Mens in Wording

Suze Maclaine Pont
  • 0.0 (0)
  • Mental Health
  • Biweekly

Mens in Wording is dé podcast voor de mens achter de hulpverlener. Als arts, therapeut, psycholoog of hulpverlener sta je dagelijks klaar om de dragende kracht te zijn voor het proces van een ander. Maar wie draagt de drager als het stormt? Nederlandse traumatherapeut Suze Maclaine Pont en de Belgische huisarts Karen Smets breken de spreekkamer open. Geen theoretische protocollen of standaard zelfhulpclichés , maar rauwe, onversneden eerlijkheid over de kramp van de to-do-lijst , existentiële angst , schuldgevoelens en de mythe van ‘af-zijn’. Hoe navigeer je door je eigen imperfecties en vroege overlevingspatronen terwijl je er bent voor het leven van een ander? Stem elke 14 dagen af op Mens in Wording en vind een gedragen plek waar jouw kwetsbaarheid als professional onvoorwaardelijk welkom is. Want we zijn nooit klaar met worden.

  1. 5d ago

    De mythe van het brein: Hoe we het contact met het zelforganiserend principe verloren

    Dissociatie is geen stoornis, maar een oplossing (over wandelende hoofden en de kramp van het fixen) Wanneer we in de hulpverlening horen dat een cliënt of patiënt ‘dissocieert’, gaan alle alarmbellen af. De DSM beschrijft het als een onderbreking van het normale psychische functioneren: het gevoel los te raken van je lichaam, je omgeving of je herinneringen. Onze eerste reflex als behandelaar? We willen ingrijpen. We willen de ander terughalen naar de realiteit, het probleem oplossen en zorgen dat iemand weer ‘normaal functioneert’. In aflevering 14 van Mens in Wording keren traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets dit perspectief radicaal om: dissociatie is niet het probleem, het is de meest briljante oplossing die je zenuwstelsel ooit heeft bedacht. Het brein is niet de baas Onze hele maatschappij is ingericht rond het idee dat onze hersenen het controlecentrum zijn van wie we zijn. We identificeren ons met ons denken. Maar kijk eens naar de embryologie: een eencellig organisme groeit, deelt zich en organiseert een compleet lichaam met organen, armen en benen láng voordat er ook maar één hersencel is gevormd. Er is een dieper liggend, zelforganiserend principe dat ons stuurt. Wanneer we opgroeien in een wereld die te snel gaat, waar te veel prikkels zijn of waar het onveilig is om onze natuurlijke vertraging te volgen, raakt ons systeem overspoeld. Omdat we de situatie niet kunnen ontvluchten, grijpt ons lichaam naar de ultieme noodrem: we koppelen los. We trekken ons terug in ons hoofd en worden wat Karen treffend noemt: “wandelende hoofden op hele smalle lichamen.” De vele maskers van dissociatie Dissociatie ziet er lang niet altijd uit als iemand die apathisch voor zich uit staart. Het verstopt zich in heel geaccepteerde maatschappelijke patronen: Fawnen (pleasen uit doodsangst): Jezelf volledig wegcijferen en afstemmen op de behoeften van de ander, omdat je eigen verlangens of emoties vroeger tot levensgevaarlijke afwijzing leidden. De to-do-lijst als schild: Keihard doorwerken, presteren en organiseren om maar niet te hoeven voelen wat er in je lijf gebeurt. De film-modus: Door de stad of over je werk lopen met het gevoel dat je toeschouwer bent van een toneelstuk waarin je zelf meespeelt. Het zijn allemaal manieren om een overweldigende realiteit behapbaar te houden. Waarom je een cliënt er niet zomaar uit moet trekken Wat gebeurt er als een therapeut krampachtig probeert een cliënt uit zijn dissociatie te halen? Je pakt iemands enige beschermlaag af. Als je de dissociatie doorbreekt zonder dat er een diepe bedding onder ligt, stuit de cliënt direct op de rauwe doodsangst en paniek waarvoor hij ooit moest vluchten. Als de therapeut dán zelf bang wordt van die existentiële angst, schiet iedereen opnieuw in de kramp. Echte hulp bij dissociatie vraagt niet om trucjes om iemand snel te laten aarden. Het vraagt om: Zelf steun toelaten: Als behandelaar zó stevig verankerd zijn in je eigen bronnen en zenuwstelsel dat je niet bang wordt van de paniek van de ander. Het ritme van een schip: Eenvoud en voorspelbaarheid creëren. Duidelijke kaders over wat er wel en niet toe doet, zodat het zenuwstelsel stap voor stap kan wennen aan veiligheid. Onvoorwaardelijke aanwezigheid: De ander laten ervaren dat hij er ook mag zijn als hij even helemaal niets voelt of juist doodsbang is. Pas wanneer een mens voelt dat hij niet gefikst hoeft te worden om veilig te zijn, durft het lichaam de controle langzaam terug te geven aan het natuurlijke, zelforganiserende principe. Wil je dit dieper onderzoeken? Beluister de podcast: Luister aflevering 14 van Mens in Wording via Spotify of Apple Podcasts. Kom naar onze lezing (12 december): Suze en Karen staan op 12 december live op het podium nabij Antwerpen voor een verdiepende avond over zenuwstelselregulatie, bedding en mens-zijn. Bekijk alle informatie en reserveer je plek.

