Βιβλιοαναγνώσεις - ηχητικά βιβλία φαντασίας στα ελληνικά - audiobooks

Γρηγόριος Καλογιάννης
  • 0.0 (0)
  • BOOKS
  • UPDATED WEEKLY

Ερασιτεχνική αφήγηση λογοτεχνικών έργων φαντασίας, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Greek fantasy, science fiction, horror audiobooks. Οι ηχογραφήσεις είναι ερασιτεχνικές, χωρίς επαγγελματικό εξοπλισμό, χώρο και εκπαίδευση, αποτελούν χόμπι, δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα και δεν αποκομίζω το παραμικρό όφελος, χρηματικό ή άλλο. Λίστα έργων: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1XJt0UO168hh4F67BO1ntSeW8W-X_eCW7KbadqAg5zGc email: grkalogiannis@gmail.com

  1. Το Σπίτι και ο Εγκέφαλος - Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    3D AGO

    Το Σπίτι και ο Εγκέφαλος - Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    Τίτλος πρωτότυπου: Edward Bulwer-Lytton "The House and the Brain" (1859) Το διήγημα του The Haunted and the Haunters; or, The House and the Brain αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά βικτωριανά κείμενα υπερφυσικής λογοτεχνίας, στο οποίο η φανταστική αφήγηση λειτουργεί κυρίως ως όχημα φιλοσοφικής διερεύνησης της φύσης του «υπερφυσικού». Ο Edward Bulwer-Lytton (1803–1873), 1ος βαρόνος Lytton, υπήρξε Άγγλος μυθιστοριογράφος, δραματουργός και πολιτικός της βικτωριανής εποχής. Η λογοτεχνική του σταδιοδρομία ξεκίνησε με ποιητικά έργα τη δεκαετία του 1820 και εξελίχθηκε σε ένα εξαιρετικά παραγωγικό συγγραφικό σώμα που περιλάμβανε ιστορικά μυθιστορήματα, ρομαντική λογοτεχνία, δοκίμια και έργα με αποκρυφιστικά ή επιστημονικοφανή θέματα. Η φήμη του σήμερα συνδέεται ιδιαίτερα με τη συμβολή του στη λογοτεχνία του αποκρυφισμού και του υπερφυσικού, καθώς και με έργα όπως το Vril: The Power of the Coming Race και το συγκεκριμένο διήγημα του 1859. Ο Bulwer-Lytton είχε έντονο ενδιαφέρον για τον μεσμερισμό, τον πνευματισμό και τις «ανεξερεύνητες» φυσικές δυνάμεις, ενδιαφέρον που επηρέασε βαθιά τη θεματική και φιλοσοφία των υπερφυσικών του έργων. Το έργο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1859 στο περιοδικό Blackwood’s Edinburgh Magazine και αργότερα επανεκδόθηκε σε μορφή βιβλίου στη σειρά Tales from Blackwood. Υπάρχουν δύο βασικές εκδοχές: η αρχική, εκτενέστερη μορφή και μια συντομευμένη αναθεώρηση που ο ίδιος ο συγγραφέας επανεξέδωσε το 1861, πιθανώς επειδή επιθυμούσε να αναπτύξει περαιτέρω τις θεωρίες του για το υπερφυσικό στο μεταγενέστερο μυθιστόρημά του A Strange Story. Το διήγημα αντανακλά πολυετή μελέτη του γύρω από πνευματιστικά φαινόμενα και παραψυχολογικές θεωρίες. Το σημαντικότερο στοιχείο του έργου δεν είναι η τρομακτική ατμόσφαιρα, αλλά η συστηματική προσπάθεια αποδόμησης της μεταφυσικής ερμηνείας του φαινομένου του στοιχειωμένου χώρου. Ο αφηγητής δεν λειτουργεί ως παθητικός δέκτης τρόμου αλλά ως παρατηρητής-ερευνητής. Η στάση αυτή εντάσσεται στο βικτωριανό πνεύμα επιστημονικού ορθολογισμού, όπου το υπερφυσικό δεν αρνείται αλλά επαναπροσδιορίζεται ως άγνωστος φυσικός νόμος. Η ίδια η θεωρητική πρόθεση του Bulwer-Lytton φαίνεται να υποστηρίζει ότι το «υπερφυσικό» είναι απλώς ανεξερεύνητη φυσική ενέργεια. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά γοτθικά φαντάσματα, η οντότητα του έργου παρουσιάζεται ως απρόσωπη, σχεδόν ενεργειακή δύναμη. Αυτό συνδέεται με τον μεσμερισμό και τις παραψυχολογικές θεωρίες του 19ου αιώνα. Το «στοιχειωμένο σπίτι» λειτουργεί ως ψυχολογικός και ενεργειακός χώρος, όχι απλώς ως τόπος φαντασμάτων. Η αφήγηση υιοθετεί ψευδο-ρεαλιστική τεκμηρίωση, δημιουργώντας μια ένταση ανάμεσα στο επιστημονικό ύφος και στο ανεξήγητο. Αυτή η τεχνική προαναγγέλλει μεταγενέστερους συγγραφείς τρόμου, καθώς μετατοπίζει το επίκεντρο από το ορατό φάντασμα στο υποκειμενικό βίωμα του τρόμου. Παρότι ανήκει στη γοτθική παράδοση, το έργο διαφοροποιείται από το κλασικό haunted house αφήγημα, ως ένα υβρίδιο φιλοσοφικού δοκιμίου και τρόμου. Αυτή η σύνθετη μορφή το καθιστά πρόδρομο της ψυχολογικής και μεταφυσικής λογοτεχνίας τρόμου, επηρεάζοντας έμμεσα μεταγενέστερους συγγραφείς του φανταστικού. Το The Haunted and the Haunters δεν είναι απλώς ιστορία τρόμου αλλά στοχασμός πάνω στη φύση της πραγματικότητας, της συνείδησης και της επιστημονικής γνώσης. Η κεντρική του συμβολή βρίσκεται στη μετατόπιση του τρόμου από το μεταφυσικό στο γνωσιολογικό άγνωστο. Με αυτόν τον τρόπο, ο Bulwer-Lytton γεφυρώνει τον γοτθικό ρομαντισμό με την επιστημονική φαντασία και τον αποκρυφισμό της ύστερης βικτωριανής περιόδου, δημιουργώντας ένα κείμενο όπου ο φόβος γεννιέται όχι από τα φαντάσματα, αλλά από τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης. Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/14195 Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    1h 16m
  2. Η Εβένινη Κορνίζα - Ίντιθ Νέσμπιτ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    6D AGO

