W najnowszym odcinku wideokastu „Temat tygodnia” Karolina Lewicka i Rafał Kalukin biorą pod lupę pierwszy rok urzędowania Karola Nawrockiego. Kalukin zauważa, że prezydent, który początkowo był zagadką, stał się „politycznym radykałem”, który w swoim radykalizmie jest wręcz do bólu przewidywalny. Analizujemy, jak prezydent stał się tzw. wetomatem. Weto prezydenta jest dziś stosowane niemal seryjnie, co ułatwia grę, którą prowadzą polski rząd i Donald Tusk. Choć Nawrocki wygrał wybory, pokonując Rafała Trzaskowskiego, jego polityczny byt pozostaje nierozerwalnie związany z partią Prawo i Sprawiedliwość. Mimo narracji o „kandydacie obywatelskim” była to w istocie decyzja Jarosława Kaczyńskiego. Sporo miejsca poświęcamy też specyficznemu rysowi osobowościowemu prezydenta. Dawny prezes IPN, szef instytucji, jaką jest Instytut Pamięci Narodowej, jawi się w analizie Kalukina jako postać, którą cechują silny narcyzm i niemal religijny mesjanizm. Przywołujemy wywiad rzekę z prof. Nowakiem, z którego wyłania się figura „wojownika” pozbawionego układu nerwowego, postrzegającego świat jako ring i pole nieustannej konfrontacji. Kalukin krytycznie ocenia też wpływ prezydenta na dyplomację, wspominając o odebraniu odznaczenia, jakim jest Order Orła Białego, Wołodymyrowi Zełenskiemu oraz o blokowaniu nominacji polskim ambasadorom. Lewicka i Kalukin zastanawiają się również, czy Nawrocki to ostateczny koniec modelu, jaki reprezentowała dawna polska inteligencja. W przeciwieństwie do polityków, których formowały PRL i transformacja Polski, jak Aleksander Kwaśniewski czy Bronisław Komorowski, Nawrocki reprezentuje pokolenie 40-latków ukształtowanych przez nową polityczność i plemienną mentalność. Nawet Andrzej Duda zachowywał pewne inteligenckie pozostałości, których u Nawrockiego trudno się doszukać. Na koniec o przyszłości: choć prezydent twardo licytuje, wetując choćby takie rozwiązania jak ustawa ws. SAFE, jego szanse na reelekcję w 2030 roku mogą stopnieć wraz ze słabnącym poparciem dla PiS. Dowiesz się z tego odcinka: 1. Co o charakterze prezydentury mówi fakt, że Nawrocki postrzega rzeczywistość jako „ring” i pole nieustannej konfrontacji? 2. W jaki sposób osobowość Nawrockiego, nacechowana narcyzmem i mesjanizmem, wpływa na jego postrzeganie własnej sprawczości politycznej? 3. Dlaczego model prezydentury uprawiany przez Karola Nawrockiego jest uznawany za definitywny koniec ery prezydentów inteligentów?
