Open Sessies

Alper Yilmaz
  • 0.0 (0)
  • Mental Health
  • Updated Weekly

🎙️ Welkom bij Open Sessies: Echte gesprekken met mensen met een biculturele achtergrond. In deze podcast duiken we in persoonlijke verhalen, fases van het leven, identiteitsvragen en alles wat er komt kijken bij opgroeien, leven en werken tussen verschillende culturen. Als psycholoog merk ik dat veel mensen denken dat ze alleen zijn in hun worstelingen. Maar keer op keer hoor ik in mijn praktijk dezelfde thema’s terug: – “Ik voel me nergens echt thuis” – “Ik weet niet meer wie ik ben” – “Iedereen lijkt het te snappen, behalve ik” Met Open Sessies willen we herkenning bieden.

  1. 4d ago

    Hij las voor uit de Koran bij zijn stervende opa en maakte fouten - Nuri Kurnaz

    Stel je voor: je bent vijftien. Je opa ligt op zijn sterfbed. Om je heen wordt verwacht dat je uit de Koran leest. Je kon dat ooit, je was er goed in, je zat op de weekendschool. Maar je bent verhuisd, je bent gaan voetballen, je bent het Arabisch schrift verleerd. En nu, op het moment dat het ertoe doet, maak je fouten. En je opa (die niet meer kan praten) corrigeert je met geluid.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Nuri Kurnaz. Hij is 28, geboren en getogen in Amsterdam, Turkse roots, historicus en bezig met een PhD aan de Universiteit van Amsterdam. Nuri doet onderzoek naar Europees imperialisme en hoe de koloniale geschiedenis samenhangt met de vorming van de Europese Unie. Hij is eerste generatie student, groeide op in de Rivierenbuurt en zijn liefde voor geschiedenis begon op de schoot van zijn opa. Een gastarbeider die via Lyon naar Nederland kwam en twintig volumes islamitische geschiedenis op de boekenplank had staan.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien hoe verlies je kan vormen zonder je te breken. Nuri vertelt openlijk over het overlijden van zijn opa aan longvlieskanker, over de schaamte die hij voelde toen hij de Koran niet meer foutloos kon lezen en over het moment waarop een schooldirecteur hem de spiegel voorhield: "Denk je dat je opa trots zou zijn op een jongen die spijbelt?" Maar dit gesprek gaat ook over moed: de moed om na drie maanden ICT te stoppen en je hart te volgen, de moed om als eerste in je familie naar de universiteit te gaan en de moed om op je vijftiende de islamitische overlijdensrituelen uit te voeren voor je eigen opa, omdat jij de enige was die wist hoe het moest.De take home: doe meer met de mensen die je liefhebt. Timestamps:00:00 — Introductie: welkom Nuri Kurnaz00:38 — PhD aan de UvA: Europees imperialisme en de EU01:41 — Hoe geschiedenis een passie werd02:26 — VWO op het Comenius Lyceum, dan ICT aan de VU03:04 — Na drie maanden stoppen: "Dit wil ik niet voor de rest van mijn leven doen"03:48 — De Alchemist: "Volg je hart, want je draagt het altijd met je mee"04:10 — De geschiedenisleraar die naar loopgraven in Ieper reed04:40 — Op opa's schoot: twintig volumes islamitische geschiedenis05:08 — Eerste generatie student: niet veel Turkse Nederlanders die geschiedenis studeren06:12 — Mohammed Ali uit de moskee: het enige voorbeeld07:13 — De vrijheid om impulsief je hart te volgen09:50 — "Je kunt alleen excelleren in dingen die je ook daadwerkelijk leuk vindt"11:58 — De klasgrap over Marokko en de EU die zijn PhD werd13:35 — Het PhD-traject: eenzaam maar prettig14:52 — Parallellen tussen 1936 en nu: Abessinië en Palestina19:04 — Opgroeien in de Rivierenbuurt: zes personen, twee huizen19:49 — Opa als gastarbeider: van Turkije naar Lyon naar Nederland21:22 — Normen en waarden: de moskee, de weekendschool, de visite23:15 — Het overlijden van opa: "Nog steeds de grootste gebeurtenis in mijn leven"24:17 — Vernoemd naar opa: staartdelingen, puzzels en rekensommetjes op zijn schoot24:47 — Longvlieskanker: twee jaar ziekteverloop26:18 — Op vijftienjarige leeftijd islamitische overlijdensrituelen uitvoeren27:12 — Theologische vragen: waarom krijgt deze man kanker?29:08 — Spijbelen en de confrontatie met meneer Flikkers31:31 — De schaamte: het Arabisch verleerd, fouten bij het Koran-lezen34:07 — Mooiste moment: geaccepteerd voor het masterprogramma Leiden/Bonn/Oxford35:12 — De reis naar Indonesië die zijn ogen opende36:51 — Advies aan jezelf: doe meer met de mensen die je liefhebt39:32 — "Die enorme aardbol past niet op een schermpje van 28 cm"43:15 — Take home: "Iedereen doet maar wat. Het leven is moeilijk."Als dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper#opensessies #CoachAlper #podcast