    Η Εβένινη Κορνίζα - Ίντιθ Νέσμπιτ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    Τίτλος πρωτότυπου: E. Nesbit "The Ebony Frame" (1902) Η Edith Nesbit (1858–1924) υπήρξε Αγγλίδα συγγραφέας και ποιήτρια, ενεργή στη λογοτεχνική και πολιτική ζωή της ύστερης βικτωριανής και εδουαρδιανής περιόδου. Συνιδρύτρια της Fabian Society, κινήθηκε σε κύκλους διανοουμένων και καλλιτεχνών, γεγονός που επηρέασε έντονα τη θεματολογία της. Αν και απέκτησε φήμη με έργα παιδικής λογοτεχνίας, έγραψε επίσης πολυάριθμα διηγήματα τρόμου και φανταστικού. Όπως πολλοί από τους συγχρόνους της, η Nesbit ήταν γοητευμένη από την έννοια της μετενσάρκωσης. Για να αναφέρουμε μόνο μερικούς: E. F. Benson, Arthur Conan Doyle, Algernon Blackwood (ο οποίος πίστευε ότι ήταν μετενσαρκωμένος), Ambrose Bierce, H. P. Lovecraft, και ειδικά Robert W. Chambers και Oliver Onions (και οι δύο των οποίων τα μυθιστορήματα είναι γεμάτα με αιώνιες ψυχές που περιφέρονται ανυποψίαστες σε σύγχρονα σώματα) έγραψαν ιστορίες με μεσοαστούς εργάτες που σταδιακά συνειδητοποιούσαν ότι σε προηγούμενες ζωές τους ήταν ιέρειες, πειρατές, σκλάβες ή μάγοι. Η εποχή του Fin de Siècle – γνωστή και ως Belle Epoque ή Gay Nineties – χαρακτηριζόταν από αυτό που οι Γάλλοι αποκαλούσαν «ασθένεια του αιώνα», δηλαδή την πλήξη, τον πεσιμισμό και τη δυσαρέσκεια. Οι διανοούμενοι μελαγχολούσαν για τις δόξες των πολιτισμών του παρελθόντος, φαντασιώνονταν τον εαυτό τους οπουδήποτε εκτός από την τεχνητή, επιτηδευμένη ατμόσφαιρα της συμβατικής, προπολεμικής Ευρώπης. Ειρωνικά, η ικανότητα να απολαμβάνουν τον ελεύθερο χρόνο – να κάνουν διακοπές, να ασχολούνται με αθλήματα και να περνούν χρόνο μακριά από τη δουλειά – ήταν αυτό που φαινόταν να προσελκύει τους ανθρώπους σε φανταστικές προηγούμενες ζωές ως εταίρες και ιππότες, οι οποίοι αναμφίβολα υπέφεραν πολύ περισσότερο από τις δυσκολίες τους από ό,τι οι διανοούμενοι από την πλήξη τους. Όπως το θέτει ένα ντοκιμαντέρ: «Για τους περισσότερους ανθρώπους, τους απλούς ανθρώπους, τα πράγματα βελτιώνονταν. Τώρα υπήρχε χρόνος για αθλητισμό, εκδρομές στην εξοχή· ακόμη και ένας εργάτης μπορούσε να αγοράσει το δικό του ποδήλατο. Αλλά για άλλους, τους καλλιτέχνες, τους πλούσιους, τα πράγματα δεν ήταν τόσο καλά. Ο όχλος ήταν παντού, τα πρότυπα ήταν χαμηλότερα, η καταστροφή ήταν προ των πυλών». Αν και η προοδευτική Nesbit δεν ήταν μέλος αυτής της τάξης σνομπ που καλλιεργούσαν πεσιμισμό στη σκέψη ότι οι έμποροι είχαν χρόνο για διακοπές, σίγουρα έγραψε για δυσαρεστημένους, αποσπασμένους ανθρώπους που λαχταρούσαν οτιδήποτε άλλο εκτός από την κοινωνία στην οποία ανήκαν. Συχνά είναι σκανδαλώδεις, μοιχοί, κουρασμένοι και κυνικοί. Στο τέλος αυτής της αφήγησης, ο μοναχικός πρωταγωνιστής μας συλλογίζεται ότι δεν έχει σημασία που παντρεύτηκε την απλή Μίλντρεντ, που πάχυνε και έγινε επιτυχημένος, γιατί η ζωή του είναι ένα απλό όνειρο. Δεν τον νοιάζει καθόλου η πραγματικότητα, γιατί μόνο στις ονειροπολήσεις και τις φαντασιώσεις του μπορεί να βρει ένα κομμάτι γνήσιου συναισθήματος. Αν υπάρχει κάποιος τρόμος που κρύβεται σε αυτό το κατά τα άλλα μυστικιστικό παραμύθι, ο αναγνώστης μπορεί να τον βρει εκεί. Πηγή ανάλυσης: https://www.oldstyletales.com/single-post/edith-nesbit-s-the-ebony-frame-a-detailed-summary-and-literary-analysis Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/40321 Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    30 min
  3. Σόλομον Κέιν - Κόκκινες Σκιές - Ρόμπερτ Χάουαρντ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    FEB 13

