Bert op de Kovvie

Bert op de Kovvie

0.0 (0)
Personal Journals
Updated Daily

Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee?

Sep 18

Zangeres Wia Buze: “Ik kom van Ziel”

Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee? ☕️ Meer Bert op de Kovvie: https://bertopdekovvie.nl Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie In de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van Bert op de Kovvie ontmoet Bert een Groningse in hart en nieren: zangeres Wia Buze. Op de dijk, met uitzicht over de haven van Termunterzijl, begint hun gesprek. Het gaat over thuiskomen, trouw blijven aan jezelf en zingen in de taal van haar hart. Wia is geboren en getogen in Termunterzijl, of zoals ze zelf zegt: "Ziel." Ze groeide op als kleindochter van een garnalenvisser, in een gemeenschap waarin veel gezinnen leefden van de visserij. Op vrijdag stonden families op de uitkijk wanneer de vissers terugkeerden naar de haven. Al vroeg draaide haar leven om muziek. Een docent Duits, die toetsenist was bij de Nordstar Showband, zag haar talent. Tijdens een schoolfeest trad ze met de band op. Toen dacht Wia: “Nou dit is wel wat ik wil!” Haar eerste liedjes waren Nederlandstalig. Haar moeder gaf haar een zetje richting het Gronings tijdens een talentwedstrijd in Delfzijl. Een jaar later stond ze opnieuw op het podium, dit keer met liedjes van Ank Kuipers van de Tuutefloiters. Dat bleek een schot in de roos. Vanaf dat moment koos Wia bewust voor het Gronings. Niet omdat het moest, maar omdat het vanzelf goed voelde. “Dat Gronings zit hier,” zegt ze, terwijl ze naar haar hart wijst. In het Gronings hoeft ze niet te zoeken naar woorden. Daar vallen muziek, gevoel en identiteit samen. Tot op de dag van vandaag promoot ze met haar liedjes de Groninger taal en cultuur. Het leven van Wia stond jarenlang in het teken van optredens, concoursen en zangwedstrijden. Ze won er ongeveer driehonderd en kwam zelfs in de buurt van een optreden in Carré. Ze deed auditie en kwam door de selectie. Toch koos ze niet voor Amsterdam. “Ik wil nait naar Amsterdam. Ik wil hier bliem.” Voor haar voelde die keuze vanzelfsprekend. Ze wilde Groningen, de taal, het landschap en de mensen niet achterlaten. Als Bert vraagt wat zingen voor haar betekent, komt de kern boven tafel: “Ik vind het leuk om op het podium te staan en mensen te entertainen en dat in mijn eigen taal.” Het belangrijkste is de verbinding met mensen. Niet het applaus of de prijzen, maar het moment waarop een lied iemand raakt. “Al zit er maar één iemand waarvan je ziet en die zingt mee, dan is het al klaar. Daar doe ik het voor.” Wia is voor veel Groningers meer dan een zangeres. Ze wordt regelmatig gevraagd bij openingen en bijzondere gelegenheden. Haar lied “Ik kom van Ziel” is bijna met haar verweven: met haar afkomst, haar familie en de visserscultuur waaruit ze voortkomt. Met haar muziek brengt ze mensen en herinneringen samen. Hoeveel ze ook heeft meegemaakt en bereikt, één constante blijft zichtbaar. Wia doet wat ze het liefste doet: zingen voor haar eigen mensen. Niet de prijzen of bekendheid vormen de rode draad, maar trouw blijven aan jezelf, aan de plek waar je vandaan komt en aan de mensen met wie je die verhalen deelt. Verbinding loopt door alles wat ze doet: in haar muziek, voor de klas, in haar familie en in de mensen met wie ze samenwerkt. Misschien is dat uiteindelijk wat Wia Buze zo typeert: dat ze altijd zichzelf is gebleven. En steeds weer terugkeert naar dat stukje Nederland dat haar hart heeft: Ziel. (00:00) Trailer(01:32) Ontmoeting in Ziel(2:39) Een vissersachtergrond(4:48) Groninger zangcultuur(12:23) Overlijden ouders(14:36) Leven in Ziel(21:15) Familieverhalen(26:39) Grunninger passie boven carrière(40:36) Opgeklopt verhaal over gezondheid(45:18) Hobby's?(49:27) Toegankelijk zijn(50:22) "Ik kom van Ziel"
Season 3, Episode 1 Trailer

Nieuw seizoen Bert op de Kovvie vanaf aanstaande vrijdag!

