Soboty z nieznanym

Agnieszka Jakubczyk
  • 0.0 (0)
  • Entrepreneurship

Soboty z nieznanym to podcast–laboratorium dla tych, którzy czują, że stare mapy świata przestały działać, ale nowe jeszcze się nie pojawiły. Nazywam się Agnieszka Jakubczyk. Jestem Pathmakerem — poruszam się w zmienności, pęknięciach i niejasności. Nie uczę gotowych metod. Eksploruję to, co dopiero się wyłania: nowe formy sprawczości, wpływu, współpracy i myślenia w świecie, który nie chce się już domykać w proste strategie. Ten podcast nie sprzedaje rozwiązań. To przestrzeń eksperymentu, hipotez i myślenia na głos — od innowacji i technologii, przez nieliniowe modele biznesowe, aż po pytania o realną władzę i wpływ. Jeśli interesuje Cię nie tyle „jak robić lepiej", co jak myśleć inaczej, jesteś w dobrym miejscu.

  1. 4d ago

    Czy odwaga patrzenia obroni się sama?

    Czy sama odwaga zobaczenia  prawdy, głębokiego pęknięcia w organizacji czy genialnej myśli wystarczy, aby ta wartość przetrwała? Co dzieje się z ludźmi, którzy jako pierwsi dostrzegają to, czego inni wolą nie widzieć? W 47. odcinku Sobót z nieznanym biorę na warsztat architekturę widzenia i stawiam twarde pytanie: Dlaczego sama odwaga patrzenia nie potrafi obronić się w samotności? Analizuję trzy poruszające historie — wojennej fotografki Lee Miller, laureatki Pokojowej Nagrody Nobla Nadii Murad oraz matematycznego geniusza Srinivasy Ramanujana — by pokazać, dlaczego obecność właściwego nośnika i ryzyko rozpoznającego są jedyną granicą między prawdą a zapomnieniem. W tym odcinku usłyszysz m.in.:  Cenę patrzenia i jej ukryty koszt: Dlaczego widzenie kosztuje patrzącego i co się dzieje, gdy heroiczny gest widzenia zostaje zamknięty w pudłach na strychu.  Znaczenie dopasowanego nośnika: Czym różni się samotny głos od trwałego świadectwa i dlaczego problemem nie jest obecność na danej platformie, lecz brak infrastruktury zdolnej udźwignąć wagę tego, co zostało dostrzeżone.  Ryzyko rozpoznającego: Dlaczego platformy i media są obojętne na treść, a ostateczny ciężar walidacji wartości wymaga człowieka, który zaryzykuje własny autorytet, by powiedzieć: „W tym jest prawda” (przypadek prof. G.H. Hardy'ego i Ramanujana).  Triadę widzenia: Jak zbudować nierozerwalny łańcuch między tym, kto widzi, infrastrukturą przesyłową a tym, kto podejmuje ryzyko rozpoznania.   Jeśli ten odcinek skłania Cię do refleksji nad własną odpowiedzialnością za to, co widzisz w swoim środowisku, zapraszam do cichego towarzyszenia i wspólnego budowania nośnika dla ważnych myśli.

  2. Oct 31

    Wartość się przebije. Pytanie, czy ktoś jeszcze będzie umiał ją rozpoznać?

    Wyobraź sobie fizyka i artystę, którzy poświęcili lata na szlifowanie rzemiosła, po czym otwierają portal biznesowy i widzą zdjęcie stopy w wannie zbierające rekordowe zasięgi. Dlaczego treść powierzchowna wygrywa walkę o uwagę z wieloletnią pracą poznawczą?   W 46. odcinku Sobót z nieznanym rozbrajam mechanikę rynku uwagi oraz złudzenie, że jakość broni się sama w przestrzeni sterowanej algorytmicznie. Analizuję, dlaczego wskaźnik zaangażowania zamieniony w cel zaczyna produkować absurdalne zachowania oraz czym różni się poruszanie w feedzie od szukania wartości w bibliotece.   Jeśli ta analiza skłania Cię do refleksji nad własną przestrzenią decyzji i twórczości, zapraszam do spokojnego towarzyszenia i śledzenia kolejnych odcinków.

  3. Oct 17

    Cena bycia nieustraszonym. Co tracisz, gdy próbujesz zabić cały strach?