    Σόλομον Κέιν - Κόκκινες Σκιές - Ρόμπερτ Χάουαρντ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    Τίτλος πρωτότυπου: Robert E. Howard "Red Shadows" (1928) Το «Red Shadows» ήταν η πρώτη δημοσιευμένη ιστορία του Ρόμπερτ Χάουαρντ με πρωταγωνιστή τον Solomon Kane. Αφηγείται μια ιστορία που διαδραματίζεται σε πολλά χρόνια και σε πολλές χώρες. Είναι μια ιστορία αμείωτης επιμονής, καθώς ο Kane αφιερώνει χρόνια από τη ζωή του προσπαθώντας να εκδικηθεί τον θάνατο ενός εντελώς άγνωστου προσώπου. Σε μια επιστολή προς τον Tevis Clyde Smith το Φεβρουάριο του 1928, μιλάει για αυτή την ιστορία, η οποία αρχικά είχε τον απλό τίτλο «Solomon Kane»: Παράξενο, είχα στείλει ένα χειρόγραφο στο Argosy-Allstory και χθες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι το πήρα πίσω μαζί με μια μακρά προσωπική επιστολή από τον εκδότη, γραμμένη με στυλό και μελάνι. Και όντως έτσι έγινε. Είπε ότι σε κάποια σημεία η ιστορία ήταν «πολύ καλή» και σε άλλα «άθλια»! Λέει ότι έχω το «ταλέντο», αν «κατευθυνθώ σωστά», και γι' αυτό μου δίνει λεπτομερώς τους λόγους για τους οποίους απορρίφθηκε... Σε μια άλλη επιστολή γύρω στο Μάρτιο του 1928, μαθαίνουμε ότι πούλησε την ιστορία στο Weird Tales: Το Weird Tales δέχτηκε το χειρόγραφο...προσφέροντάς μου 80 δολάρια. Ο συντάκτης του Weird Tales το δέχτηκε στην αρχική του μορφή, καθώς δεν το άλλαξα καθόλου, παρά τα ελαττώματα που επεσήμανε ο συντάκτης του Argosy, και λέει ότι σκέφτεται να μου δώσει την πρώτη σελίδα και την εικονογράφηση του εξωφύλλου. Μου ζητάει όμως να αλλάξω τον τίτλο «Solomon Kane» και δεν μπορώ να σκεφτώ έναν καλό. Περίπου τον Ιούνιο του 1928, ο Χάουαρντ γράφει ένα χειρόγραφο γράμμα στον Τέβις, στο οποίο του λέει: Τον επόμενο μήνα το Weird Tales θα δημοσιεύσει το «Red Shadows» μου, το οποίο σύμφωνα με την ανακοίνωση είναι «Κόκκινες σκιές σε μαύρα μονοπάτια — συναρπαστικές περιπέτειες και ανατριχιαστικοί κίνδυνοι — άγρια μαγεία και παράξενες θυσίες στον Μαύρο Θεό. Η ιστορία εξελίσσεται γρήγορα και χωρίς την παραμικρή μείωση ενδιαφέροντος, μέσα από μια σειρά εκπληκτικών επεισοδίων και άγριων περιπετειών, για να καταλήξει σε μια συγκλονιστική κορύφωση σε ένα ξέφωτο ενός αφρικανικού δάσους. Μια ιστορία που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη και τον παρασύρει σε απόλυτη γοητεία με την τρομακτική διαδοχή παράξενων και περίεργων γεγονότων». Η ανακοίνωση είναι δίκαιη, υποθέτω... Το 1930, γύρω στον Οκτώβριο, ο Χάουαρντ αναφέρει ξανά το «Red Shadows» σε μια επιστολή προς τον H.P. Lovecraft: Τι μαύρη και αιματηρή γη είναι η Δυτική Ακτή της Αφρικής! Οι χρονογραφίες των φευγαλέων μαύρων αυτοκρατοριών διαβάζονται σαν εφιάλτες. Προσπάθησα, στο «Red Shadows», να δημιουργήσω μια ελαφριά αίσθηση της κτηνώδους απάνθρωπης φύσης της χώρας, αλλά απέτυχα παταγωδώς. Πρέπει να είναι κάτι που πρέπει να δει κανείς για να το καταλάβει πλήρως. Κάποια μέρα σκοπεύω να πάω να το δω από πρώτο χέρι. Και μας περιμένει μια έκπληξη όταν ο Χάουαρντ γράφει μια επιστολή στον Άλβιν Ερλ Πέρι, γύρω στις αρχές του 1935: Ο πρώτος χαρακτήρας που δημιούργησα ήταν ο Φράνσις Ξαβιέρ Γκόρντον, ο Ελ Μπόρακ, ο ήρωας του «The Daughter of Erlik Khan». Δεν θυμάμαι πώς δημιουργήθηκε. Ζωντάνεψε στο μυαλό μου όταν ήμουν περίπου δέκα ετών. Ο επόμενος ήταν ο Μπραν Μακ Μορν, ο βασιλιάς των Πικτών. Ήταν το αποτέλεσμα της ανακάλυψής μου για τη φυλή των Πικτών, όταν διάβαζα κάποια ιστορικά έργα σε μια δημόσια βιβλιοθήκη στη Νέα Ορλεάνη σε ηλικία δεκατριών ετών. Φυσικά, έμοιαζε πολύ με τον El Borak. Τον Solomon Kane τον δημιούργησα όταν ήμουν στο γυμνάσιο, σε ηλικία περίπου δεκαέξι ετών, αλλά, όπως και οι άλλοι που ανέφερα, πέρασαν αρκετά χρόνια πριν τον αποτυπώσω στο χαρτί. Ήταν πιθανώς το αποτέλεσμα της θαυμασμού μου για έναν συγκεκριμένο τύπο ψυχρού, σκληροτράχηλου μονομάχου που υπήρχε τον 16ο αιώνα. Πηγή ανάλυσης: https://reh.world/stories/red-shadows/ Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/70570 Εικόνα από την πρώτη έκδοση Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    1h 19m
  4. Επανάληψη μήτηρ πάσης παθήσεως - Αχιλλέας ΙΙΙ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    FEB 12

