LIFO POLITICS

LIFO PODCASTS

Πολιτική και κοινωνία, συζητήσεις και ρεπορτάζ

  1. 9H AGO

    «Αν δεν αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα»

    «Αν το δει κανείς και διαχρονικά, η συνταγματική αναθεώρηση χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για πολιτικούς λόγους», λέει ο καθηγητής Σπύρος Βλαχόπουλος, αλλά «αν δεν αλλάξει ο νόμος για την ποινική ευθύνη των υπουργών και την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, θα έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα».    Θα μπορούσε η αναθεώρηση του Συντάγματος να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη και στην πολιτική; Ναι, απαντά ο κ. Βλαχόπουλος, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν δυνατό να γίνουν κάποια βήματα. Ειδικά στο ζήτημα της ποινικής ευθύνης των υπουργών, αναφέρει, η αναθεωρηση θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο δραστική. «Η αναθεώρηση του 2001 και του 2019 ήταν άτολμη. Έπρεπε να γίνουν πιο σημαντικά βήματα από τότε». Παρ’ όλα αυτά, δεν κρύβει την απαισιοδοξία του: «Να κάνω μια πρόβλεψη; Και αυτή, αν γίνει, πάλι άτολμη θα είναι», λέει.     «Το πότε θα γίνει μια αναθεώρηση και πώς σχετίζεται και με τις αξιολογήσεις των πολιτικών» επισημαίνει, όμως «η πράξη δεν συμβαδίζει πάντα με την εξαγγελία μιας αναθεώρησης».    Η δική του άποψη είναι πως «η διαδικασία της ποινικής ευθύνης των υπουργών πρέπει σιγά σιγά να φύγει από τη Βουλή και να πάει στο δικαστικό σώμα». Σε νομοθετικό επίπεδο, υπάρχει η δυνατότητα αυτή, αλλά δεν έχει αξιοποιηθεί, καθώς αυτήν τη στιγμή ο νόμος περί ευθύνης υπουργών προβλέπει τη δυνατότητα γνωμοδότησης από ένα σώμα εισαγγελέων, όμως μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει χρήση αυτής της διάταξης. Τονίζει, επίσης, ότι πολλές συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις δεν εφαρμόζονται, γεγονός που προκαλεί την εύλογη δυσπιστία των πολιτών.    Ο κ. Βλαχόπουλος υπενθυμίζει ότι το 2019 μπήκε στο Σύνταγμα η διάταξη για τη Λαϊκή Νομοθετική Πρωτοβουλία. «Τι είναι αυτό; Πεντακόσιες χιλιάδες πολίτες με δικαίωμα ψήφου έχουν το δικαίωμα να προτείνουν την ψήφιση ενός νόμου στη Βουλή. Γιατί δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι τώρα; Γιατί πολύ απλά η Βουλή δεν ψήφισε τον εκτελεστικό του Συντάγματος Νόμου».    Θεωρεί ότι η άρνηση της πλειοψηφίας της Βουλής να εξετάσει την ποινική ευθύνη των υπουργών στην υπόθεση της Σύμβασης 717 και του ΟΠΕΚΕΠΕ, μετά το αίτημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είναι εις βάρος του πολιτικού συστήματος και των προσώπων που κατονομάζονται στις δικογραφίες αυτές. Γιατί, αν ρωτήσετε τώρα τους πολίτες, θα σας πουν «ναι, το έχουν κάνει, ενώ μπορεί και να μην το έχουν κάνει. Το “έρμο” τεκμήριο αθωότητας σε αυτήν τη χώρα το έχουμε ξεχάσει τελείως. Αλλά όταν ξεκινάει μια διαδικασία και παρότι έρχεται η δικογραφία από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, δεν προχωράει, αυτό ενισχύει την δυσπιστία του κοινού και καταστρατηγεί στην πράξη αυτό το τεκμήριο αθωότητας, που πρέπει να το έχουν όλοι, και οι υπουργοί».

