Mariska Unfiltered

Mariska van Eijden

Mariska Unfiltered is hardop denken met een glimlach. Over moederschap, emigreren, het leven met een groot gezin en alles wat daarbij komt kijken...meestal met goede bedoelingen, soms met chaos. Geen plan, geen filter--gewoon ik.

  1. 23h ago

    Aflevering 197

    Wat is Mariska Unfiltered eigenlijk nog na bijna 200 afleveringen? Is het inmiddels gewoon een soort gesproken dagboek geworden? Ben ik anders gaan praten? Deel ik andere dingen dan vroeger? Geen idee. 😂 Dus ik leg die vraag deze keer ook maar eens bij jullie neer. Ondertussen doe ik natuurlijk precies waar deze podcast blijkbaar tegenwoordig voor bedoeld is: jullie meenemen in alles wat er door mijn hoofd schiet en wat er in ons leven gebeurt. Ik vertel over mijn zoektocht naar een nieuwe routine, mijn relatie met eten en de overtuigingen die ik daar door de jaren heen over heb verzameld. Over willen afvallen omdat ík me gewoon weer lekkerder wil voelen in mijn lijf, maar ook over ontdekken dat mijn vroegere overtuiging dat ik ‘alles kon eten zonder aan te komen’ misschien toch iets anders in elkaar zat. Spoiler: ik at gewoon bijna niks. 😅 Verder begint het eilandleven steeds normaler te worden. We leren steeds meer mensen kennen die ons willen helpen met vissen, moestuinen en alles waar wij nog geen verstand van hebben. We trotseren Noors pokkenweer, ontdekken dat papa en mama misschien toch eens fatsoenlijke regenkleding nodig hebben en hebben met LEGO in ieder geval alvast een winteractiviteit gevonden. Ook merk ik bij het eerste huiswerk van de jongens dat Niels op sommige vlakken nog wat in te halen heeft. Daar kan ik me schuldig over voelen… óf erop vertrouwen dat hij het op zijn eigen tempo gewoon gaat leren. ❤️ En uiteraard gingen Johnny en ik weer vissen. Johnny: hengel erin → meteen vis. Ik: goed kunstaas gekregen → binnen vijf minuten vast aan een rots en kwijt. Het staat inmiddels 3-3 en ik ben daar volkomen volwassen onder. 😒😂🎣 Oh, en er zijn natuurlijk elanden. En Hooglanders. En een belachelijk mooie zonsopkomst. Want ik probeer een verhaal te vertellen, maar ik woon nou eenmaal hier. 🫎🇳🇴

  2. 6d ago

    Aflevering 196

    Weer zo’n aflevering waarin ik eigenlijk alleen even wilde bijkletsen… en vervolgens van alles te vertellen blijk te hebben. 😂 We hadden een heerlijke middag bij het water met de mensen van het eiland: stenen schilderen, vuurtje maken, worstjes en marshmallows roosteren, vissen en kinderen die uiteraard eindigen alsof ze persoonlijk besloten hebben ín de zee te gaan wonen. Johnny ving zijn eerste vis en ik moest natuurlijk ook even bewijzen dat ik het nog steeds kon. Spoiler: 2-1 voor mij. 😏🎣 Ondertussen begint ons gewone leven hier steeds meer vorm te krijgen. Fleur heeft op maandag nog wat moeite met de barnehage, Johnny beklimt doodleuk de hoogste berg van het eiland en ik probeer tussen mijn busritten door mijn eigen dingen weer op te pakken. En toen moesten we met vijf kinderen tegelijk naar de tandarts… Daar kwam niet alleen een logistieke operatie van formaat bij kijken, maar ook een boodschap die ik zelf niet zo leuk vond om te horen: bij de oudste drie moeten we echt beter gaan helpen met tandenpoetsen. Auw. Niet leuk, wél terecht. En waarschijnlijk staat ons ook nog een avontuur met beugels en de orthodontist in Bodø te wachten. Maar tussen dat alles gebeurde er ook iets waar ik zó trots op ben: Tiego regelde bij de tandarts bijna alles zelf in het Noors en hielp daarna zelfs zijn broertje. Het kind dat een paar maanden geleden nog geen Noors sprak, stuurt mij inmiddels gewoon weg omdat hij het zelf wel regelt. ❤️ Verder word ik tijdens deze hele update uiteraard weer ongeveer 34 keer afgeleid door elanden langs de weg. Want nee Tiego, voor mama zijn die nog steeds bijzonder. 😂🫎🇳🇴