Te zien op YouTube, Spotify, Groningen 1 & RTV EEN! Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee? ☕️ Meer Bert op de Kovvie: https://bertopdekovvie.nl Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie
May 1

“Kunst moet je blij maken” - Kunstenaar Erik Zwezerijnen

Dit was de laatste aflevering van seizoen 2. Wie moeten we spreken in het nieuwe seizoen? Tip ons met nieuwe Grunneger gasten via redactie@bertopdekovvie.nl, deze reacties of op onze socials (onderaan in de beschrijving)! GRONINGEN - In de Folkingestraat, tegenover de synagoge, bevindt zich de galerie van kunstenaar Erik Zwezerijnen. Hier spatten de kleuren van de muren. Erik is een kunstenaar met een duidelijke missie: “Kunst moet een positieve bijdrage geven aan het leven. Je moet er blij van worden.” Erik wordt in 1958 geboren in Jutphaas. In 1966 verhuist het gezin naar Eemster, vlakbij Dwingeloo. Daar begint zijn vader een bedrijf op een boerderij. “Als kind beleef je daar een fantastische wereld, met al die dieren.” “Alles was zo imposant. Het was één groot feest.” Verwondering en beleving, elementen die later terugkomen in zijn werk. “Mijn ouders zeiden altijd: je kon eerder tekenen dan praten.” Met school had hij moeite. “Ik ruilde vaak de goede antwoorden van wiskunde voor een tekeningetje.” Na de middelbare school restaureert hij instrumenten. “Ik was altijd bezig iets terug te brengen in een bestaand concept. Daar kon ik mijn fantasie niet in kwijt.” Tot 1996. Hij koopt verf en doeken en begint. “Toen ging het deurtje open. Dit moest ik doen.” Erik heeft nooit een kunstopleiding gevolgd. “Je moet gewoon doen, doen, doen.” Zijn werk vindt zijn weg naar verschillende plekken in de wereld. Maar voor hem is het duidelijk: “Een schilderij is pas klaar als het bij iemand thuis aan de muur hangt.” “Het proces is voor mij, maar het resultaat is voor een ander.” Geloof speelt een belangrijke rol. “Daar ben ik eigenlijk altijd mee bezig.” Hij stelt zichzelf en mede-Christenen kritische vragen: “Is geloof het fundament van je leven, of een supplement?" En: "We leven niet alleen voor onszelf, maar ook voor onze naasten.” Als hem gevraagd wordt hoe hij zijn leven in een schilderij zou vangen, is zijn antwoord kort, maar veelzeggend: “Alles.” Een eenvoudig woord dat voor Erik een wereld aan betekenis draagt. Want “alles” is voor hem niet alleen kleur en vorm. Het is de jongen achter de muur van de jongensschool, de verwondering van het plattelandsleven tussen de dieren, de zoektocht naar zijn eigen weg en het moment waarop hij eindelijk durfde te kiezen voor wat echt van hem was. Het is het spelen, het durven en het blijven ontdekken, waarin elk doek opnieuw een begin is. Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee? Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie (00:00) Introductie (01:43) Ontmoeting & rondleiding in atelier (10:45) Jeugd van Erik Zwezerijnen (15:46) De liefde voor Groningen (16:55) Hoe startte de kunstenaar in Erik? (21:09) Uitdaging: Bert leert schilderen (25:01) De stijl van Zwezerijnen & Bach (30:53) Een gelovige levensvisie (37:32) Hoe kijkt Erik naar de dood? (39:06) De vragenpot (41:35) Toekomstperspectief (42:23) Seizoen afgelopen! Tip nieuwe gasten #bertopdekovvie #interview #Groningen
Apr 17