    Επανάληψη μήτηρ πάσης παθήσεως - Αχιλλέας ΙΙΙ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    Από το βιβλίο “Τελος Πάντων” (εκδόσεις Ίκαρος 2024) Ο Αχιλλέας ΙΙΙ είναι Έλληνας συγγραφέας και μουσικός. Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1979, σπούδασε στη Θεσσαλονίκη, και από το 2002 ζει στην Αθήνα. Εμφανίστηκε με αυτό το ψευδώνυμο στον χώρο των εκδόσεων το 2016 με το βιβλίο «Κομπλεξικό» από τις Εκδόσεις Νεφέλη, το οποίο χρησιμοποιώντας τη φόρμα λεξικού περιέχει περισσότερα από 1.300 λήμματα-λογοπαίγνια δικής του επινόησης. Το 2020 έλαβε το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος Νουβέλας για το βιβλίο του «Παραχαράκτης». Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιτροπής «Το βιβλίο του Αχιλλέα ΙΙΙ συνιστά μία συλλογή από σύντομα πεζά, ιστορίες που συνοδεύονται και συνομιλούν με φωτογραφίες, «φωτογραφήματα μικρού μήκους», που προσκομίζονται ως τεκμήρια ενός κόσμου αποκεκρυμμένου πίσω από τις γραμμές, σε γκρίζες περιοχές της πραγματικότητας. Αυτόν τον -σχεδόν απίστευτο- κόσμο μάς αποκαλύπτει ο έμπλεος σαρκασμού και χιούμορ συγγραφέας. Στο βραβευθέν βιβλίο υπάρχουν πολλά και θαυμαστά. Το προφανές παραχαράσσεται, στερεότυπα πίπτουν καταγής, το παράδοξο εμφιλοχωρεί στο σύνηθες και το τελευταίο, που λογίζεται ως φυσιολογικό, αντιμετωπίζεται με υποψία και σημασιολογείται με νέες, συγγραφικώ τω τρόπω, ερμηνείες.» Έχει συγγράψει κυρίως διηγήματα, στα οποία είναι έντονη η παρουσία του παράδοξου και του υπερρεαλιστικού στοιχείου. Εργογραφία Κομπλεξικό, εκδόσεις «Νεφέλη», Αθήνα 2016 Παραχαράκτης, εκδόσεις «Νεφέλη», Αθήνα 2019, Εκδόσεις Ίκαρος 2025 Δεσμοφύλακας, εκδόσεις «Νεφέλη», Αθήνα 2022 Τέλος Πάντων, εκδόσεις «Ίκαρος», Αθήνα 2024 Ως μουσικός, ο Αχιλλέας ΙΙΙ παίζει ηλεκτρικό μπάσο και τραγουδά, από το 2002, στο underground συγκρότημα Bog art στο οποίο γράφει τους στίχους και συνθέτει (μαζί με τα υπόλοιπα μέλη) τη μουσική. To συγκρότημα αυτοπροσδιορίζει το είδος της μουσικής που παίζει ως «container rock», λόγω της πολυσυλλεκτικότητας των επιρροών των μελών του και του γεγονότος ότι κατά τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης του πραγματοποιούσε πρόβες σε ένα λυόμενο (container) στα Λιόσια, παραχωρημένο από την πολιτεία σε σεισμοπαθείς κατοίκους της περιοχής. Μουσικές κυκλοφορίες Bog art, Ανεξάρτητη κυκλοφορία, Αθήνα 2012 Insidecide, Ανεξάρτητη κυκλοφορία, Αθήνα 2015 Thornbush, Ανεξάρτητη κυκλοφορία, Αθήνα 2020 Η ηχογράφηση και ανάρτηση έγινε με την άδεια του συγγραφέα. Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    15 min
  5. Η Μέλλουσα Εύα (VI) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    FEB 11