  2. Oct 13

    Ziek zijn als boze indringer: Waarom het zorgsysteem herstel in de weg zit

    Het strafbankje van de patiënt (en waarom dokters hun eigen schrik verbergen) Wat doe jij als je griep krijgt of fysiek vastloopt? Is je eerste reactie: “Nee toch, niet nu! Ik heb hier geen tijd voor, ik moet door!” We zien ziekte in de westerse maatschappij bijna altijd als een boze indringer die onze to-do-lijst verstoort. En in de zorg behandelen we ziektes op dezelfde manier: als een technisch probleem dat gefikst moet worden. In aflevering 13 van Mens in Wording leggen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets uit waarom deze houding herstel juist in de weg staat. Het ‘strafbankje’ van de verzekering Karen ziet in haar praktijk dagelijks mensen met chronische klachten. Ze zijn uitgevallen op hun werk en lopen van specialist naar specialist. Het tragische is dat het systeem hen dwingt om op een ‘strafbankje’ te gaan zitten: Ze moeten aan de ziekteverzekering bewijzen dat ze ziek genoeg zijn om hun uitkering te behouden. Ze moeten tegelijkertijd bewijzen dat ze hard genoeg hun best doen om beter te worden door talloze onderzoeken te ondergaan. Het resultaat? Een voortdurende staat van bewijsdrang en stress. En laat stress nou net de grootste blokkade zijn voor het parasympathische zenuwstelsel om de cellen te laten herstellen. “Doe gewoon verder…” Het ontbreken van herstelruimte geldt niet alleen voor de patiënt, maar net zo goed voor de zorgverlener. Karen deelt een heftige herinnering uit haar begintijd als arts. Ze werd midden in de nacht op straat geroepen voor een acuut verwarde patiënt. De politie moest de man boeien, de ouders waren in paniek en Karen zat vol schrik. Nadat de patiënt was afgevoerd, moest Karen direct door naar haar volgende patiënt. De boodschap uit de medische cultuur was helder: “Dit hoort bij je vak, deal ermee en doe gewoon verder.” Wanneer hulpverleners hun eigen schrik, emoties of onvermogen moeten wegdrukken, gaan ze zichzelf beschermen. Ze gaan alleen nog naar de “nierfunctie” of het “symptoom” van de patiënt kijken, in plaats van naar de mens die tegenover hen zit. Bouwen aan een nieuw ‘dorp’ Een zenuwstelsel van een zieke patiënt laat zich niet dwingen door wilskracht. Het leert pas ontspannen wanneer het zich kan spiegelen aan een behandelaar die zelf in diepe rust aanwezig kan zijn. Dat vraagt dat we als artsen en therapeuten stoppen met het spelen van ‘onfeilbare God’. We moeten weer een ‘dorp’ om de hulpverlener heen bouwen—een plek waar je na een heftige casus of in je eigen zoektocht in duizend stukjes mag uit elkaar vallen zonder dat je je baan of je waardigheid verliest. Wil je deel uitmaken van dit dragende veld? Beluister de podcast: Luister aflevering 13 van Mens in Wording op Spotify of Apple Podcasts. Ontmoet ons live: Bekijk onze agenda voor live lezingen (zoals in Mortsel) of reserveer alvast je ticket voor het symposium van Stichting Formatio op 1 oktober 2027 via stichtingformatio.nl.