    30 min
  2. 6D AGO

    Όνειρο ή εφικτός στόχος η ευρωπαϊκή αυτονομία;

    Βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση ή παραμένει εγκλωβισμένη στη σκιά των ΗΠΑ; Μιλάμε για τη «Zeitenwende 2.0», τη νέα αλλαγή εποχής που αναγκάζει την Ε.Ε. να αναμετρηθεί με τις εξαρτήσεις της: από την απόλυτη κυριαρχία των αμερικανικών συστημάτων Cloud και AI μέχρι τον κατακερματισμό των εξοπλισμών των κρατών-μελών της. Με 170 διαφορετικά οπλικά συστήματα έναντι μόλις 30 των ΗΠΑ, εμποδίζει κάθε προσπάθεια στρατιωτικής ανεξαρτησίας, την ώρα που οι εισαγωγές αμερικανικών όπλων αυξάνονται λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Εξετάζουμε,επίσης, γιατί η στρατηγική αυτονομία είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης για την Ε.Ε. και μπαίνουμε στα παρασκήνια της γερμανικής διπλωματίας: γιατί το Βερολίνο πιέζει την Αθήνα για την ένταξη της Τουρκίας στα αμυντικά προγράμματα και τι ρόλο θα παίξει η νεοσύστατη ομάδα των «e6» στη διαμόρφωση της αυριανής Ευρώπης;

    47 min
  3. FEB 13

    «Βρίσκουμε κυβερνοδραστηριότητα από Τούρκους, Ρώσους και Κινέζους»

    Σε αυτό το επεισόδιο ο Μιχάλης Μπλέτσας μιλάει για την κυβερνοασφάλεια που αποτελεί κρίσιμο πυλώνα της δημοκρατίας, αλλά αυτό δεν έχει γίνει αντιληπτό από την πολιτεία και το πολιτικό προσωπικό στον βαθμό που θα έπρεπε. Εξηγεί τον πολυεπίπεδο ρόλο της Αρχής, από τη συνεχή παρακολούθηση και ανάλυση απειλών, την έκδοση οδηγιών και τη διαχείριση περιστατικών μέχρι τη σύνθεση δεδομένων από πολλές πηγές ώστε να εντοπίζονται ευρύτερα μοτίβα κακόβουλων ενεργειών που συχνά εξυπηρετούν στρατηγικούς και όχι απλώς τεχνικούς στόχους. Κυρίαρχη απειλή παραμένουν οι επιθέσεις ransomware, οι οποίες πλήττουν επιχειρήσεις και δημόσιους φορείς, «κλειδώνοντας» συστήματα και δεδομένα με αντάλλαγμα λύτρα, συνήθως σε κρυπτονομίσματα. Οι ομάδες πίσω από αυτές τις επιθέσεις είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, εξαιρετικά οργανωμένες και διεθνείς, με φυσικές βάσεις στο εξωτερικό. Η αντιμετώπισή τους απαιτεί διεθνή συνεργασία, όπως έδειξε χαρακτηριστικά η υπόθεση σύλληψης βασικού στελέχους μεγάλης σπείρας στην Ελλάδα έπειτα από κοινή επιχείρηση της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με τη Europol και άλλες ευρωπαϊκές αρχές. Σημειώνει, πάντως, ότι δεν έχουν εντοπιστεί σημαντικές ελληνικές σπείρες ransomware. Αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία, μιλάει για ένα «εργαστήριο» σύγχρονου πολέμου με εκτεταμένη