    45 min

  2. May 28

    "Mijn ouders denken nog steeds dat ik docent ben" — Samir El Hadaoui

    Stel je voor: je bent zeventien. Eerste dag op je nieuwe opleiding. Je staat op om jezelf voor te stellen en halverwege je zin hoor je je klasgenoten lachen. Niet om wat je zegt, om hoe je het zegt. Je accent. Je komt uit Nieuw-West, je klas is volledig wit, en niemand kent iemand die klinkt zoals jij. Je gaat zitten. Een week later gebeurt het weer. En dan nog een keer. Tot je helemaal niet meer kunt spreken.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Samir El Hadaoui. Hij is 36, geboren en getogen in de Wildemanbuurt in Amsterdam Nieuw-West, Marokkaans-Nederlandse achtergrond, directeur van zijn eigen bedrijf, vader van twee kinderen, en iemand die zichzelf niet voorstelt met wat hij doet, maar met wie hij is. Samir leeft vanuit drie kernwaarden: verbinding, oprechtheid en speelsheid. En achter die schijnbaar lichte woorden schuilt een verhaal van een spraakgebrek, een kooi waar hij zichzelf in had opgesloten, een eerste jaar als vader tijdens Corona dat hem brak en een zoektocht naar de versie van zichzelf die hij altijd al wilde zijn.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat er gebeurt als je stopt met leven vanuit de verwachtingen van je omgeving en begint met ontdekken wie je werkelijk bent. Samir vertelt openlijk over de kloof tussen de rol die hij kende (de stille, hardwerkende man, zoals zijn vader) en de versie van zichzelf die hij nu omarmt: speels, kwetsbaar, en onverschrokken in wat hij ontdekt. Je hoort hoe hij als 24-jarige al zijn vrienden een bericht stuurde dat hij afstand nodig had. Hoe hij plekken opzocht die ver van hem stonden (spoken word, poëzie, hiphop) met zwetende oksels en onbegrip, maar met het gevoel dat hij daar moest zijn. En hoe hij nu game nights organiseert met tachtig mensen, volledig vrijwillig, omdat speelsheid voor hem voelt als ademhalen.In deze aflevering bespreken we: jezelf voorstellen vanuit kernwaarden in plaats van labels, de drie kernwaarden verbinding oprechtheid en speelsheid, de kooi-metafoor en waarom Samir al zijn vrienden een bericht stuurde en de Pokémon-metafoor voor persoonlijke groei, de Griekse filosoof en nooit twee keer in dezelfde rivier staan, en de take home: dingen mogen licht zijn.Timestamps:00:00 — Introductie: welkom Samir00:00 — Drie kernwaarden: verbinding, oprechtheid, speelsheid02:54 — Waarom kernwaarden in plaats van labels?05:06 — Speelsheid als kern: competitief, Monopoly en game nights07:40 — "Op ons lijken": biculturele achtergrond en moslims in speelruimtes08:19 — Het woord groei en de fascinatie sinds jongs af aan09:29 — Uitwisselingsprojecten voor jongeren10:33 — De uitwisseling naar Turkije die alles veranderde15:36 — De rol van een man: "Die grenzen zijn voor ons bepaald"17:55 — De onrust: jezelf in een kooi stoppen19:28 — Alle vrienden een bericht sturen: "Ik heb afstand nodig"20:07 — Spoken word, poëzie en hiphop opzoeken met zwetende oksels21:15 — Kernwaarden: niet van thuis, maar zelf ontdekt25:11 — Van discipline naar speelsheid: "Mond dicht en gaan" loslaten27:03 — Het moeilijkste moment: eerste jaar als vader tijdens Corona29:24 — De stressreactie: automatisch veranderen in je vader31:20 — Reflecteren in het donker: sfeerlampjes en stilte33:46 — Koffie met boardgames: kwetsbare gesprekken tussen mannen37:44 — Het spraakgebrek op zijn zeventiende39:16 — Eerste dag HBO: "Ze lachen om hoe ik het zeg"41:53 — Storytelling lessen en de one man show voor 250 man43:23 — Obstakels als uitdaging: de competitieve kant44:13 — "Mijn ouders denken nog steeds dat ik docent ben"46:45 — Rolmodel: zijn zoontje en de Pokémon-metafoor48:50 — Zondagochtend ritueel: koffie en Pokémonkaarten51:26 — Take home: "Dingen mogen licht zijn"54:25 — Samir's boodschap aan Open SessiesAls dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