"Ik ben een verhalenverteller" - Winschoter Koos Akkerman

In hartje Winschoten staat een kerk. In deze kerk zit een man die met passie vertelt over de geschiedenis van Winschoten. Koos Akkerman is 84 jaar. Al 25 jaar neemt hij mensen mee door de straten als stadsgids. Hij is geen gewone gids. Je krijgt niet zomaar een rondleiding. Je krijgt verhalen. Verhalen die blijven hangen, omdat ze niet alleen over stenen gaan, maar over mensen. Koos wordt in 1942 geboren in Oostwold, midden in de oorlogsjaren. Zijn loopbaan begint als elektricien. Het keerpunt komt wanneer hij zich verdiept in landmeetkunde en stedenbouwkunde. “Waarom is Winschoten zo gebouwd zoals het is?” “Op die manier duik je de geschiedenis ook in.” Zo komt hij uit bij de Joodse geschiedenis van Winschoten. Tijdens zijn pensioen wordt hij stadsgids. Hij verzamelt boeken over Winschoten en over de Joden die daar leefden. Zijn huis groeit uit tot een bibliotheek. Mensen kloppen bij hem aan met vragen over familiegeschiedenissen en Koos duikt de boeken in. “Het zijn verhalen.” Tijdens de wandeling ontvouwt Winschoten zich laag voor laag. De Joodse geschiedenis zit diep verweven in de stad. “In 1900 woonden hier 900 Joden. In 1942 ongeveer 500. Die zijn bijna allemaal weggevoerd. 46 hebben de holocaust overleefd.” Bij het monument liggen steentjes. “Daarom legden de Joden steentjes neer om te herdenken.” De grote parkeerplaats naast de Lidl lijkt niet bijzonder, maar onder die stenen ligt een ander verhaal. Hier bevond zich ooit een Joodse begraafplaats. Graven maakten plaats voor asfalt en de overledenen werden opgegraven en elders opnieuw begraven. “Nou wil ik je nog even de synagoge laten zien.” Dichtbij staat een synagoge, nog zichtbaar in het straatbeeld. Daarnaast de Joodse school en het Rabbinaatshuis. “Boven woont de rabbi, beneden wordt vergaderd.” Een hechte gemeenschap, midden in Winschoten. Koos Akkerman ís Winschoten niet, maar in zijn verhalen klinkt de stad door. Met elke wandeling en elk verhaal houdt hij iets levend wat anders zou verdwijnen. Hij zorgt ervoor dat mensen blijven kijken, luisteren en herinneren. Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee? Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie (00:00) Introductie (01:26) Ontmoeting bij orgel (04:57) Betekenis van de kerk (06:31) Wie is Koos Akkerman? (10:03) Joodse geschiedenis in Winschoten (13:01) Gronings voorlezer & sinterklaas (14:04) Vragenpot (16:19) Losse toren van kerk (17:26) Gebroken Davidster (21:10) Vergeten Joodse begraafplaats (23:52) Joodse synagoge & Rabbinaatshuis (28:34) Terugblik
Apr 3