    A co, gdyby wychowano Cię tak, by strach dla Ciebie po prostu nie istniał?   W 45. odcinku Sobót z nieznanym przyglądamy się jednemu z najbardziej podstępnych mitów współczesnego świata – obietnicy całkowitej nieustraszoności. Sięgając po historię z serialu Lanterns (postać Johna Stewarta) oraz architekturę schronów, rozbrajamy iluzję budowania odporności przez wycinanie emocji. Pokazuję, dlaczego człowiek lub organizacja pozbawiona lęku nie staje się odważna, lecz jedynie ślepa na stawki, i dlaczego prawdziwe zaufanie rodzi się dopiero wtedy, gdy nie musimy udawać niezwyciężonych superbohaterów.   W tym odcinku usłyszysz m.in.: • Dlaczego bycie nieustraszonym to w rzeczywistości zamrożenie instynktu samozachowawczego i jaka jest cena bycia traktowanym jak projekt zamiast jak człowiek?   • Czym różnią się trzy strategie zarządzania lękiem w organizacjach: usuwanie strachu, ukrywanie go w sejfie czy uczynienie go widocznym? • Dlaczego strach to biologiczny i organizacyjny sejsmograf, bez którego nie da się dostrzec tego, co naprawdę ważne? • Co oznacza proste stwierdzenie „Nie bój się bać” i jak budować bezpieczną bazę do działania we mgle?   Jeśli ten odcinek z Tobą rezonuje, dołącz do spokojnej refleksji i dyskusji na LinkedIn oraz Substacku, gdzie rozwiamy wątki nawigowania w złożoności.

  4. Oct 10

    Zgubiony plecak i zamurowany dom. Co robisz gdy pękają reguły?

    W tym odcinku przyglądamy się dwóm skrajnym sytuacjom granicznym: momentowi, gdy w piątej minucie kryzysu gubisz plecak z wszystkimi narzędziami, oraz momentowi, gdy w tym samym plecaku dajesz się zamknąć na lata. Sięgając po popkulturę i dwa poruszające obrazy filmowe – „Greenland” oraz „The Last House” – rozbrajamy naszą ludzką potrzebę pełnej kontroli. Pokazuję, dlaczego idealnie spakowany ekwipunek i przemyślana procedura potrafią pęknąć w zderzeniu z zwykłym przypadkiem, a bezpieczny, zamurowany azyl z czasem zamienia się w grobowiec, który powoli gasi nas od środka. W tym odcinku usłyszysz m.in.: Dlaczego pakowanie walizki w kryzysie to próba kupienia bezpieczeństwa w dwóch różnych walutach: przetrwania ciała i przetrwania tożsamości?   • Co zostaje z człowieka i jego przyzwoitości, gdy pękają zewnętrzne reguły, procedury i stanowiska? • Czym różni się sztywna kontrola od prawdziwej sprawczości i wykonania jednego, trzeźwego kroku w mgłę? • Jak sprawdzić, czy Twój obecny azyl nadal Cię chroni, czy już tylko powoli Cię wygasza?

  5. Sep 26

    Po co sięgasz, gdy nie wiesz co cię czeka? O hakowaniu narzędzi i robieniu pierwszego kroku we mgle.

    Przed ścianą nieprzeniknionej niepewności nasze ciało reaguje jako pierwsze: walką, ucieczką albo zamrożeniem. Ale kiedy orientujemy się, że żaden z tych odruchów nie rozprasza ciemności, wykonujemy drugi gest — bezwiednie sięgamy do kieszeni po narzędzia. Wyciągamy z niej chłodne frameworki biznesowe jak BANI, arkusze kalkulacyjne, psychologiczne projekcje, karty Tarota czy testy osobowości. W gęstej mgle znikają podziały na narzędzia „poważne” i „żenujące” — wszystkie ważą dokładnie tyle samo, bo od każdego żądamy tego samego: obietnicy kontroli. Ale co się dzieje, gdy uświadamiamy sobie, że żadne narzędzie nie zostało zaprojektowane do rozpraszania mgły? Czy odrzucamy je jako iluzję, czy hakujemy ich przeznaczenie, by przestać być posągiem i wreszcie wykonać pierwszy krok? W finale tryptyku o niewidzialnych funkcjach i utraconych rolach rozmawiamy o transmutacji naszych rekwizytów. O tym, jak przestatć traktować narzędzia jako nawigację, a zacząć używać ich jako kabli rozruchowych dla własnej woli.

  6. Sep 19

    Zawód, którego już nie rozpoznajesz.

    Nazwa stanowiska w umowie się nie zmienia. Zakres obowiązków w regulaminie też nie. A mimo to coraz więcej osób czuje, że grunt przesunął się pod nogami — bo kryterium, według którego są dziś oceniani, nigdy nie zostało nazwane wprost. Ten odcinek zaczyna się od zdania, które przez lata było moją osobistą obsesją: "jeszcze nie powstał" jako odpowiedź na pytanie o wymarzony zawód. Zestawiam je z sygnałem z rynku — falą "open to work", jakiej jeszcze nie widzieliśmy, i cichym dramatem tych, którzy nie nadążają za tempem zmiany reguł gry. Sprawdzam cztery typowe odpowiedzi na tę sytuację — graj lepiej, przekwalifikuj się, zbuduj karierę portfelową, myśl o sobie w kategoriach zdolności — i pokazuję, dlaczego żadna z nich nie zamyka sprawy do końca, a dostęp do niektórych z nich wcale nie jest równy. Bez recepty na koniec. Może to nigdy nie miało być pytanie, na które istnieje ostateczna odpowiedź.