    58 min

  3. May 22

    "Mijn afwijzing begon met: Beste Fatima" — Idiris Kurt

    Stel je voor: je hebt vier jaar gestudeerd. Bedrijfskunde. Scriptie verdedigd, als één van drie uit een groep van vijftig. Je komt thuis, netjes gekleed en je vader vraagt: "Wat ga je doen?" Je kunt hem niet uitleggen wat een scriptieverdediging is. En als je uiteindelijk je diploma ophaalt, had dat in zijn beleving ook een zwemdiploma kunnen zijn.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Idiris Kurt, geboren en getogen Amsterdammer, Turkse roots, tweede generatie, vader van drie kinderen en werkzaam bij ING als customer journey expert voor expats. Idiris is slechthorend vanaf zijn geboorte. Hij begon op een speciale basisschool, maakte in groep vijf de overstap naar het reguliere onderwijs en baande zich een weg via VMBO-T, MBO en HBO. Hij was als eerste in zijn familie en vriendengroep die ging studeren. Zonder netwerk, zonder academische steun vanuit huis en met zijn omgeving die hem waarschuwde: "Weet je zeker dat je wil studeren? Want als je het niet afmaakt, moet je de beurs terugbetalen."Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat het werkelijk kost om als eerste uit je omgeving hoger onderwijs te volgen, niet alleen academisch, maar emotioneel. Je hoort hoe Idiris na zijn afstuderen tientallen afwijzingen kreeg, waarvan één begon met "Beste Fatima". Hoe hij op een dag brutaal een ING-filiaal binnenliep en vroeg wat de stappen waren om er te werken. Hoe hij jarenlang werk deed onder zijn niveau, naast collega's zonder diploma. En hoe hij zijn grootste angst niet vindt in het ontbreken van kennis, maar in het niet goed verstaan van een vraag in een volle zaal, omdat zijn gehoorbeperking in stilte altijd meespeelt.In deze aflevering bespreken we: slechthorend opgroeien en de overstap van speciaal naar regulier onderwijs, als eerste in de familie studeren zonder steun of voorbeeld, de eerste schooldag zonder woord Nederlands, de keuze voor VMBO-T als bewuste strategie in plaats van risico op HAVO, het netwerk dat er niet was en de afwijzing met "Beste Fatima", brutaal een ING-filiaal binnenlopen en daar beginnen, werken onder je niveau naast minder geschoolde collega's, de scriptieverdediging die thuis niet begrepen werd, bewijsdrang vanuit zowel de gehoorbeperking als de achtergrond, wendbaarheid als overlevingsmechanisme en carrièresleutel, de honger die nog steeds niet gestild is, underdog-films als persoonlijke inspiratie, Turkse topmanagers bij ING als rolmodellen en de take home: "Wees niet bang, durf stappen te nemen. Verbreed je netwerk."**Timestamps:**00:00 — Introductie: Welkom Idiris00:11 — Wie is Idiris: ING, customer journey expert, expats03:24 — Keuze voor bedrijfskunde zonder voorbeeld in de omgeving04:19 — "Ik dacht dat er een mysterieuze manager zou komen na mijn diploma"04:51 — Afwijzingen op de arbeidsmarkt05:30 — Opgroeien met Turkse roots: "Eerste schooldag geen woord Nederlands"06:31 — Zijn omgeving waarschuwt: "Weet je zeker dat je wil studeren?"08:02 — Slechthorend: van speciale school naar regulier onderwijs09:34 — De overstap in groep vijf: alles was nieuw10:30 — Bewust gekozen voor VMBO-T in plaats van HAVO12:45 — "In Turkije noemen ze dat corruptie, in Nederland noemen ze dat netwerk"14:10 — Omgaan met de gehoorbeperking op de werkvloer14:58 — De angst: een vraag niet goed verstaan in een volle zaal17:04 — "Die honger is nog steeds niet gestild"17:24 — Underdog-films als inspiratie18:33 — De afwijzing met "Beste Fatima"20:42 — Brutaal een ING-filiaal binnenlopen26:23 — Moeilijkste momenten: meerdere fases29:37 — Social proof en het observerende karakter31:03 — Wendbaarheid als sleutel tot succes33:12 — Scriptieverdediging: 3 van 50 mochten direct34:01 — Vader begreep niet wat een scriptieverdediging was35:28 — Tussen twee werelden: tweede generatie, nakomeling40:13 — Ouders gaven veel liefde, maar geen carrière-support45:45 — Turkse topmanagers bij ING als rolmodellen46:31 — Take home: "Wees niet bang, durf stappen te nemen, verbreed je netwerk"