"Wij laten kinderen dromen" - Schooldirectrice Sjanet Duut

“Waarom zou jij pas wanneer jij precies zes jaar bent geïnteresseerd zijn in letters?” Voor Sjanet Duut is het geen theoretische vraag, maar iets wat al haar hele leven met haar meeloopt. In Bert op de Kovvie vertelt zij hoe haar verlangen om juf te worden al vroeg begon en hoe die droom uiteindelijk uitgroeide tot iets veel groters dan ze ooit had kunnen bedenken. Een droom die al vroeg vorm kreeg Opgroeiende in een arbeidersgezin uit Framsum wist Sjanet als klein meisje het eigenlijk al: zij wilde juf worden. “Als kind op de lagere school vond ik het fijn om anderen te helpen met rekenen, als ik dat kon. Bij wijze van spreken.” Die behulpzaamheid liet haar niet meer los en vol goede intenties studeerde ze aan de pabo. Na de pabo ging Sjanet aan de slag in het onderwijs. De werkelijkheid van het onderwijs was niet altijd een perfecte match met wat zij van binnen voelde. Van juf naar pionier Er kwam iets moois op haar pad: een plek waar een school nodig was. In eerste instantie tijdelijk, voor 10 jaar, een containergebouw waarin de fusie van twee scholen werkelijkheid zou worden. “Maar wij hebben wel als beide scholen gezegd: laten we kijken wat denken wij eigenlijk nodig hebben. Even los van wat de gemeente wil en in wat voor gebouw ze daar neer willen zetten. Wat denken wij dat de kinderen, wijzelf en de omgeving nodig hebben? Toen zijn we gaan dromen als het ware.” Dromen in iets waarin het kind écht centraal zou staan. Die droom kreeg uiteindelijk vorm in Qworzo; ik word zo. Een plek waar ruimte is voor het hele kind. “We laten kinderen dromen, we laten kinderen meedenken. Ze hebben een stem in wat ze leren. Als een kind zegt: ‘Ik wil een brandweerauto leren tekenen’, dan krijgt dat een plek in zijn plan, naast alle andere dingen. Hier merk je dat de vreugde bij de kinderen toeneemt.” Ondernemen midden in de samenleving Wat Sjanet bijzonder maakt: haar ondernemerschap stopt niet bij de schooldeuren. Naast Qworzo draagt ze ook de verantwoordelijkheid voor een buurtsupermarkt. Die combinatie zegt alles over wie ze is. Ze is niet alleen iemand die naar kinderen kijkt, maar naar de hele gemeenschap. “Ik denk zeker dat het een sociale functie heeft. Er zijn mensen en die komen gerust drie of vier keer op een dag een boodschapje halen” klinkt het in haar verhaal door. Even een praatje bij de kassa, een luisterend oor, een plek waar mensen mogen binnenlopen. Het zijn kleine momenten, maar met grote waarde. Het laat zien dat haar visie verder reikt dan onderwijs alleen. Het gaat haar om verbinding, om een plek creëren waar mensen zich gezien voelen, jong en oud. De kracht van écht zien Wat Sjanet misschien wel het mooiste verwoordt, is iets dat simpel klinkt, maar zelden vanzelfsprekend is: iemand écht zien en in zijn kracht zetten.“Als je niet goed in je vel zit, dan is het leren ook niet leuk en dan komt dat ook niet tot ontwikkeling.” Haar verhaal laat zien dat onderwijs niet alleen gaat over kennis overdragen, maar over mensen vormen. En dat begint, steeds opnieuw, bij gezien worden. Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee? (00:00) Intro (02:02) Rondleiding basisschool (07:16) De eigen leerroute van kinderen (11:28) Inhaken op actualiteit (13:12) Leesdrempel verlagen (15:05) De gedachte achter zitplekken (20:52) Een schooldag (22:20) Nieuwe visie op de dorpswinkel en eigenaarschap (31:21) Wie is Sjanet (33:42) Mensen meenemen in visie (35:20) Bert is geen schooljongen (40:04) Een passie op de rem (43:20) Het geloof en de vragenpot Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie
Mar 20