  3. Sep 29

    Waarom je ‘zelfzorg’ niet werkt (en hoe ons 200.000 jaar oude DNA het bewijst)

    Ben jij als therapeut, arts of coach heel bewust bezig met zelfzorg? Heb je een ochtendritueel, ga je af en toe naar de sauna of probeer je in het weekend echt ‘tijd voor jezelf’ te claimen? En voel je je ondanks dat alles toch regelmatig compleet overbelast of leeggetrokken? In aflevering 12 van Mens in Wording ontrafelen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets waarom de standaard ‘zelfzorg-recepten’ ons zo vaak in de steek laten. Een to-do-lijst van ontspanning Veel zorgprofessionals benaderen zelfzorg als een organisatorisch probleem. Als we onze agenda maar strakker plannen, meer water drinken en na het werk yoga doen, dan “moeten we er weer tegenaan kunnen”. Karen deelt hoe dit er in de praktijk uitzag: na een slopende dag werken en zorgen voor de kinderen, zat ze om 22:00 uur ‘s avonds aan de eettafel met een zoet dessert. “Ik had zo’n behoefte aan tijd voor mezelf, maar de invulling klopte niet. Ik stond de volgende ochtend zwaar en moe op.” We gebruiken zogenaamde zelfzorg vaak als een manier om onze overbelasting te verdoven, zodat we snel weer ‘klaar gestoomd’ zijn om te functioneren. Ons DNA snapt de maatschappij niet meer Suze legt uit dat het oudste menselijk DNA dat ooit gevonden is, circa 200.000 jaar oud is—en identiek is aan ons DNA van vandaag. Gedurende al die duizenden jaren leefden we in kleine stammen waarin 20 tot 30 mensen samen voor de kinderen en het overleven zorgden. In onze huidige maatschappij verwachten we dat één of twee volwassenen in een gezin alles draaiende houden: een carrière, een huishouden, de opvoeding, de maatschappelijke verplichtingen én een sprankelende relatie. Ons zenuwstelsel is daar simpelweg niet op gebouwd. Het verwerken van de prikkels van miljoenen mensen om ons heen maakt ons doodmoe en angstig. Eerst voor jezelf zorgen, dán pas dienen Om niet te verdrinken in de overlevingsstand, moeten we de volgorde omdraaien. Veel therapeuten denken: “Ik moet de wereld dienen, en als ik tijd over heb zorg ik voor mezelf.” De werkelijkheid is: je kunt een ander pas een veilige bedding bieden als je je eigen draagkracht onvoorwaardelijk voorrang geeft. Dat betekent niet dat je af en toe ‘nee’ moet zeggen tegen een cliënt, maar dat je ‘Ja’ leert zeggen tegen jezelf. Suze deelt hoe zij haar agenda vier hele dagen leegmaakte rondom een belangrijk event. Niet omdat ze niet wilde werken, maar omdat haar aanwezigheid op het podium of in de spreekkamer valt of staat bij haar eigen uitlijning. 3 Inzichten om zelfzorg echt te veranderen: Stop met het gevecht om ‘het goeie gevoel vast te houden’: Verandering en golven van emotie horen bij het leven. Echte rust betekent niet dat je nooit meer angst voelt, maar dat je jezelf durft te dragen áls er angst is. Kies voor een vast ritme in plaats van losse ‘acties’: Bouw een dagelijks ritme in van rust, maaltijden en bezinning. Maak van die rust je vertrekpunt, niet je beloning. Je hoeft het niet alleen te doen: Zenuwstelselregulatie leer je niet uit een boekje in je eentje op de bank. Zoek een omgeving en een ‘stam’ van mensen bij wie je onvoorwaardelijk kunt leunen. Wil je dit live ervaren? Beluister de podcast: Luister aflevering 12 van Mens in Wording via je favoriete podcastapp. Kom naar onze lezing (10 oktober): Suze en Karen staan op 10 oktober live op het podium in Mortsel (Antwerpen). Een inspirerende avond over herstel, zenuwstelselregulatie en het ambacht van mens zijn. Bekijk alle informatie en tickets hier