    48 min

  4. May 13

    "Ik kon mijn eigen voornaam niet eens zeggen" — Derek Otte

    Stel je voor: je bent op een sollicitatiegesprek. Ze vragen hoe je heet. En het lukt niet. Je weet je naam. Je voelt je naam. Maar hij komt er niet uit. Mensen kijken op hun horloge, kuchen, rollen met hun ogen. En jij denkt: laat maar. Ik houd mijn mond wel. Vanaf dat moment kies je de stilte. Niet omdat je niks te zeggen hebt, maar omdat je geen zin meer hebt in de reacties.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Derek Otte, 38 jaar, dichter, spoken word artiest en theatermaker uit Rotterdam, vader van een dochtertje van anderhalf en getrouwd. Derk stottert sinds hij kan praten. Op school werd hij stiller. In gesprekken ontweek hij woorden. Bij sollicitaties kreeg hij zijn eigen voornaam niet over zijn lippen. Maar zijn vader zag iets in hem en gaf hem een dichtbundel van Toon Hermans. Die vier tot acht regels per bladzijde openden een luikje: taal kan ook leuk zijn. Toen kwam er een cassettebandje met Tupac. En vanuit die twee werelden (Toon Hermans en Tupac) werd een dichter geboren die nu voor volle zalen staat met zijn theatervoorstelling "Landverrader".Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat er gebeurt als je grootste obstakel je grootste kracht wordt. Je hoort hoe Derek als kind de stilte verkoos boven praten, omdat elke spraakervaring negatief aanvoelde. Hoe hij rechten studeerde en communicatie probeerde, maar telkens werd teruggetrokken naar het schrijven. Hoe hij op het podium niet stottert, maar in interviews en bij het binnenlopen van een volle kamer nog steeds spanning voelt. En hoe een haatbericht met een spellingfout de titel werd van zijn theatershow, omdat hij besloot dat wat op zijn pad komt niet zijn keuze is, maar wat hij ermee bouwt wel.Maar het gesprek gaat dieper dan taal en podium. Derek vertelt over de miskraam die hij en zijn vrouw meemaakten, het moment waarop de verwachting je optilt en de val daardoor dieper is dan welk verlies dan ook. Over het feit dat je van iemand houdt die je nog nooit hebt ontmoet. overleden.Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Derek00:12 — Wie is Derek: dichter, spoken word artiest, theatermaker01:02 — Sparta Rotterdam: "We zijn in Amsterdam en ik zeg het gewoon"01:22 — Het verschil tussen dichter en spoken word02:32 — Stotteren: een moeilijke relatie met taal vanaf de kindertijd02:52 — De dichtbundel van Toon Hermans: het luikje ging open03:12 — Het cassettebandje van Tupac: verliefd op hiphop04:20 — "Taal was meer een obstakel dan een optie"05:20 — "Je bepaalt niet wat op je pad komt, wel wat je ermee bouwt"06:19 — Het Landverrader-bericht: een spellingfout werd een voorstelling09:01 — Negatieve spraakervaringen: mensen die op hun horloge kijken09:54 — "Mijn eigen voornaam niet eens kunnen zeggen"10:37 — De stilte verkiezen boven praten11:07 — Op podium geen last, maar interviews blijven spannend12:04 — Woorden ontwijken en zinnen ombouwen in real-time16:05 — Bubbels doorbreken: luister eens buiten je eigen genre19:07 — Rechten gestudeerd, propedeuse gehaald, communicatie geprobeerd20:16 — "Voor sommige mensen werkt dit niet", school maakte de keuze21:54 — Van leeg blad naar tastbaar iets: de voldoening van creëren22:51 — "Een tekst heeft verschillende levens"27:12 — 2 minuten op podium = uren werk erachter29:43 — De bijzondere band met zijn grootvader30:33 — Het moeilijkste moment: de miskraam33:21 — "Bij een zegening vraag je niet waarom, bij verdriet ook niet"35:03 — "Totdat ik haar in mijn handen had, heb ik niet geloofd dat het goed zou komen"37:47 — Het mooiste moment: de roadtrip door Spanje39:16 — De dag na de geboorte: mooier dan de bevalling zelf42:39 — "Liefde is een keuze die je elke dag opnieuw maakt"44:06 — Take home: "Alles heeft een waarde. Niks gebeurt voor niks."Als dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

