zijn successen. Liefde en humor In 2013 ontmoette Rein Suzanne bij een buurthuis in Amersfoort. De klik tussen hun honden was er eerder dan tussen hen, maar al snel sloeg de vonk over. Hun relatie stond bol van humor, zoals tijdens hun huwelijk, waarbij Rein gevat reageerde op een opmerking van de ambtenaar: “Hoe kom je toch aan zo’n mooie jonge bloem?” Rein antwoordde: “Daar moet je oog voor hebben.” Herstel van familiebanden Een moeilijk hoofdstuk in Rein’s leven was het verlies van contact met zijn kinderen. Door geduld en vertrouwen kwamen zijn kinderen na jaren weer terug in zijn leven.  Ziekte en afscheid In 2022 kreeg Rein de diagnose hersentumor en een levensverwachting van slechts drie maanden. Deze periode stond in het teken van afscheid nemen en liefdevolle momenten. Zijn kleinzoon Mylan werd geboren vlak voor Rein’s overlijden. Suzanne vertelt hoe Rein zijn kleinzoon met zoveel liefde vasthield, terwijl hij wist dat hij hem niet zou zien opgroeien. Op 29 januari 2023 overleed Rein, zoals hij wilde: thuis, in de armen van zijn vrouw. Zijn levensmotto, “Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan,” weerspiegelt zijn veerkracht en positieve instelling.  Gerard Tamson spreekt met Suzanne over het leven van Rein. See omnystudio.com/listener for privacy information.

    32 min

Beoordelingen en recensies

4,8
van 5
4 beoordelingen

Info

In Herinnering is al jaren een populaire rubriek over overleden personen in de krant én op de website en app. Nu is er óók een podcastserie, waarin de meest ontroerende levensverhalen worden verteld onder begeleiding van presentator Gerard Tamson.

Suggesties voor jou