χρήση αυτόνομων και τηλεχειριζόμενων συστημάτων, όπως τα drones, αλλά και με τεράστια επένδυση στην κυβερνοάμυνα, καθώς η αντίστοιχη ουκρανική αρχή διαθέτει χιλιάδες στελέχη, σε πλήρη αντίθεση με τα περιορισμένα μεγέθη της χώρας μας. «Νομίζω ότι ο πόλεμος αυτός θα μελετηθεί πάρα πάρα πολύ και φαίνεται αυτό, διότι ενώ εγώ έχω 100 άτομα, ας πούμε, στην Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας, η αντίστοιχη αρχή της Ουκρανίας έχει 7.000», αναφέρει.  Ο Μιχάλης Μπλέτσας εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τη χειραγώγηση των ψηφοφόρων. Αν και θεωρεί τη νοθεία της εκλογικής διαδικασίας τεχνικά πολύ δύσκολη έως αδύνατη, χαρακτηρίζει «πανεύκολη» τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η παραπληροφόρηση, η δημιουργία «παράλληλων πραγματικοτήτων» και η απώλεια εμπιστοσύνης στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης καθιστούν, όπως λέει, τη στόχευση και την επιρροή των πολιτών εξαιρετικά αποτελεσματική. «Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε την πληροφόρησή μας και να διαμορφώνουμε την άποψή μας σε μεγάλο βαθμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία δημιουργούν πολλές παράλληλες πραγματικότητες, πολλά παράλληλα σύμπαντα. Έχουμε χάσει την έννοια του δεδομένου, του τι είναι αληθινό. Ο καθένας θεωρεί ότι αυτό που του λένε οι φίλοι του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η αλήθεια», λέει. Παραδέχεται ότι η θέση του διοικητή της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας αποδείχθηκε μεγαλύτερη πρόκληση απ’ όσο περίμενε. «Δεν μου την είχαν περιγράψει σωστά. Η μεγάλη αυταπάτη που είχα όταν ξεκίνησα ήταν ότι πίστευα πως θα υπάρχει ένα οργανωτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα μπορέσω να λειτουργήσω και να χρησιμοποιήσω κυρίως τις τεχνολογικές μου γνώσεις» αναφέρει, ενώ διαπίστωσε ότι ακόμη και με πολιτική στήριξη από τον αρμόδιο υπουργό, οι αλλαγές δεν έρχονται εύκολα. Δηλώνει, ωστόσο, αποφασισμένος να μην αλλάξει τον τρόπο διοίκησής του. Δηλώνει επίσης ότι η Ελλάδα σήμερα δεν αποτελεί μεγάλο στόχο κυβερνοεπιθέσεων, σε αντίθεση με χώρες όπως η Ουκρανία. Αναγνωρίζει όμως ότι υφίσταται δραστηριότητα (επιθέσεις, απόπειρες διείσδυσης, κατασκοπεία, probes σε συστήματα) από ομάδες οι οποίες συνδέονται με ξένες χώρες, μεταξύ άλλων από Τουρκία, Ρωσία και Κίνα, επισημαίνοντας ότι οι κινεζικές επιχειρήσεις είναι συχνά πιο «κομψές» (πιο αθόρυβες, πιο στοχευμένες), αν και όχι πάντα λιγότερο επικίνδυνες.