“De hel van Jipsinghuizen” – Journalist Cees Stolk

NIEUWOLDA - “Ik kom niet van het Groninger land. Ik kom uit de Betuwe.” Cees Stolk groeit op in een streng calvinistisch dorp, “in de slipstream van de Bijbel,” waar zijn toekomst al min of meer vastligt. “Ik kom uit een dominee’s familie. Drie ooms waren dominee, twee neven en ik zou het ook worden volgens mijn ouders.” Maar het liep anders. “Kees werd geen dominee. Kees wou archeoloog worden.” Hij was gefascineerd door mythologie, Romeinen, Grieken en Egyptenaren en slurpte die verhalen op. Zijn plan strandde. “Mijn leraar zei: jij moet eigenlijk journalist worden.” Journalist. “Waar ik dus nooit aan gedacht had.” Hij ging naar de School voor Journalistiek, maar stapte al snel de praktijk in. “Tabee school. Ik ga de praktijk in.” Bij het Brabants Dagblad maakte hij een verhaal over werklozen. “Wij dachten: wat betekent werkloosheid nou voor iemand?” Maar zijn hoofdredacteur noemde het “banaal”. “Ik dacht: banaal? Dit is menselijk.” Cees vertrok. Hij wilde verhalen van binnenuit vertellen. Dat nam hij mee naar het Noorden. Bij de Winschoter krant kreeg hij de opdracht: “ga ook tussen de mensen liggen en maak daar een reportage van.” Dat werd zijn manier van werken. Cees kwam als buitenstaander. “Ik was een nobody.” “Ik sprak geen woord Gronings, dus ik schreef alles fonetisch op.” Maar hij merkte: “als jij een beetje Gronings praat, dan praten zij makkelijker.” Zijn drijfveer ligt dieper. Zijn vader sprak nooit over de oorlog. Eén zin bleef hangen: “hier hebben de moffen mij gepakt…” Later vond Cees brieven uit kamp Amersfoort. “Toen dacht ik: potverdorie… mijn vader heeft daar gestaan.” “Eigenlijk had ik mijn vader veel meer moeten vragen.” Sindsdien vertelt hij verhalen van anderen. “Zodat ze zichtbaar worden en een gezicht krijgen.” Zo stuit hij op Jipsinghuizen. Een vergeten geschiedenis. “Duizenden werklozen moesten met de schop het land omspitten… kregen bloed in de handen… ‘werk maar door, het bloed wordt vanzelf eelt.’ Dat was slavenarbeid.” Voor een paar gulden per week. “Ze moesten merken dat ze werkloos waren.” Hij schrijft erover. Eerst in de krant, later in een boek. De reacties zijn groot. “Een arbeider zei: ‘Zo, nu kan ik rustig doodgaan. Nu staat mijn verhaal op papier. Mijn waarheid.’” “Ik geef geen oordeel, ik noteer.” Maar tegelijk: “Ik geef die mensen hun geschiedenis terug.” Niet alleen arbeiders, maar ook boeren en andere perspectieven. “Ik wilde een palet samenstellen.” “Geschiedenis wordt van bovenaf geschreven, maar hoe mensen het zelf beleefd hebben, staat niet eens in een voetnoot.” Daarom schrijft hij van onderaf. “Het gaat erom dat ieder mens gezien wil worden.” Ondertussen raakt hij geworteld in Groningen. “Ik was hier een nobody, ik kende niemand.” Juist daardoor kijkt hij anders. “Ik hoorde: ‘Het was niks, is niks en wordt niks.’” Maar hij ziet de rijkdom van het landschap en de verhalen. “Ik heb wel eens gezegd: de beste ambassadeur voor Groningen is een niet-Groninger.” Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee? Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie 00:00 Intro01:39 Ontmoeting met Cees03:13 Aan de kovvie04:20 Jeugd in de Betuwe09:01 Van Brabant naar Groningen10:19 Onenigheid op werk11:08 De Winschoter Courant: tegendraadse journalistiek20:30 Oorlogsgeschiedenis van vader & gemiste vragen22:05 Onderzoek naar WOII in Oldambt24:44 Weggestopte verhalen zichtbaar maken25:20 De hel van Jipsinghuizen29:35 Mensen een gezicht geven31:03 De realiteit van oorlog in Oldambt33:00 Brieven uit kampen34:30 Vervolg: De hel van Jipsinghuizen39:14 Liefde voor Groningenland45:05 Cees en geloof52:19 Vragenpot55:20 Afsluiting
Mar 6