  4. Sep 15

    De Mythe van Authenticiteit: Waarom dokters hun plas ophouden (en waarom dat schadelijk is)

    Waarom dokters hun plas ophouden (en waarom de zorg een spirituele crisis heeft) Hoe authentiek ben jij als je aan het werk bent? Op social media lijkt het makkelijk: “gewoon jezelf zijn”. Maar zodra je als arts, therapeut of coach tegenover een cliënt zit met een zwaar probleem, wordt het ingewikkeld. Aan de ene kant schieten we snel in de rol van de ‘onfeilbare expert’ die geen behoeften mag hebben. Aan de andere kant schieten we in een spiritual bypass, waarbij we doen alsof we boven onze emoties staan. In aflevering 11 van Mens in Wording ontleden traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets de kramp van authenticiteit in de spreekkamer. Het ‘plas-dilemma’ van de professional Huisarts Karen Smets deelt een herkenbare anekdote: in haar vroege jaren als arts hield ze haar plas rustig urenlang op. In het ziekenhuis dronken artsen soms zelfs amper water om de OK van 6 uur door te komen. Toen ze later consulten van 1,5 uur ging doen, merkte ze dat ze na tien minuten al naar de wc moest. Uit “professionaliteit” hield ze het in. Het gevolg? In plaats van aanwezig te zijn bij het leed van de patiënt, schreeuwde haar brein anderhalf uur lang: Mijn blaas, mijn blaas, mijn blaas! Het legt een diepe maatschappelijke overtuiging bloot: we hebben van kleins af aan geleerd dat onze eigen menselijke behoeften een last zijn voor de ander. Als hulpverlener moet je ‘niks nodig hebben’ en er alleen voor de ander zijn. Voor God spelen Wanneer een behandelaar zijn eigen behoeften, schaamte of twijfels volledig wegdrukt, ontstaat er een gevaarlijk mechanisme: we gaan ‘voor God spelen’. We doen alsof we alle antwoorden hebben, alsof we de patiënt even gaan ‘fiksen’ en uit zijn lijden gaan verlossen. Maar een mens is geen kapotte auto die je na drie sessies gerepareerd de garage uitrijdt. Binnen de zorg hebben we de neiging om het mens-zijn in vakjes te stoppen, er labels op te plakken en er een pil tegenaan te gooien. Geen gezondheidscrisis, maar een spirituele crisis Suze en Karen stellen dat de vastlopende zorg niet zozeer een gezondheidscrisis is, maar een spirituele crisis. We zijn vergeten hoe we ‘mens in wording’ moeten zijn. We zijn vergeten dat we radertjes zijn in een veel groter geheel (het goddelijke veld). Écht authentiek zijn als behandelaar betekent niet dat je je privéproblemen over de tafel kiepert bij de patiënt. Het betekent wel dat je op twee benen staat: Het been van je vakmanschap: Je professionele expertise en richtlijnen. Het been van je menselijkheid: Je bereidheid om ‘het niet te weten’, je eigen schrik toe te laten en vanuit gelijkwaardigheid naast de ander te zitten. Pas wanneer die twee benen samenwerken, ontstaat er een veilige spreekkamer waarin zowel de patiënt als de behandelaar mag helen. Wil je meebouwen aan deze verandering? Beluister de podcast: Beluister aflevering 11 van Mens in Wording via Spotify of Apple Podcasts. Ontmoet ons op het Symposium (25 september): Stichting Formatio bouwt aan een plek waar de mens achter de hulpverlener centraal staat. Sluit aan bij ons symposium Het Onvoltooide Mens Zijn met o.a. Binu Singh. Klik hier en lees meer of kijk op stichtingformatio.nl