    Η Μέλλουσα Εύα (VI) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    Το L'Ève future αποτελεί θεμελιώδες κείμενο για την κατανόηση της σχέσης μεταξύ ανθρώπου, τεχνολογίας και φαντασίας, και η επιρροή του στον κινηματογράφο είναι βαθιά και πολύπλευρη. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορία ρομπότ, αλλά για ένα φιλοσοφικό δίλημμα που ο κινηματογράφος εξερεύνησε επανειλημμένα. Η Hadaly είναι το πρωτότυπο της τεχνητής συντρόφου, δημιουργημένη για να είναι τέλεια υπόσταση του αρσενικού ιδεώδους, απαλλαγμένη από τις «αδυναμίες» της πραγματικής γυναίκας. Αυτή η ιδέα έγινε θεμέλιος λίθος του κινηματογραφικού είδους της επιστημονικής φαντασίας. «Μετρόπολις» (1927, Φριτς Λανγκ): Η Μαρία-ρομπότ είναι η άμεση κληρονόμος της Hadaly. Είναι μια τεχνητή γυναίκα δημιουργημένη από έναν επιστήμονα-μαγο, ο οποίος χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να χειραγωγήσει τα συναισθήματα και να καταστρέψει την κοινωνία. «Blade Runner» (1982, Ρίντλεϊ Σκοτ): Οι «ρεπλίκαντ» και ιδιαίτερα η Ρέιτσελ, που ανακαλύπτει ότι οι αναμνήσεις της είναι εγχυμένες, συνεχίζουν το φιλοσοφικό ερώτημα του Βιλιέ: Τι μας κάνει ανθρώπους; Η τεχνητή ζωή αναζητά την ψυχή της. Ο Τόμας Έντισον (που στο έργο είναι ο ίδιος ο εφευρέτης) δεν είναι ο ουδέτερος επιστήμονας. Είναι ένας συμβολιστής μάγος, ένας δημιουργός που παίζει με τη ζωή και τη συνείδηση. Αυτό το πρότυπο ενώνει την τεχνολογία με την αλχημεία. Οι ταινίες για τον Φρανκενστάιν κληρονομούν το αρχέτυπο του δημιουργού που ξεπερνά τα θεϊκά όρια, αλλά ο δόκτωρ Έντισον στο «L'Ève future» είναι πιο ψυχρός και τεχνοκρατικός, προμηνύοντας τον Δόκτωρ Στρέιντζλόουβ ή τον Ντέιβιντ στο «Προμηθέας» του Ρίντλεϊ Σκοτ. «Η Μηχανή του Χρόνου» (1960, Τζορτζ Πάλ): Ο ρόλος του επιστήμονα-εφευρέτη που δημιουργεί έναν τεχνητό κόσμο έχει ρίζες σε αυτό το αρχέτυπο. Η Hadaly είναι εξοπλισμένη με «φωνογράφους» και «ηλεκτρικά όργανα» που αποθηκεύουν κίνηση, ομιλία και συμπεριφορά. Αυτή η ιδέα της ζωής ως προγράμματος ή συνόλου ηχογραφήσεων είναι προφητική. «The State of Things» (1983, Βιμ Βέντερς): Η ταινία εξερευνά τη δυνατότητα να καταγραφεί και να αναπαραχθεί η ανθρώπινη εμπειρία μέσω της τεχνολογίας (φωτογραφία, βίντεο), ένα θέμα που ο Βιλιέ αγγίζει με τους φωνογράφους της Hadaly. «Her» (2013, Σπάικ Τζονζ): Αν και η «σύντροφος» είναι λογισμικό χωρίς σώμα, το δίλημμα είναι ίδιο: η αγάπη για μια τεχνητή νοημοσύνη, δημιουργημένη για να ικανοποιεί. Εδώ ο Έντισον έχει μετατραπεί σε εταιρεία λογισμικού. «Ex Μachina» (2014, Άλεξ Γκάρλαντ): Η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και η σχέση με τον δημιουργό της αντηχεί το δυναμικό δίπολο Έντισον-Hadaly. Το μυθιστόρημα είναι μια από τις πρώτες κριτικές στον μηχανισμό της εικόνας. Η Hadaly είναι η απόλυτη φαντασίωση, μια «αύρα» χωρίς ουσία, που εγείρει το ερώτημα: Αγαπάμε το πρόσωπο ή την προβολή του; Ταινίες του Τζιν Κέλι πραγματεύονται την εμμονή με την τεχνητή εικόνα και την απώλεια της πραγματικότητας. «Blade Runner 2049» (2017, Ντενί Βιλνέβ): Η σχέση του Κ με την τεχνητή σύντροφό του Τζόι είναι μια άμεση εξέλιξη της ιστορίας του Βιλιέ, εξερευνώντας την ψευδαίσθηση της οικειότητας και του συναισθήματος σε ένα προγραμματισμένο περιβάλλον. Το L'Ève future δεν «προβλέπει» απλώς τη ρομποτική, αλλά πλαισιώνει τα βασικά διλήμματα που απασχολούν τον κινηματογράφο επιστημονικής φαντασίας: Η ηθική της δημιουργίας. Η αποξένωση μέσα από την τεχνολογία. Η σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και προσομοίωσης. Η σεξουαλικότητα προς μη-ανθρώπινες οντότητες. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο πρώτος σκελετός για μια ολόκληρη κινηματογραφική παράδοση, που εκτείνεται από τον εξπρεσιονισμό του Λανγκ έως τον νεο-νοουάρ του Σκοτ και τον ρομαντισμό του Τζονζ. Οι αναφορές σε αυτό είναι συχνά διανοητικές και θεματικές, παρά απευθείας διασκευές, γεγονός που μαρτυρά τη βαθύτερη επίδραση του έργου στον πολιτισμό. Εικόνα με θέμα από την ταινία Ex Machina (2014) Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    2h 47m
  6. Η Μέλλουσα Εύα (V) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    FEB 10