“Ik was gek op detectives” - Historicus Lammert Doedens

In het Universiteitsmuseum van Groningen blijft historicus Lammert Doedens even staan in de Aletta Jacobs-kamer. Achter glas liggen medische instrumenten en documenten van de eerste vrouwelijke student van Nederland. Doedens wijst naar een vitrine en begint te vertellen. Samen met presentator Bert Noteboom loopt hij door het museum. Onderweg vertelt Doedens moeiteloos over Groningse Nobelprijswinnaars, historische anekdotes en vergeten verhalen. Geschiedenis lijkt bij hem nooit ver weg. “Mijn wieg stond in Heiligerlee, naast het standbeeld van Graaf Adolf.” Thuis draaide het leven vooral om werk en politiek. Zijn vader was fabrieksarbeider en actief voor de Partij van de Arbeid in de gemeenteraad. Soms stond er onverwacht iemand aan de deur met een probleem. “Dan ging de bel en deed ik open. Dan zeiden ze: ‘Moi Lammert, is dien pa d’r ook? Hai mout wat veur mie doen.’” Zijn liefde voor geschiedenis ontstond op school. In groep vijf nam hij de geschiedenisboekjes van de onderwijzer mee naar huis. “Dat was een hele kast vol boeken. Die las ik allemaal.” Op de MAVO ontmoette hij een docent die diepe indruk maakte. “Mijn grote voorbeeld was meneer Van der Berg. Hij ging op basis van gelijkwaardigheid met ons om.” Toen Doedens hem tijdens de les corrigeerde, reageerde de leraar onverwacht. “Hij zei: ‘Dat ga ik vanavond opzoeken.’” De volgende dag kwam de docent naar hem toe. “Hij zei: ‘Je had gelijk.’” Niet lang daarna besloot Doedens geschiedenis te gaan studeren. Toen plannen ontstonden voor een museum over de Slag bij Heiligerlee, werd Doedens gevraagd mee te denken. Tijdens zijn onderzoek stuitte hij op een opvallend raadsel: niemand wist waar Graaf Adolf van Nassau begraven lag. “Het probleem was eigenlijk,” zegt Doedens droog, “dat het niemand interesseerde.” Zestien jaar later begon de zoektocht opnieuw. Onderzoekers vonden resten van een oude kerk met graven en botmateriaal. Twee jaar lang werd geprobeerd via DNA vast te stellen of het om Adolf van Nassau ging. “Maar het was geen match.” Inmiddels denkt Doedens dat Adolf misschien begraven ligt in het Oost-Friese plaatsje Norden. “Dat gaan we volgend jaar onderzoeken.” Als kind ging Doedens naar de zondagsschool en kreeg hij van zijn oma een kinderbijbel. Later verwaterde dat geloof, tot een persoonlijke crisis in 2016. “Het voelde alsof ik aan een draadje weer naar de kerk werd getrokken.” Niet lang daarna kreeg hij een hersenbloeding. Toen hij uit het ziekenhuis kwam, voelde hij vooral dankbaarheid. “Ik heb de Here bedankt dat Hij mij het leven heeft teruggegeven.” “Een historicus heeft geen bewijs nodig om christen te zijn,” zegt hij. “We hebben de nalatenschap van Jezus in het Nieuwe Testament.” “In de geschiedenis verdwijnen wel vaker graven,” zegt hij. “We weten ook niet waar koning David ligt. Alexander de Grote is spoorloos. Dzjengis Khan waarschijnlijk ook.” Voor Lammert Doedens is dat geen frustratie. Het is een uitnodiging om verder te zoeken. 00:00 Introductie00:44 Rondleiding04:27 Wieg naast standbeeld graaf Adolf05:34 De start van een interesse09:42 De ouders van Lammert14:26 Haat en verraad met Nederlanders en Duitsers19:47 Verschillende soorten historie21:55 Kanonskogel uit de achtertuin24:32 De slag bij Heiligerlee24:51 Groningen en de Spaanse overheersing25:57 Waar is graaf Adolf begraven?31:30 Het geloof33:00 Historische bewijzen nodig om te geloven?Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee?Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie
Feb 20