  3. Sep 4

    Aflevering 195

    Blijkbaar zijn we aangekomen bij het punt waarop Noorwegen niet meer alleen ons grote avontuur is… maar ook gewoon ons dagelijks leven begint te worden. ❤️🇳🇴 De kinderen vinden steeds meer hun plek. Fleur begint eindelijk echt te wennen aan de barnehage, Joost doet het goed en de jongens hebben inmiddels hun derde Noorse kinderfeestje achter de rug. Tiego lijkt zelfs sneller zijn draai te vinden dan Sjoerd en Niels — terwijl hij degene was van wie we vooraf juist de meeste weerstand tegen school verwachtten. Zelf probeer ik ondertussen ook een beetje uit te vogelen hoe mijn nieuwe leven eigenlijk moet werken. Mijn busdiensten beginnen routine te worden, mijn Nederlandse rijbewijs is officieel ingeruild voor een Noorse en ergens tussen werk, vijf kinderen, opleidingen, sporten en alle andere dingen die ik óók nog wil, probeer ik een ritme te vinden. Of nou ja… proberen. Want als ik te veel tegelijk wil, gebeurt er bij mij meestal precies helemaal niks. 😂 Dus misschien hoef ik ook nog niet alles op orde te hebben en mag ik gewoon even bijkomen van alles wat we de afgelopen maanden hebben gedaan. Verder praat ik jullie bij over de busregeling op het eiland, mijn dagje Bodø, Johnny die óók ontdekt dat niks doen soms best lekker is, mijn tijdelijke obsessie met Harry Potter en natuurlijk wordt deze hele aflevering regelmatig onderbroken omdat ik tijdens het rijden elanden, herten en belachelijk mooie uitzichten tegenkom. Ruim een half uur bijkletsen dus. Ik moest blijkbaar wat inhalen. 😂❤️

  4. Aug 24

    Aflevering 193

    Wat een weekend weer. ❤️🇳🇴 We beginnen langzaam echt ons ritme te vinden hier. De jongens fietsen zelf naar school, Joost en Fleur wennen steeds meer aan de barnehage en voor Johnny hebben we inmiddels ontdekt dat schoonmaken terwijl alle kinderen er nog rondlopen misschien niet het briljantste plan ooit was. 😂 Dus ook dat gooien we gewoon weer om. Maar dit weekend draaide vooral om buiten zijn. Eerst de nieuwe waadpakken van de jongens testen — waarbij we er vrij snel achter kwamen dat het misschien handig is als wij óók het water in kunnen wanneer onze kinderen tot hun middel in zee staan. 😅 En daarna kwam er ineens een plan om met onze buurman Ole te gaan vissen. Dus zondag stapte ik samen met Tiego en Sjoerd bij hem op de boot. Ons eigen huis vanaf het water zien, een iets te hobbelige zee voor mijn niet-bestaande zeebenen 😂 en vervolgens de jongens die gewoon hun eigen vis uit zee haalden. Makreel, kabeljauw… mee naar huis, leren fileren en ’s avonds opeten wat die middag nog rondzwom. En tussen alles door? Een doodvermoeide Fleur, mijn bus die eindelijk wordt omgeruild, een oud-buschauffeur die iedere ochtend blijkbaar vanuit zijn huis naar mij zit te kijken én ik die op maandagochtend in een koude bus zit omdat ik dacht dat ik een trui had gepakt… maar een joggingbroek mee naar boven had genomen. 🤦‍♀️ Gewoon weer zo’n weekend waarop ik denk: hoe bijzonder is het eigenlijk dat dit nu gewoon ons leven is? ❤️

About

Mariska Unfiltered is hardop denken met een glimlach. Over moederschap, emigreren, het leven met een groot gezin en alles wat daarbij komt kijken...meestal met goede bedoelingen, soms met chaos. Geen plan, geen filter--gewoon ik.