    46 min

  5. May 6

    "Mijn vader woonde op 5 minuten afstand, maar ik zag hem niet" — Jeffrey Ward Brew

    Elke zondag liep hij als kind met zijn moeder en broertjes naar de kerk. En elke zondag nam zijn moeder dezelfde route, linksaf, langs één specifiek huis. "Kijk, daar woont je vader." Vijf minuten lopen. Tien jaar lang. Zijn vader woonde om de hoek, maar was niet in zijn leven. Niet één weekend, niet één ouderavond, niet één keer langs de zijlijn bij voetbal.In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Jeffrey Ward. Jeffrey is 39 jaar, systeemtherapeut, muzikant, vader van een dochter van twaalf en sinds kort getrouwd. Jeffrey groeide op in de Schilderswijk in Den Haag, als oudste van drie jongens, opgevoed door een Ghanese moeder die alles gaf maar de rol van vader niet kon vervullen. Op zijn zeventiende pleegde een klasgenoot zelfmoord. Dat moment veranderde hoe hij naar mannen en emoties keek. Op zijn twintigste beloofde hij zichzelf: ik ga ervoor zorgen dat vaders weer in het leven van hun kinderen komen. Vandaag doet hij dat dagelijks als systeemtherapeut, bemiddelaar bij ouderverstoting en contactherstel.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat de afwezigheid van een vader werkelijk doet. Niet in theorie, maar in het dagelijks leven van een kind dat opgroeit. Jeffrey vertelt hoe hij bij het zwemmen altijd naar andere vaders met hun kinderen keek. Hoe zijn muziekmanager zei: "Je zingt, maar je houdt je in. Er mist iets." Hoe hij op 28 december een paniekaanval kreeg toen hij besefte dat zijn eigen dochter hem volgens een omgangsregeling zou gaan zien. En hoe hij uiteindelijk ging trouwen, ondanks dat elk voorbeeld in zijn omgeving (vader, ooms, buren, vrienden) hem het tegendeel liet zien.In deze aflevering bespreken we: opgroeien zonder vader in de Schilderswijk, elke zondag langs het huis van je vader lopen, de Turkse buurman Ahmet en de Marokkaanse buurman als vervangende vaderfiguren, muziek als verwerking en uitlaatklep zonder doel, de zelfmoord van een klasgenoot en hoe dat zijn kijk op mannen veranderde, de belofte op zijn twintigste om vaders te helpen, de paniekaanval op 28 december en de angst patronen te herhalen, overcompenseren als vader, patronen doorbreken rond trouwen en relaties, de leegte in de ogen van zijn vader bij het ziekenhuis, en de take home: "Wees nooit te hard voor jezelf."Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Jeffrey00:12 — Wie is Jeffrey: therapeut, muzikant, vader01:27 — Systeemtherapie, ouderverstoting en contactherstel02:16 — Opgroeien zonder vader in de Schilderswijk02:49 — "Mijn vader woonde op 5 minuten afstand"04:01 — Elke zondag langs vaders huis lopen naar de kerk05:17 — Het verdriet van moeder aflezen als kind06:05 — Onder-advisering: van VMBO naar HAVO/VWO07:10 — Woede en eenzaamheid achter goede cijfers09:39 — Als man in de hulpverlening: "Ze noemden me homo"12:01 — Machocultuur, verharding en identiteit13:21 — Klasgenoot pleegt zelfmoord: het keerpunt18:26 — De Turkse buurman Ahmet als vaderfiguur19:15 — De Marokkaanse buurman: "Doe dit niet, kijk wat ik kwijt ben"20:32 — Muziek: een activiteit zonder doel24:06 — Schrijven over vader, maar de emotie kwam er niet uit27:52 — "Ik keek altijd naar vaders met hun kinderen"29:13 — De belofte op zijn twintigste30:16 — Het moeilijkste moment: de paniekaanval op 28 december34:15 — In de auto, huilen, en toch naar een cliënt willen gaan35:58 — Het mooiste moment: show, dochter, trouwen37:30 — Patronen doorbreken: van "ik geloof niet in trouwen" tot getrouwd40:05 — Zelfmoord in de familie en het masker van mannen42:42 — Vader naar het ziekenhuis brengen: "Ik zag de leegte in zijn ogen"44:15 — Wat is groei? "Constant een oplossing vinden"45:36 — Tegen de kleine Jeffrey: "Luister naar je lichaam"50:56 — Take home: "Wees nooit te hard voor jezelf"Als dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