    Η Μέλλουσα Εύα (V) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    Τίτλος πρωτότυπου: Auguste Villiers de L'Isle-Adam "L'Ève Future" (1886) Ο Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ ήταν Γάλλος συγγραφέας, ένα από τα πιο μυστηριώδη και καινοτόμα πρόσωπα του γαλλικού λογοτεχνικού πεζογραφήματος του 19ου αιώνα. Θεωρείται προάγγελος του συμβολισμού και του σουρεαλισμού, γνωστός για τα περίπλοκα, αλληγορικά και συχνά μακάβρια έργα του, που αναλύουν το υπερφυσικό, τον αποκρυφισμό και τις σκοτεινές πλευρές της ψυχής. Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1838 στο Σαιν-Μπριέκ της Βρετάνης, σε μια ευγενή αλλά εξαθλιωμένη οικογένεια. Η φτώχεια και η αναζήτηση της χαμένης αριστοκρατικής δόξας θα σημαδέψουν τη ζωή και το έργο του. Αποτυχημένες σπουδές στη νομική και μια σύντομη, ανεπιτυχής προσπάθεια να γίνει ναυτικός τον οδήγησαν στο Παρίσι γύρω στα 1858, με την ελπίδα να ακολουθήσει λογοτεχνική καριέρα. Η ζωή του στο Παρίσι ήταν μίζερη. Ζούσε σε πενία, αλλά γνώρισε τους μεγάλους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, που τον εισήγαγε στο είδος του φανταστικού πεζογραφήματος. Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων, Contes Cruels (1883), ιστορίες με διακριτική ειρωνεία και φιλοσοφικό βάθος, τον καθιέρωσε. Ακολούθησαν κι άλλες συλλογές όπως Nouveaux Contes cruels (1888). Το έργο του Βιλιέ αποτελεί μια μοναδική αντιπαράθεση του ιδεαλισμού με τον υλισμό της εποχής του. Χειρίστηκε θεματα όπως: Το όνειρο και η πραγματικότητα. Το αισθητικό ιδεώδες και η απόγνωση. Η επιστήμη ως μέσο δημιουργίας ή καταστροφής. Ο αποκρυφισμός και το μεταφυσικό. Η κριτική στη φιλαργυρία και την κοινωνική άνοδο. Ο γραφικός του τρόπος συνδυάζει ποιητικό ύφος, αιχμηρή ειρωνεία και φαντασμαγορικές εικόνες, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό και συχνά τρομακτικό σύμπαν. Ο Βιλιέ πέθανε φτωχός και άγνωστος στο ευρύ κοινό, στις 19 Αυγούστου 1889, στο Παρίσι, από καρκίνο του στομάχου. Ωστόσο, η φήμη του άρχισε να αναγεννιέται αμέσως μετά το θάνατό του. Συγγραφείς όπως ο Στέφαν Μαλαρμέ, ο Μαρσέλ Προυστ και κυρίως οι συμβολιστές τον τίμησαν ως μύστη και πρωτοπόρο. Σήμερα, αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγάλους "καταραμένους ποιητές" (poètes maudits) και ως κρίκος που συνδέει τον ρομαντισμό με τον συμβολισμό και την αβάν-γκαρντ. Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/26681 Εικόνα με θέμα από την ταινία Metropolis (1927) Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    1h 59m
  7. Η Μέλλουσα Εύα (III-IV) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    FEB 9

