Ik heb me lief | de podcast

Merel Bultman

In deze podcast hoor je me over 't mooie, lelijke, moeilijke en grappige - over vallen en opstaan en vóluit leven. De afgelopen jaren veranderde ik van een wanhopig naar liefde zoekende, pleasende carrièretijger met 'n laag zelfbeeld in een vrouw die van zichzelf houdt. Die durft te voelen, aangeeft wat ze nodig heeft, ruimte inneemt, zich wil blijven ontwikkelen en vertelt hoe het écht met haar gaat. Een vrouw met multiple sclerose (MS) en NAH. Dat ook. Genoeg te bespreken dus! Bestel mijn boek via boekenbestellen.nl/boek/ik-heb-me-lief/ Fotografie cover art: Anouk Ermes

  1. 3d ago

    Waarom ik moeite heb met het compliment "Goed bezig!"

    Mijn waarde als mens hangt niet af van wat ik presteer. Waarom voel ik me dan soms toch schuldig als ik niets doe? Of dat ik rust moet verdienen? Vind ik actief bezig zijn en hard werken nog steeds makkelijker dan de boel de boel laten en me ontspannen? We hebben bezig zijn om het bezig zijn heilig verklaard met z’n allen. Rust, niksen of lummelen wordt in onze maatschappij vaak slechts getolereerd onder één voorwaarde: als functionele hersteltijd om daarna weer nóg sneller of beter te kunnen 'doen'. Het idee dat lummelen op zichzelf al een waardevolle staat van zijn is, past niet in het rendementsdenken waar de taal van vergeven is. Het compliment "Goed bezig!" klinkt onschuldig en opbeurend, maar onder de motorkap zit een vermoeiende maatschappelijke aanname. ‘Goed' wordt gekoppeld aan 'actie'. De onderliggende (vaak onbewuste) boodschap is: actie is waardevol, stilstand is dat niet. Het schuurt aan tegen toxic positivity, maar de échte boosdoener hier is toxic productivity wat je het gevoel geeft dat je waarde als mens afhangt van hoeveel je produceert, doet of bereikt. Lummelen, rusten, niets doen is zo’n belangrijke fase. Het is zelfzorg, gezond (daardoor kan je dingen verwerken en echt ontspannen) en het maakt je creatief. Het is eigenlijk de meest pure vorm van goed bezig zijn, alleen noemt niemand het zo. Zullen wij dat vanaf nu wel gaan doen?! [Sidenotes] > Lees dit stuk uit de Vogue aan je voor: ⁠Toxische positiviteit 🙋🏼‍♀️Heb je 'n vraag? Leuk! Je vindt me op ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Instagram⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ 📗 Bestel hier mijn boek ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Ik heb me lief. Hoe ik mijn eigen reddingsboei werd⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

  2. May 16

    #99 Wie ben jij zonder werk & opleiding?''

    'We hebben geleerd dat hard werken beter is dan ontspannen, dat onze waarde als mens afhangt van onze productiviteit en dat het nooit genoeg is', schrijft Lieke Knijnenburg in haar essay Een schitterende leegte. * Hard werken is nog steeds de norm, wordt zelfs als stoer gezien. De vraag 'Wat doe je of Hoe gaat het op je werk?' volgt in een gesprek vrijwel altijd op 'Hoe heet je?' of 'Hoe gaat het?' En als je iemand vraagt hóe het gaat, is het antwoord meestal werkgerelateerd. Druk, veranderingen, 'n spannende tijd, rare leidinggevende, name it. Werk geeft ons houvast, status en een plek in de maatschappij. Maar wat als dat werk (tijdelijk) wegvalt? Het is geen gegeven dat je tot je pensioenleeftijd aan het werk bent. En wat je doet voor je salaris zegt maar een (klein) deel over wie en hoe jij bent als mens. Wie ben jij? Wat geeft jou een vervuld hart en zingeving? Wat maakt je blij op een dag en doe je dat dan ook genoeg? *Uit: essay Hoe belangrijk is werk? van Lisanne van Sadelhoff in de Volkskrant [Sidenotes] ⁠⁠⁠Hoe belangrijk is werk - Lisanne van Sadelhoff in de Volkskrant'Mag ik vragen naar wat uw bezigheden zijn?' zin die ik aanhaal komt uit het boek De goede zoon van Rob van Essen🙋🏼‍♀️Heb je 'n vraag? Leuk! Je vindt me op ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Instagram⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ 📗 Bestel hier mijn boek ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Ik heb me lief. Hoe ik mijn eigen reddingsboei werd⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

  3. Jan 29

    #96 Ik ben het zo zat

    Wat je aandacht geeft, groeit. Kijk vooral naar wat je wél hebt en kan. Het glas is altijd halfvol. Je hebt zoveel om dankbaar voor te zijn. Alle uitspraken hierboven zijn waar en verrijken je leven. Echt. Maar weet je? Ik ben het nu vooral even ontzettend zat. Klaar met de pijn, iedere morgen weer. Klaar met elke dag mijn plannen aan te moeten passen. Mensen en mezelf teleurstellen. Om mijn vrienden en familie zo weinig te zien. Om zo lang te moeten herstellen van een activiteit. Om zoveel verlies te voelen. Het voelt ongelooflijk zwaar en ik ben het nu zo ontzettend zat. Maar waarom vond en vind ik dat zo moeilijk om te zeggen? Waarom roept Corry vanaf mijn schouder dat ik toch al wel genoeg heb gedeeld over boos zijn? Dat ik niet moet zeuren en positief zijn me veel meer brengt? Omdat die emoties er vroeger niet mochten zijn. Omdat je leuker wordt gevonden als je lief bent en je aanpast aan de ander. Nou, die tijd is geweest. Hier ben ik. Met alles wat er is. En hoe ongemakkelijk ook: ik wil nooit meer anders. Dit is echte zelfliefde en zelfzorg.  [Sidenotes] Boosheid toelatenWaarom boosheid heel gezond isHow to process your anger - Gabor MatéKaartje komt uit het kaartendek van ⁠Innercompass cards⁠🙋🏼‍♀️Heb je 'n vraag? Leuk! Je vindt me op ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Instagram⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ 📗 Bestel hier mijn boek ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Ik heb me lief. Hoe ik mijn eigen reddingsboei werd⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

About

In deze podcast hoor je me over 't mooie, lelijke, moeilijke en grappige - over vallen en opstaan en vóluit leven. De afgelopen jaren veranderde ik van een wanhopig naar liefde zoekende, pleasende carrièretijger met 'n laag zelfbeeld in een vrouw die van zichzelf houdt. Die durft te voelen, aangeeft wat ze nodig heeft, ruimte inneemt, zich wil blijven ontwikkelen en vertelt hoe het écht met haar gaat. Een vrouw met multiple sclerose (MS) en NAH. Dat ook. Genoeg te bespreken dus! Bestel mijn boek via boekenbestellen.nl/boek/ik-heb-me-lief/ Fotografie cover art: Anouk Ermes