    52 min

  6. Apr 15

    "Ik was 6 en ik werd onder mijn bed vandaan getrokken" — Ismail Aghzanay

    Stel je voor: je bent zes jaar oud. Je verstopt je onder je stapelbed. Je pakt de poot vast, je huilt, je schreeuwt. "Sorry juf, ik ga normaal doen." Je wordt onder dat bed vandaan getrokken. Je vader (die de taal niet spreekt, die niet begrijpt wat er echt gebeurt) zegt: "School weet het beter." En dan word je naar een school gebracht waar je in je ooghoeken ziet hoe een kind door vier volwassenen op de grond wordt gedrukt. Je bent zes. En vanaf dat moment geloof je dat er iets mis is met jou. In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Ismail Aghzanay. Hij is 34 jaar, vader van twee, onderwijsprofessional, spreker, dagvoorzitter en programma leider van Impact School. Ismail groeide op in Rotterdam-Zuid, in een gezin met zeven kinderen en twee liefdevolle maar analfabete ouders die het financieel niet breed hadden. Op zijn zesde werd hij uit het reguliere onderwijs geplaatst en gelabeld als "onhandelbaar". Wat volgde was een route van het speciaal onderwijs, via VMBO basis, MBO niveau twee tot vier, tot de lerarenopleiding Engels op het HBO. Vandaag staat hij op podia door het hele land en verandert hij het onderwijs van binnenuit. Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien wat er gebeurt als een systeem een kind een label geeft in plaats van een kans. Ismail vertelt hoe 23 jaar lang geen enkel compliment binnenkwam, totdat één docente, mevrouw Bento, op het juiste moment de juiste woorden vond. Je hoort hoe een zes-jarige trauma meeneemt tot in zijn volwassenheid. Waarom hoge verwachtingen niet alleen woorden zijn maar handelingen. En waarom de vraag "wat had jij anders kunnen doen?" krachtiger is dan elk oordeel over een kind. In deze aflevering bespreken we: het moment dat Ismail op zijn zesde werd weggerukt uit het reguliere onderwijs, hoe het label "onhandelbaar" zijn zelfbeeld jarenlang bepaalde, opgroeien in armoede in Rotterdam-Zuid zonder het te beseffen, mevrouw Bento en het moment dat hij voor het eerst huilde bij een compliment, het Pygmalion effect en de kracht van hoge verwachtingen, waarom 70.000 thuiszitters een systeemprobleem zijn en geen kindprobleem, vaderschap en de zoontje die zei "Papa, blijf jij vandaag thuis?", het verschil tussen feedback geven en oprecht adviseren, en waarom intentie het vertrekpunt is van alles. Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Ismail00:13 — "Ik begin met mijn kinderen", waarom dat bijzonder is01:46 — Vaderschap en bewust aanwezig zijn04:03 — "Kinderen krijgen is geen vanzelfsprekendheid"06:37 — "Papa, blijf jij vandaag thuis?", het moment dat hem raakte09:01 — Opgroeien in Rotterdam-Zuid met zeven kinderen11:38 — Armoede zonder het te weten14:21 — Baraka in het minimale hebben18:03 — Het onderwijs van Ismail: de diepe laag18:44 — Op zijn 6e weggerukt: "Ik werd onder mijn bed vandaan getrokken"20:43 — De nieuwe school: een kind gefixeerd door vier docenten22:27 — "Het was overleven"25:27 — VMBO basis advies: "Ik mag naar een normale school!"26:06 — "23 jaar lang kwam niets binnen", geen enkel compliment landde27:16 — Mevrouw Bento: de docente die alles veranderde28:46 — Voor het eerst huilen bij een compliment31:00 — Hoge verwachtingen: het Pygmalion effect35:07 — Politiek, uitsluiting en de zesjarige Ismail die terugkomt38:57 — 70.000 thuiszitters: wie bepaalt de norm?44:15 — "Luisteren, luisteren en nog een keer luisteren"50:11 — Onbewuste vooroordelen en waarom ze gevaarlijk zijn51:45 — Laat kinderen vallen, pleidooi voor weerstand55:34 — Take home: intentie als vertrekpunt1:00:32 — Primeur: het 5-stappenmodel voor oprecht adviseren Als dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