    41 min
  4. FEB 10

    Γιατί η πολιτική Τραμπ δεν αποτελεί μια παρένθεση

    Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος και διευθυντής του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» σκιαγραφεί ένα διεθνές περιβάλλον βαθιάς αστάθειας, στο οποίο οι βεβαιότητες των τελευταίων δεκαετιών καταρρέουν. Όπως αναφέρει, η πολιτική Τραμπ δεν αποτελεί μια παρένθεση αλλά το σύμπτωμα βαθιών δομικών αλλαγών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη σταδιακή ριζοσπαστικοποίηση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και την άνοδο μιας ακραίας δεξιάς που έχει καταλάβει την εξουσία. Η Ευρώπη, σημειώνει, απέτυχε να διαβάσει έγκαιρα αυτήν τη μετατόπιση και σήμερα έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες. Στο νέο αυτό πλαίσιο, η απαξίωση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τον Τραμπ έχει κλονίσει τη διατλαντική συμμαχία, καθώς το βασικό της θεμέλιο, η εμπιστοσύνη, έχει υπονομευθεί. Η Ευρώπη βρίσκεται, σύμφωνα με τον καθηγητή, σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι: είτε θα κινηθεί αποφασιστικά προς τη στρατηγική αυτονομία, με εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης και συγκρότηση πραγματικής αμυντικής ισχύος, είτε θα περιθωριοποιηθεί ιστορικά. Ωστόσο αναγνωρίζει τον ρεαλισμό της θέσης ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία δεν μπορεί να επιτευχθεί άμεσα. Στη μεταβατική αυτή περίοδο απαιτείται μια νέα κατανόηση με τις ΗΠΑ, που θα βασίζεται στην αύξηση των ευρωπαϊκών αμυντικών δαπανών, στην ανάληψη μεγαλύτερων διοικητικών ρόλων στο ΝΑΤΟ και στην ευρωπαϊκή ευθύνη για το επιχειρησιακό σκέλος της ασφάλειας στην ήπειρο και το περιβάλλον της. Μόνο έτσι, υπογραμμίζει, μπορεί να διατηρηθεί η αμερικανική πυρηνική ομπρέλα μέχρι να ωριμάσουν οι προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής αυτονομίας. Παρά τις σχετικές διακηρύξεις, τα βήματα της Ε.Ε. παραμένουν αργά, ενώ πλέον υπάρχει σαφής αίσθηση κατεπείγοντος. Για το Ουκρανικό, επισημαίνει ότι δεν πρέπει να επιλυθεί με τρόπο που θα υπονομεύει τη μελλοντική ασφάλεια της Ευρώπης. Μια άτακτη ή «ισπανική» υποχώρηση, λέει, θα ισοδυναμούσε με επιβράβευση της ρωσικής επιθετικότητας και θα άνοιγε τον δρόμο για νέες αναθεωρητικές κινήσεις, ενδεχομένως και σε άλλα κράτη. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ο καθηγητής σημειώνει ότι το παραδοσιακό πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής –επίκληση του διεθνούς δικαίου, συμμετοχή σε θεσμούς και στενή σχέση με τη Δύση– δεν επαρκεί πλέον από μόνο του. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν οι όροι ισχύος, η χώρα οφείλει να πολλαπλασιάσει τη δύναμή της μέσω συμμαχιών, ισχυρής αποτροπής και ενίσχυσης της αμυντικής της αξιοπιστίας. Παράλληλα, τονίζει την ανάγκη μετάβασης σε μια προληπτική, ενεργητική διπλωματία, που θα τοποθετεί έγκαιρα τα ελληνικά συμφέροντα στην ατζέντα των μεγάλων δυνάμεων. Στο ίδιο πνεύμα, υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να διαμορφώνει η ίδια την ατζέντα των επαφών της, όπως στην επικείμενη συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο, προτού αυτή επιβληθεί απ’ έξω, ιδίως σε ένα περιβάλλον όπου ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τις διεθνείς σχέσεις αποκλειστικά με όρους ισχύος. Η Τουρκία, σημειώνει, κινείται διαχρονικά με εκβιαστική διπλωματία και απειλή χρήσης βίας, ωστόσο εκτιμά ότι θα διστάσει να προβεί σε ενέργειες εναντίον της Ελλάδας, καθώς η ελληνική αποτρεπτική ισχύς είναι ουσιαστική και το κόστος για την Άγκυρα θα ήταν εξαιρετικά υψηλό.