"Ik wilde altijd boer worden" - Beertster Annechien ten Have

Annechien ten Have, varkensboerin, innovator en ondernemer uit Beerta, vertelt in Bert op de Kovvie haar verhaal over het bouwen van een drie sterren beter leven vakantieoord voor haar varkens, over de prijs die aan succes hangt en de middag waarop alles in brand stond. “Het ergste wat je als boer kan overkomen.” Annechien ten Have groeit niet op met een strak uitgestippeld ondernemersplan. Ze studeert in Groningen, volgt verschillende opleidingen binnen het onderwijs en staat uiteindelijk voor de klas. Na haar studie gaat ze met haar man bij Noordbroek/Zuidbroek wonen. Ze krijgen twee kinderen en verhuizen terug naar Beerta. “Toen ik weer terug ging naar Beerta voelde ik wel; ik ga nu terug naar huis.” Ze noemt zichzelf een echte Beertster. Op dat erf, haar werkplek en thuis, begint haar ondernemersverhaal. Annechien reist de wereld rond en kijkt over de grens. Van Nieuw-Zeeland naar China, Brazilië, Australië, Canada. Ze combineert ideeën en komt op iets nieuws. “Eigen haard is goud waard.” Ze spreekt over Nederland als land waar innovatie, organisatie en ondernemerschap samenkomen. Op hun bedrijf lopen 300 zeugen en ongeveer 2000 vleesvarkens. Biologisch gehouden. Er komt een nieuwe stal naar Oostenrijks voorbeeld. “Het moet gewoon kloppen.” Houtbouw zorgt voor rust en ventilatie. Mest wordt vergist in een biogasinstallatie. “Als je het kunt, moet je het ook gewoon doen.” Annechien wordt Agrarisch Ondernemer van het Jaar, wint een internationale prijs, er verschijnt een boek en een kunstproject. Maar zichtbaarheid betekent ook commentaar en activisten. “Het naarste is dat je je niet kunt verweren.” Tijdens een normale dag ontstaat brand op het bedrijf. Ze proberen te redden wat kan. Haar man raakt zwaar verbrand. Niet alles kan gered worden; kraamzeugen met biggetjes verbranden. Terwijl haar man wordt behandeld, staan er mensen te filmen. “Ik denk dat doe je niet.” Inmiddels heeft het bedrijf drie sterren beter leven keurmerk. Ze maakt het bedrijf klaar voor de toekomst. “Tel je zegeningen.” Geworteld in Beerta. Doen wat je kunt en de wereld verbeteren op je eigen erf. 00:00 Introductie01:19 Rondleiding door het bedrijf08:37 Internationale ervaring & landbouwvisie10:19 Transparantie & sector onder de loep12:40 De stalbrand18:44 Gevolgen van de brand19:30 Persoonlijke impact & kritiek21:00 Succes & ondernemerschap25:55 Achtergrond & ondernemersgezin31:55 Geloof & houvast37:45 Afsluiting Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee? Volg Bert op de Kovvie op sociale media! 📸 Instagram - https://www.instagram.com/bertopdekovvie/💻 Facebook - https://www.facebook.com/bertopdekovvie📲 TikTok - https://www.tiktok.com/@bertopdekovvie

Welkom bie Bert op de Kovvie! Bert reist het Groningerland door, op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ‘n kopje kovvie, delen bekende en minder bekende Grunnegers, hun levensverhalen en inzichten met hem. Reis je mee?

Creator

Bert op de Kovvie
Years Active

2024 - 2026
Episodes

30
Rating

Clean
Copyright

© Bert op de Kovvie
Show Website

Bert op de Kovvie