    1h 4m

  7. Apr 8

    "Ik keek naar mijn voet en wist: dit klopt niet" — Enes Tütüncü

    Stel je voor: je bent dertien jaar oud, je bent op vakantie in Turkije en je wordt midden in de nacht aangereden door een auto. Je probeert op te staan, kijkt naar je voet en je ziet dat het helemaal niet klopt wat je ziet. Vanaf dat moment is je leven niet meer hetzelfde. Je puberteit wordt overgeslagen. Je klasgenoten worden in één keer kinderachtig. En een gipskamer vol vrolijke mensen wordt de plek waar je droom wordt geboren.In deze aflevering van Open Sessies zit ik tegenover Enes Tütüncü. Enes is 34 jaar, geboren Haarlemmer, opgegroeid in Heemskerk, vader van twee zoons en sinds 2017 eigenaar van Fysiotherapie Transvaalbuurt in Amsterdam. Enes is iemand die als dertienjarige zijn complete toekomst zag verschuiven door één klap. Hij wilde dokter worden. Hij werd fysiotherapeut en uiteindelijk collega van de man die hem ooit leerde lopen. Dat is geen toeval. Dat is een belofte die hij op zijn veertiende aan zichzelf deed en twintig jaar later inloste.Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien hoe een trauma niet alleen kan breken, maar ook kan vormen. Je hoort wat het betekent om vijf jaar ouder te voelen dan je fysieke leeftijd. Hoe een moeder in een ambulance door religieuze kracht een kind wakker praat. Waarom de eerste generatie gastarbeiders zelf nooit genoeg tijd heeft gehad om te genieten van wat ze opbouwden. En waarom "Keep calm and trust Allah" voor Enes geen spreuk is, maar een levensfilosofie.In deze aflevering bespreken we onder andere: het auto-ongeluk in Turkije op zijn dertiende, hoe een gipskamer vol clini-clowns zijn carrièredroom veranderde, een jaar naar school in een rolstoel, de overgeslagen puberteit en het gevoel ouder te zijn dan leeftijdsgenoten, de rol van religie en zijn moeders kracht tijdens de ambulancerit, hoe hij collega werd van zijn eigen fysiotherapeut, het vaderschap als spiegel voor wat zijn eigen ouders hebben opgeofferd, de botsing tussen de oude en nieuwe generatie rond investeren versus genieten, waarom mannen vaak niet leren over emoties praten en de mindset van "doe je best, de rest ligt niet bij jou".Timestamps:00:00 — Introductie: Welkom Enes00:12 — Wie is Enes: fysiotherapeut in de Transvaalbuurt02:47 — Van dokter willen worden naar fysiotherapeut03:07 — Het auto-ongeluk in Turkije op zijn dertiende03:30 — De gipskamer: waar zijn droom verschoof05:07 — Collega worden van zijn eigen fysiotherapeut09:00 — De overgeslagen puberteit: "Ik voelde me vijf jaar ouder"10:00 — Een jaar met de rolstoel naar school11:22 — De doods-ervaring: wakker worden op asfalt van 40 graden13:13 — Emotioneel moment: wat zijn ouders hebben opgeofferd19:14 — Over vaders en communicatie23:27 — "Waarom zou je geld uitgeven voor rust?" — oude vs nieuwe generatie31:40 — Religie als houvast na het ongeluk34:49 — Een engel met een handicap: de litteken als herinnering46:35 — "Mijn ouders hebben nooit gezegd: ik hou van je"51:12 — Take home: doe je best, de rest ligt niet bij jou55:08 — "Keep calm and trust Allah"58:16 — Het gebed als pitstop in een hectische dagAls dit gesprek je raakt, laat het ons weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper

    1 hr

  8. Apr 1

    "'Schrijven is niet voor iedereen, Karim' en toen schreef ik boeken" - Karim Amghar