    Η Μέλλουσα Εύα (III-IV) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    Τίτλος πρωτότυπου: Auguste Villiers de L'Isle-Adam "L'Ève Future" (1886) Το L’Ève future του άσκησε μια επιρροή που εκτείνεται πολύ πέρα από το άμεσο ιστορικό του πλαίσιο, λειτουργώντας ως πρότυπο για μια ολόκληρη παράδοση έργων που διερευνούν το τεχνητό ον όχι απλώς ως τεχνολογικό επίτευγμα, αλλά ως φιλοσοφικό και αισθητικό σκάνδαλο. Η συμβολή του δεν έγκειται τόσο στη «σύλληψη» του android όσο στη διατύπωση ενός διαχρονικού ερωτήματος: τι αποκαλύπτει η κατασκευή του τεχνητού για τις ανθρώπινες επιθυμίες και τις αυταπάτες; Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, το έργο συνομιλεί έμμεσα με τον E.T.A. Hoffmann και ιδιαίτερα με το διήγημα Der Sandmann (1816), όπου η Ολυμπία, μια μηχανική κούκλα που εκλαμβάνεται ως ζωντανή γυναίκα, προοικονομεί τη Hadaly. Και στα δύο κείμενα, η έλξη προς το τεχνητό δεν πηγάζει από την τελειότητά του, αλλά από την προβολή της ανδρικής φαντασίωσης επάνω σε ένα σιωπηλό, παθητικό σώμα. Η σκιά του L’Ève future είναι επίσης εμφανής στη Metropolis (1925) της Thea von Harbou, όπου το θηλυκό ρομπότ λειτουργεί ως όργανο εξαπάτησης και κοινωνικής αναστάτωσης. Αν και η Metropolis αντλεί περισσότερο από πολιτικές και βιομηχανικές αγωνίες, η ιδέα της τεχνητής γυναίκας ως επικίνδυνου ειδώλου παραμένει συγγενής με τον Villiers, ιδίως ως προς τη σύνδεση της τεχνολογίας με τη χειραγώγηση της επιθυμίας. Στη μεταπολεμική λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας, ο Philip K. Dick επανεξετάζει συστηματικά το πρόβλημα που θέτει ο Villiers. Στο Do Androids Dream of Electric Sheep? (1968), η διάκριση ανθρώπου και android αποδεικνύεται ηθικά ασταθής, μετατοπίζοντας το ερώτημα από την τεχνητότητα στη δυνατότητα ενσυναίσθησης. Η Hadaly, όπως και τα androids του Dick, φέρει την αγωνία ενός κόσμου όπου η αυθεντικότητα δεν μπορεί πλέον να επιβεβαιωθεί. Πιο σύγχρονες λογοτεχνικές επεξεργασίες, όπως το Never Let Me Go (2005) του Kazuo Ishiguro, μετακινούν το βάρος από τη φαντασίωση του δημιουργού στο τραύμα του δημιουργημένου. Αν και οι κλώνοι του Ishiguro δεν είναι μηχανές, μοιράζονται με τη Hadaly την ύπαρξη ως κατασκευασμένα όντα, σχεδιασμένα να υπηρετούν τις ανάγκες των άλλων, αποκαλύπτοντας την ηθική βία που υποκρύπτει κάθε τέτοια κατασκευή. Τέλος, η επιρροή του Villiers διακρίνεται και σε έργα που πραγματεύονται την τεχνητή συνείδηση χωρίς σώμα, όπως το Her του Spike Jonze (σεναριακά συγγενές με λογοτεχνικές αναζητήσεις του 21ου αιώνα). Εδώ, όπως και στο L’Ève future, το τεχνητό υποκείμενο λειτουργεί ως καταλύτης που εκθέτει τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας και την αδυναμία της να συμβιβαστεί με την ετερότητα. Συνολικά, το L’Ève future δεν επιδρά ως απλή αφηγηματική πηγή, αλλά ως εννοιολογικό αρχέτυπο: θεμελιώνει μια παράδοση όπου το τεχνητό ον δεν απαντά στο ερώτημα «τι είναι ο άνθρωπος», αλλά το καθιστά αναπόφευκτο. Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/26681 Εικόνα το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης. Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    1h 40m
  8. Η Μέλλουσα Εύα (II) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    FEB 7