  7. Sep 12

    To nie błąd. Po prostu jesteś funkcją, której nikt nie nazwał.

    Firma mówi: mamy na to narzędzie. I ma rację — narzędzie rzeczywiście działa. Tylko że to zdanie skrywa cichy skrót myślowy: skoro ktoś sprawnie się nim posługuje, system zakłada, że wszystko, czego narzędzie nie obejmuje, i tak zostanie zauważone przy okazji. W tym odcinku wchodzę w trzy sceny z zupełnie różnych funkcji — inżyniera jakości, zakupów, sprzedaży — w których to założenie pęka. Pokazuję, dlaczego firma zatrudnia człowieka z kompletem myślenia, doświadczenia i intuicji, a rozlicza go wyłącznie za obsługę narzędzia — i dlaczego ta różnica staje się namacalna dopiero w momencie straty, kiedy nowa osoba ma lepsze kompetencje techniczne, a mimo to coś w organizacji się zawiesza. Stąd prosta linia do zjawiska, które dzieje się dziś na oczach wszystkich: rynek interim, fractional i Expert as a Service nie jest sygnałem zmęczenia korporacją. Jest jedyną drogą, żeby ktoś w końcu zapłacił za funkcję, która przy rozliczeniu pozostaje niewidoczna. To rynek, który rysuje mapę prowizorycznie, bo stoi przed czymś, czego jeszcze nie umie nazwać — dokładnie tak, jak pole konsultingu stojące dziś przed AI, gdzie kolejne narzędzie nie jest odpowiedzią, tylko ślepotą systemu, a potrzebna jest aktywna nawigacja, nie kolejna instrukcja obsługi. Jeśli identyfikujesz siebie zawodowo jako funkcję, której system jeszcze nie nazwał — nie czekaj, aż to zrobi. Wartość już istnieje w tym, co robisz. Najpierw jest krok. Zrozumienie i mapa przychodzą później.

  8. Aug 8

    Nie szukaj właściwej decyzji. Szukaj dobrego ruchu.

    Co robisz, kiedy musisz podjąć decyzję, ale nie masz pewności, który kierunek okaże się właściwy? Najczęściej próbujemy wiedzieć więcej. Zbieramy dane, analizujemy ryzyko, robimy listę za i przeciw i szukamy decyzji, której później nie będziemy żałować. Tylko że w wielu sytuacjach wiedza potrzebna do podjęcia dobrej decyzji jeszcze nie istnieje. Pojawi się dopiero w ruchu. Zaczynam od bardzo zwyczajnej sytuacji: dwóch ofert pracy. Jedna jest znana i idealnie dopasowana do naszych kompetencji. Druga wykorzystuje tylko jeden fragment naszego doświadczenia i przenosi go w zupełnie nowy układ. Potem przesuwamy się coraz wyżej: do CEO zatrudniającego człowieka, zespołu, który utknął, menedżera obejmującego nowy zespół, firmy wchodzącej na nowy rynek, organizacji, która dostała KPI „innowacja”, aż po regulatora zderzającego się z rzeczywistością, której nie da się już w pełni przewidzieć. Na każdym szczeblu pojawia się to samo pytanie: Czy naprawdę potrzebujemy właściwej odpowiedzi, żeby móc wykonać kolejny ruch? Bo kompetencja nie jest tym samym co zdolność do działania. Dobra decyzja nie gwarantuje dobrego ruchu. A plan nie zawsze zwiększa zdolność systemu do działania. Być może sensownego ruchu nie należy oceniać tylko pytaniem: „Czy miałem rację?” Ale również: „Czy po tym ruchu mam więcej możliwości wykonania kolejnego?” Nie mam jeszcze jednej odpowiedzi na pytanie, co dokładnie zwiększa tę zdolność. I właśnie dlatego ten odcinek jest dla mnie bardziej początkiem eksploracji niż jej zakończeniem.

See All (47)

About

Soboty z nieznanym to podcast–laboratorium dla tych, którzy czują, że stare mapy świata przestały działać, ale nowe jeszcze się nie pojawiły. Nazywam się Agnieszka Jakubczyk. Jestem Pathmakerem — poruszam się w zmienności, pęknięciach i niejasności. Nie uczę gotowych metod. Eksploruję to, co dopiero się wyłania: nowe formy sprawczości, wpływu, współpracy i myślenia w świecie, który nie chce się już domykać w proste strategie. Ten podcast nie sprzedaje rozwiązań. To przestrzeń eksperymentu, hipotez i myślenia na głos — od innowacji i technologii, przez nieliniowe modele biznesowe, aż po pytania o realną władzę i wpływ. Jeśli interesuje Cię nie tyle „jak robić lepiej", co jak myśleć inaczej, jesteś w dobrym miejscu.

Information

  • Creator
    Agnieszka Jakubczyk
  • Years Active
    2025 - 2026
  • Episodes
    47
  • Rating
    Clean
  • Copyright
    © Copyright 2025 All rights reserved.
  • Show Website
    Soboty z nieznanym