    39 min
  5. JAN 26

    Ποια κόμματα αντέχουν, ποια τελειώνουν και ποια έρχονται

    Μπήκαμε σε μια πολιτική χρονιά που τίποτα δεν θα θεωρείται δεδομένο. Οι διεθνείς εξελίξεις και η εμφάνιση νέων πολιτικών κομμάτων αναδεικνύονται σε καθοριστικούς παράγοντες για τις επόμενες εκλογές. Ο διευθυντής Ερευνών της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll, Ζαχαρίας Ζούπης, αναφέρει στο «Lifo Politics» ότι το 2026 αναμένεται να αλλάξουν πολλά, καθώς θα είναι μια πολιτικά θυελλώδης χρονιά. Σε ό,τι αφορά το «κόμμα Καρυστιανού», συνιστά αυτοσυγκράτηση, λέγοντας χαρακτηριστικά «καθίστε να το δούμε», και επισημαίνει ότι η κ. Καρυστιανού εμφανίζει διείσδυση σε όλα τα κόμματα, όχι όμως στον ίδιο βαθμό, με τη μικρότερη επιρροή της να καταγράφεται στη Νέα Δημοκρατία.   Αναφερόμενος στις τάσεις της κοινής γνώμης, σημείωσε ότι η δυνητική ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα βαίνει μειούμενη, με τα ποσοστά να ακολουθούν καθοδική πορεία από το 21% στο 19% και πλέον στο 17%. Παράλληλα, προέβλεψε σημαντικές ανακατανομές ψήφων, εκτιμώντας ότι κάποια μικρά κόμματα ενδέχεται να ισοπεδωθούν, ενώ θα δοθεί σκληρή μάχη για τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση. Δεν απέκλεισε, μάλιστα, η διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος να αποδειχθεί ακόμη μεγαλύτερη από αυτήν που καταγράφεται σήμερα.   Ειδική αναφορά έκανε στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, όπως είπε, τον Νοέμβριο του 2024 βρέθηκε στο 20%, στα τέλη Ιανουαρίου του 2025 υποχώρησε στο 17,5% και σήμερα κινείται μεταξύ 13% και 13,5%. Στο ερώτημα τι συμβαίνει, απέδωσε τη φθορά σε ένα «θολό στίγμα». Ανέφερε επίσης ότι πολλοί ψηφοφόροι που απομακρύνθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία δεν κατευθύνθηκαν σε άλλους πολιτικούς χώρους, αλλά έχουν μετακινηθεί στους αναποφάσιστους και δεν βιάζονται να αποφασίσουν, περιμένοντας τις εξελίξεις.   Ο Ζαχαρίας Ζούπης στάθηκε και στον κίνδυνο που ελλοχεύει αν παγιωθεί η αντίληψη ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε δεύτερες εκλογές. Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως είπε, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι πρώτες κάλπες να γεμίσουν με «χύμα» ψήφους διαμαρτυρίας. Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι πολλές φορές αυτές οι ψήφοι δεν επιστρέφουν στις δεύτερες εκλογές, κάτι που –ιδίως για τη Νέα Δημοκρατία– μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνο. Κατά την εκτίμησή του, ο τρόπος υπέρβασης αυτού του κινδύνου είναι η ανάδειξη ενός ισχυρού αντιπάλου, αν και, όπως είπε, μένει να φανεί ποιος θα είναι αυτός ο αντίπαλος. Τέλος, υπογράμμισε ότι στις επόμενες εκλογές καθοριστικό ρόλο θα παίξουν οι διεθνείς αναταράξεις. «Δεν ζούμε σε μια συνηθισμένη περίοδο, έρχονται τα πάνω κάτω», ανέφερε, επικαλούμενος στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το 83% των πολιτών ανησυχεί από αρκετά έως πολύ για τις διεθνείς εξελίξεις και το πώς αυτές θα επηρεάσουν τη χώρα, ενώ περίπου το 80% συμφωνεί ότι σε αυτήν τη συγκυρία η Ελλάδα χρειάζεται σταθερότητα και ισχυρή ηγεσία.    Ο διευθυντής Ερευνών της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll χαρακτηρίζει ως κομβική στιγμή την πρώτη δημοσκόπηση μετά την ίδρυση των νέων κομμάτων, όχι επειδή τότε θα τελειώσει το παιχνίδι αλλά επειδή, όπως είπε, τότε ουσιαστικά θα αρχίσει. Εκείνη τη στιγμή, κατά την εκτίμησή του, θα αρχίσει να κρίνεται σχεδόν από την αρχή για πολλούς, αν όχι για όλους, το νέο πολιτικό τοπίο.

    38 min
  6. JAN 20

    Εξέγερση στο Ιράν: Βία, καταστολή και η επόμενη μέρα

    Οι μαζικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Ιράν τον περασμένο μήνα, με αφορμή τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα της χώρας, εξελίχθηκαν σε κινητοποιήσεις ευρύτερης πολιτικής αμφισβήτησης, ασκώντας έντονες πιέσεις στο ιρανικό ισλαμικό καθεστώς, το οποίο αντέδρασε για ακόμη μία φορά με σκληρά κατασταλτικά μέτρα, βίαιη αντιμετώπιση των διαδηλωτών και περιορισμό της πρόσβασης στο διαδίκτυο. Ανθρωπιστικές οργανώσεις και διπλωματικές πηγές αναφέρουν μεγάλο αριθμό συλλήψεων και θυμάτων, αν και οι ακριβείς αριθμοί παραμένουν δύσκολο να επιβεβαιωθούν.    Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται μια σχετική ύφεση των διαδηλώσεων, κυρίως λόγω της βίαιης καταστολής. Ωστόσο, η κατάσταση στο Ιράν εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά εύφλεκτη. Στο σημερινό πόντκαστ εξετάζουμε, με καλεσμένο τον καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και ειδικό σε θέματα Μέσης Ανατολής, Σωτήρη Ρούσσο, τις αιτίες των πρόσφατων διαδηλώσεων, τα αποτελέσματα που παρήγαγαν, την κατάσταση της ιρανικής αντιπολίτευσης, τι σηματοδοτεί η ανοιχτή αμφισβήτηση της ισλαμικής ηγεμονίας και κατά πόσο συνδέονται οι εξελίξεις στο Ιράν με τη γενικότερη ρευστότητα του διεθνούς συστήματος και τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στην άνοδο της Κίνας.