    Η Μέλλουσα Εύα (II) - Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

    "Αν οι θεοί και οι ελπίδες μας δεν είναι παρά επιστημονικά φαινόμενα, τότε ας παραδεχτούμε ότι και η αγάπη μας είναι επιστημονική." Η L’Ève future λειτουργεί ως ένα από τα πρώτα μεγάλα αρχετυπικά κείμενα της νεωτερικής φαντασίας γύρω από το τεχνητό ον, όχι τόσο ως τεχνολογικό επίτευγμα, αλλά ως φιλοσοφικό πρόβλημα. Αυτή ακριβώς η διάσταση τη συνδέει οργανικά με το Ghost in the Shell 2: Innocence (2004) του Mamoru Oshii και με ένα ευρύ φάσμα μεταγενέστερων έργων λογοτεχνίας και κινηματογράφου. Το Ghost in the Shell προχωρά σε άμεσες αναφορές στο L’Ève future που λειτουργούν ως ερμηνευτικά κλειδιά της ταινίας. Ο Oshii δεν «δανείζεται» απλώς ιδέες· ενσωματώνει τον Villiers ως θεμελιακό υπόστρωμα του φιλοσοφικού του κόσμου. Η πιο εμφανής και συχνά αναγνωρισμένη αναφορά είναι το όνομα Hadaly, το οποίο στο L’Ève future ανήκει στην τεχνητή γυναίκα–android που κατασκευάζει ο Edison. Στο Innocence, το όνομα αυτό επανεμφανίζεται ως εμπορική ονομασία των gynoids της Locus Solus. Η επιλογή δεν είναι διακοσμητική: η Hadaly του Villiers ήταν ένα ον σχεδιασμένο ώστε να ενσαρκώνει το ιδεώδες της ανδρικής επιθυμίας, απογυμνωμένο από απρόβλεπτη εσωτερικότητα. Οι gynoids του Oshii υπηρετούν ακριβώς την ίδια λογική, αλλά σε βιομηχανική κλίμακα. Εκεί όπου ο Villiers παρουσίαζε μια μοναδική, σχεδόν «ιερή» κατασκευή, το Innocence δείχνει τη μαζικοποίηση του ίδιου φαντασιακού. Ακόμη πιο καθοριστική είναι η αυτούσια παράθεση αποσπάσματος από το L’Ève future στην εισαγωγή της ταινίας. Το απόσπασμα λειτουργεί ως προγραμματική δήλωση. Ο Oshii τοποθετεί τον θεατή εξαρχής μέσα σε ένα φιλοσοφικό πλαίσιο όπου το τεχνητό σώμα δεν είναι απλώς αντικείμενο τεχνολογικής ανάλυσης, αλλά φορέας μεταφυσικού άγχους. Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα αφορά την κούκλα ως οριακό ον: κάτι που μοιάζει ζωντανό χωρίς να είναι, και που ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί τόσο έλξη όσο και τρόμο. Στο Innocence, αυτή η ιδέα διαχέεται σε όλη την ταινία: οι gynoids αυτοκτονούν, δολοφονούν, «υποφέρουν», χωρίς να είναι σαφές αν πρόκειται για σφάλμα λογισμικού ή για τραύμα συνείδησης. Η αναφορά στον Villiers λειτουργεί έτσι ως θεωρητική άδεια να τεθεί το ερώτημα χωρίς να δοθεί απάντηση. Και στα δύο έργα, το τεχνητό θηλυκό σώμα λειτουργεί ως μεταφυσικός καθρέφτης της ανθρώπινης έλλειψης, όχι ως υπέρβασή της. Η ίδια η εμμονή του Innocence με την παράθεση φιλοσοφικών και λογοτεχνικών αποσπασμάτων μιμείται τη ρητορική στρατηγική του L’Ève future, όπου η αφήγηση συχνά διακόπτεται από στοχαστικές παρεκβάσεις. Ο Oshii, ακολουθώντας αυτή την παράδοση, μετατρέπει την ταινία σε ένα υβρίδιο δοκιμίου και αφήγησης. Αυτή η γραμμή συνεχίζεται σε έργα όπως το Blade Runner (1982) και το Blade Runner 2049, όπου οι replicants επαναδιατυπώνουν το ερώτημα της Hadaly: αν η μνήμη, το συναίσθημα και το σώμα μπορούν να κατασκευαστούν, τότε τι καθιστά το ανθρώπινο αυθεντικό; Ομοίως, στο Her (2013), η φωνητική AI δεν έχει σώμα, αλλά επιτελεί τον ίδιο ρόλο: είναι ένα ιδεατό αντικείμενο επιθυμίας που τελικά αποκαλύπτει την ασυμμετρία της σχέσης ανθρώπου–τεχνητού όντος. Στη λογοτεχνία, η επίδραση του Villiers είναι εμφανής στον Philip K. Dick, όπου η διάκριση μεταξύ έμψυχου και άψυχου καταρρέει συστηματικά, αλλά και στον Kazuo Ishiguro (Never Let Me Go), όπου τα τεχνητά όντα δεν είναι απειλή, αλλά τραγικές φιγούρες ενός κόσμου που τα χρειάζεται ακριβώς επειδή δεν θέλει να αντιμετωπίσει την ανθρώπινη ευθύνη. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των έργων είναι η μετατόπιση από το «μπορούμε να δημιουργήσουμε ζωή;» στο «μπορούμε να αντέξουμε τις συνέπειες αυτής της δημιουργίας;». Το L’Ève future δεν είναι απλώς πρόδρομος της επιστημονικής φαντασίας· είναι ένα θεμέλιο της μεταφυσικής δυσπιστίας που διαπερνά τον σύγχρονο κινηματογράφο και τη λογοτεχνία του μεταανθρώπινου. Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με όρους Creative Commons BY-NC (αναφορά σε δημιουργούς - μη εμπορική χρήση).

    1h 55m
See All (186)

About

Ερασιτεχνική αφήγηση λογοτεχνικών έργων φαντασίας, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Greek fantasy, science fiction, horror audiobooks. Οι ηχογραφήσεις είναι ερασιτεχνικές, χωρίς επαγγελματικό εξοπλισμό, χώρο και εκπαίδευση, αποτελούν χόμπι, δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα και δεν αποκομίζω το παραμικρό όφελος, χρηματικό ή άλλο. Λίστα έργων: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1XJt0UO168hh4F67BO1ntSeW8W-X_eCW7KbadqAg5zGc email: grkalogiannis@gmail.com

Information

You Might Also Like