In deze aflevering van de DriveTogether podcast spreekt host Stefanie van Dijk van DriveTogether met Jasmijn de Nijs van Macadam. Een podcast door vrouwen, over vrouwen in een mannenwereld. Jasmijn de Nijs is een geboren en getogen Amsterdamse die na de havo naar de IVA in Driebergen vertrok, geheel op eigen initiatief, want een automotive-achtergrond had ze van huis uit niet. Die opleiding was voor haar meer dan een diploma. Het was een opvoeding, waarin ze leerde hoe je met relaties omgaat en een netwerk opbouwt. En een les die ze nog dagelijks meedraagt: als je met één vinger naar een ander wijst, wijzen er altijd nog veel vingers naar jezelf. Eigenaarschap en accountability lopen als een rode draad door het hele gesprek. Haar loopbaan verliep allesbehalve rechtlijnig. Ze stapte de branche twee keer uit, eerst naar een grote bank, later naar rechtsbijstandsverzekeraar DAS tijdens de crisis, en telkens weer terug de auto's in, via haar netwerk en via bedrijven als Van Heck (later Sator, nu LKQ), BOVAG en RDC. Bij Ford Nederland stond ze aan de wieg van het contactcenter voor het agentuurmodel, een van de grootste verschuivingen in de automotivegeschiedenis. Datzelfde agentuurmodel bracht haar tweeënhalf jaar geleden bij Macadam, waar ze operationeel leiding geeft aan zo'n zeventig mensen in Nederland, de Nordics, Ierland en de UK, inmiddels aan mensen die zelf een leidinggevende rol hebben. Het gesprek gaat vooral over leiderschap, en dan het soort dat begint bij jezelf. Jasmijn vertelt open over het moment dat ze thuis huilend op de bank zat omdat ze het even niet meer wist, en waarom ze die kwetsbaarheid nu bewust deelt met haar mensen. Leiderschap oude stijl schrijft voor dat je alles moet weten en altijd moet staan; Jasmijn laat zien dat je aan het einde van de dag ook gewoon een mens bent, en dat juist die openheid vertrouwen bouwt. Haar grootste les, als ze terugkijkt: had ze zich tien jaar eerder kwetsbaarder durven opstellen, dan waren sommige dingen anders gelopen. Ze maakt een helder onderscheid tussen managen en leidinggeven. Een manager stuurt op KPI's en cijfers; een leidinggevende kijkt naar de mens en diens ontwikkeling. Niet elke manager is een leider. Goed leiderschap betekent voor haar streng maar coachend zijn, sturen vanuit vertrouwen, en mensen bewust uit hun comfortzone halen, want groei is per definitie oncomfortabel. In plaats van problemen voor haar mensen op te lossen, stelt ze de kritische vragen die hun zelfoplossend vermogen vergroten: geef je iemand vis, of leer je ze vissen? En haar eerste vraag bij een klacht over een medewerker is steevast of je jezelf in de spiegel kunt aankijken en kunt zeggen dat je er alles aan hebt gedaan. Verder komen aan bod: hoe je omgaat met verschillende generaties in één team (leidinggeven is per definitie maatwerk, zonder stickers op Gen Z te plakken), waarom fouten maken niet alleen mag maar moet, binnen duidelijke kaders, en de spanning tussen sturen op data en vertrouwen op je onderbuikgevoel. Jasmijn is dol op data, maar als het over mensen en kansen gaat, luistert ze naar haar gevoel: dat blijkt achteraf bijna altijd te kloppen. Ze deelt hoe ze authentiek blijft in plaats van zich aan te passen aan de omgeving, waarom ze allang heeft losgelaten wat anderen van haar vinden, en hoe belangrijk het is om je ambitie hardop uit te spreken, juist als vrouw in een branche waarin dat opvalt. Niemand reikt je immers iets aan op een presenteerblaadje. Tot slot gaat het over de rol van AI in leiderschap. Jasmijn is nieuwsgierig naar alles wat werk slimmer en efficiënter maakt, ziet tegelijk de gevaren, en blijft ervan overtuigd dat het intermenselijke contact, en het lef om je kwetsbaar op te stellen, nooit te vervangen is. Haar advies aan wie de volgende stap wil zetten is simpel: spreek het uit, ga ervoor en ga het gewoon doen. Een gesprek over verantwoordelijkheid nemen, kwetsbaarheid durven tonen, authentiek blijven en het allerbeste in mensen naar boven halen, voor iedereen die zich ontwikkelt van professional naar leider.