    26 min
  7. JAN 12

    Η Βενεζουέλα και οι συνέπειες για Ευρώπη και Ελλάδα

    Η νέα χρονιά ξεκίνησε πολύ δυναμικά ως προς τις γεωπολιτικές εξελίξεις, επιβεβαιώνοντας ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Πρώτος καλεσμένος του podcast «Lifo Politics» είναι ο διεθνολόγος και καθηγητής Στρατηγικής, Αθανάσιος Πλατιάς, ο οποίος αναλύει και εξηγεί τι ακριβώς σημαίνουν οι τελευταίες εξελίξεις στη Βενεζουέλα με τις ΗΠΑ και πώς αυτές επηρεάζουν τον πλανήτη, την Ευρώπη και τη χώρα μας.  Ο κ. Πλατιάς μιλά για τη νέα στρατηγική της διοίκησης Τραμπ που διαφοροποιείται εντελώς από εκείνη που ακολούθησαν όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αποδομεί πλήρως τη «φιλελεύθερη μεταπολεμική τάξη». Εξηγεί πώς η στρατηγική του Τραμπ επιδιώκει να αποξηλώσει την κινεζική παρουσία στο Δυτικό Ημισφαίριο (ο όρος περιλαμβάνει τη Βόρεια, την Κεντρική, τη Νότια Αμερική και την Καραϊβική) και τι σημαίνει σήμερα η επαναφορά του Δόγματος Μονρόε (που διατυπώθηκε το 1823 από τον Πρόεδρο Τζέιμς Moνρόε και βασική αρχή του ήταν τότε ότι κάθε ευρωπαϊκή παρέμβαση ή αποικιοκρατική δραστηριότητα στο Δυτικό Ημισφαίριο θα θεωρούνταν απειλή για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών). Ο διακεκριμένος καθηγητής Στρατηγικής εξηγεί, επίσης, γιατί η επιστροφή των σφαιρών επιρροής, που αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό της νέας εποχής, είναι ταυτόχρονα «δίκοπο μαχαίρι» για τις ΗΠΑ.

    50 min
  8. 12/19/2025

    O «Φραπές», το πελατειακό κράτος και η φθορά της δημοκρατίας

    Η πρόσφατη κατάθεση του εμπλεκόμενου αγροτοσυνδικαλιστή στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, γνωστού με το παρατσούκλι «Φραπές», στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής έδωσε μια εικόνα της κατάστασης στη χώρα μας, αρκετά αντιπροσωπευτική όσον αφορά το πελατειακό σύστημα και τη διαπλοκή που πλήττουν την ποιότητα της δημοκρατίας. Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Δ. Σωτηρόπουλος εξηγεί πώς η κατάθεση του συγκεκριμένου μάρτυρα στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής προσέφερε πάρα πολλά στοιχεία χρήσιμα για την κατανόηση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ. Συζητώντας για τα ελληνικά κόμματα και την άρνησή τους να αλλάξουν ώστε να ανταποκριθούν στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, αναφέρει ότι στην εποχή μας προσπαθούν να είναι πολυσυλλεκτικά, άρα, σε έναν βαθμό είναι αναπόφευκτο να αντιμετωπίζουν τον εξής πειρασμό: να καταλήγουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή που θα μπορούσε να προσελκύσει υποστήριξη από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, ομάδες συμφερόντων και κατηγορίες πληθυσμού. Υποστηρίζει ότι χρειάζεται μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και ότι πρέπει όλοι να μπορούν να μιλούν για τα ζητήματα της πολιτικής, ενώ χαρακτηρίζει τον αρχηγισμό ως «παλιά πάθηση των κομμάτων». Για τον λαϊκισμό λέει ότι κερδίζει εύκολα ψηφοφόρους, γιατί ο κόσμος είναι πολύπλοκος και οι λαϊκιστές προσφέρουν μια πολύ απλή και εύπεπτη εικόνα του κόσμου.

    59 min

Ratings & Reviews

3
out of 5
3 Ratings

About

Πολιτική και κοινωνία, συζητήσεις και ρεπορτάζ

You Might Also Like