    Stel je voor: je haalt havo-vwo op je Cito-toets, maar je krijgt een VMBO-kader advies. Je wordt het zwarte schaap van de familie genoemd. Je flirt met criminaliteit en dan zegt iemand tegen je: "Schrijven is niet voor iedereen." Twintig jaar later schrijf je columns voor Trouw en De Correspondent, maak je radioprogramma's voor de NTR en Omroep Zwart en sta je elke week voor de klas op het MBO, precies de plek waar ooit niemand je zag zitten. In deze aflevering van Open Sessies zit Alper tegenover Karim Amghar. Karim is 37 jaar, vader van vier, columnist, auteur, radiomaker, MBO-docent en toezichthouder. Karim is iemand die waarschijnlijk op het ADHD-spectrum zit maar die diagnose bewust niet wil weten, omdat hij heeft geleerd om met zijn eigen hoofd om te gaan op zijn eigen manier. Hij is een verhalenverteller in alles wat hij doet, van de Raad van Toezicht tot de hardloopschoenen die hij om middernacht aantrekt als zijn hoofd niet stil wordt. Dit gesprek is belangrijk omdat het laat zien hoe onder-advisering en onderwaardering een giftige cocktail vormen die levens kan breken, maar ook hoe diezelfde pijn het vuur kan aansteken voor een leven vol impact. Je hoort hoe een wijkagent op de fiets het verschil maakte, waarom weerstand geen vijand is maar een groeimiddel en waarom we moeten stoppen met het inkopen van gemak dat we zelf hebben weggewerkt. In deze aflevering bespreken we onder andere: hoe Karim omgaat met zijn drukke hoofd zonder officiële diagnose, de rol van hardlopen als mentale reset, de onder-advisering die hem op het VMBO deed belanden terwijl hij havo-vwo scoorde, de wijkagent Slim die met de fiets langskwam en zijn hand op Karims schouder legde, hoe hij via een toelatingstoets op het HBO belandde en zijn bachelor in drie jaar haalde, zijn schrijfproces in drie stappen dat ontstond uit niet kunnen slapen, de kracht van verhalen vertellen in alles wat hij doet, het Trevor Noah-inzicht over hoe het systeem ons vraagt de village te verlaten om die vervolgens terug te kopen en de orchidee-metafoor over waarom weerstand essentieel is voor groei. Timestamps: 00:00 — Introductie: Welkom Karim Amghar 00:07 — Wie is Karim? Radiomaker, columnist, auteur, docent 01:01 — ADHD: "Ik heb de diagnose bewust niet willen weten" 02:50 — Hardlopen als mentale reset: soms om middernacht 05:06 — De basisschool: druk maar niet vervelend druk 06:20 — Onder-advisering: havo-vwo gescoord, VMBO-kader gekregen 07:37 — Flirten met criminaliteit: de giftige cocktail 07:55 — Wijkagent Slim: de man die het verschil maakte 09:20 — Van MBO-uitval naar HBO in drie jaar 10:24 — "Niks van wat ik nu doe heb ik ooit bedacht" 13:01 — Herinneringen kwijt: "Ik kan mijn jeugd niet goed meer voor me halen" 14:42 — Waarom hij nooit iemand onderschat op het MBO 16:41 — Schrijven met ADHD: het drieluik-proces 18:57 — "Schrijven is niet voor iedereen, Karim", de afwijzing 22:22 — Verhalen vertellen als rode draad 23:03 — Het moeilijkste moment: onder-advisering en heftige puberteit 25:28 — De orchidee-metafoor: groeien door weerstand 27:01 — Waarom Karim geen smartwatch draagt 29:08 — Dertien marathons zonder schema 32:16 — Trevor Noah: "Het systeem vraagt ons de village te verlaten" 34:11 — Take home: omarm weerstand, het laat je groeien 35:39 — Omring je met mensen die hoge verwachtingen hebben Als dit gesprek je raakt, laat het mij weten in de comments. Abonneer je op het kanaal zodat je geen enkele sessie mist. En volg Alper op Instagram voor meer content over psychologie, groei en identiteit: @coach.alper #OpenSessies #KarimAmghar #CoachAlper #Podcast

    37 min
See All (31)

About

🎙️ Welkom bij Open Sessies: Echte gesprekken met mensen met een biculturele achtergrond. In deze podcast duiken we in persoonlijke verhalen, fases van het leven, identiteitsvragen en alles wat er komt kijken bij opgroeien, leven en werken tussen verschillende culturen. Als psycholoog merk ik dat veel mensen denken dat ze alleen zijn in hun worstelingen. Maar keer op keer hoor ik in mijn praktijk dezelfde thema’s terug: – “Ik voel me nergens echt thuis” – “Ik weet niet meer wie ik ben” – “Iedereen lijkt het te snappen, behalve ik” Met Open Sessies willen we herkenning bieden.

Information

  • Creator
    Alper Yilmaz
  • Years Active
    2K
  • Episodes
    31
  • Rating
    Clean
  • Copyright
    © Alper Yilmaz
  • Show Website
    Open Sessies