  5. Aug 24

    Binnen 3 dagen je vakantiegevoel kwijt? Over verdoven vs. échte rust

    Waarom ‘opladen’ niet werkt Je bent een paar weken weggeweest. De bergen in, naar de zee, of gewoon luieren in de tuin. Er was ruimte, er was gezamenlijkheid en de druk was even van de ketel. En dan stap je op maandagochtend je werk weer in, en voor het weekend is aangebroken voelt het alsof je nooit weg bent geweest. Je hersteltijd is verdampt en de oude stress zit weer volledig in je lijf. Hoe kan dat? En hoe neem je die diepe rust nou wél mee het normale leven in? In aflevering 10 van de podcast Mens in Wording ontleden traumatherapeut Susan McLean-Pont en huisarts Karen Smets de ‘vakantie-gevoel-paradox’. Verdoven vs. De Parasympathische Staat Huisarts Karen Smets legt uit wat er op medisch en neurologisch niveau gebeurt: ons dagelijks leven draait op de sympathische staat (de actie- en overlevingsstand). Het is onze standaardinstelling geworden. Wanneer we op vakantie gaan, willen we die actiestand even niet meer voelen. Maar in plaats van dat we écht afzakken naar de parasympathische staat (de diepe herstel- en ruststand waarin ons zenuwstelsel zich veilig voelt), gaan we de overlevingsstand vaak verdoven. We drinken meer alcohol, we eten anders, we gaan laat naar bed en we vullen onze dagen met uitstapjes. Het voelt als ontspanning, maar je zenuwstelsel leert niet hoe het in het dagelijks leven in de ruststand kan blijven. Zodra je weer thuis bent en de maatschappij aan je trekt—de hectiek op het werk, de mailtjes, de bladblazers in de straat—schiet je brein binnen één seconde terug in het oude, vertrouwde overlevingspatroon. Het ritme van het zeilschip Suze Maclaine Pont gebruikt de metafoor van het zeilen op zee. Op een zeilschip stuur je niet op de waan van de dag, maar leef je volgens een strak, vast ritme: de wachtloop. Vier uur op, acht uur af. Er moeten een aantal basisdingen telkens weer gebeuren (brood bakken, het schip onderhouden, bidden/mediteren, maaltijden) om het schip te laten varen. In onze westerse maatschappij hebben we de logica omdraait: we denken dat rust het gevolg is van heel hard werken (“Als ik al mijn werk af heb, verdien ik rust”). Op een gezond schip (en in een gezond leven) is het precies andersom: het vaste ritme van rust, maaltijden en bezinning is de absolute voorwaarde. Pas vanuit die basis ontstaat er ruimte voor efficiëntie, werk en creativiteit. 3 Praktische inzichten voor je terugkeer naar werk: Geef jezelf de ruimte om ‘in te slingeren’: Verwacht niet dat je op dag één na je vakantie op volle toeren draait. Geef jezelf een week de tijd om te acclimatiseren en noem het ‘inslingeren’. Maak een praatje met collega’s en bouw het tempo rustig op. Neem ‘5 minuten vakantie’: Wacht niet tot de volgende zomer om op te laden. Neem gedurende je werkdag kleine micro-pauzes. Wandel een kerk of museum binnen voor 5 minuten, of kijk 1 minuut lang naar de wind die door de bomen ruist. Zoek de verbinding: Je kunt die diepe rust (‘de Goddelijke Draad’) niet in je eentje vasthouden in een maatschappij die doordraait. Zoek collega’s, vrienden en gelijkgestemden op met wie je écht van mens tot mens kunt verbinden, zonder dat je je hoeft te verdedigen. Wil je dit ritme in je eigen leven verankeren? Beluister de podcast: Beluister aflevering 10 van Mens in Wording op Spotify of Apple Podcasts. Kom naar het Symposium (25 september): Ontmoet Suze, Karen en gastspreker Binu Singh op ons landelijke symposium ‘Het Onvoltooide Mens Zijn’ net over de grens bij Breda/Antwerpen. Ontdek hoe je dit zenuwstelselritme samen met anderen kunt trainen. Klik hier voor meer informatie en tickets

  6. Aug 14

    Performing Peace: Waarom ontspannen op vakantie zo’n kramp wordt

    Je hebt wekenlang doorgewerkt, alle ballen in de lucht gehouden, en eindelijk is het zover: vakantie! Je klapt je laptop dicht, pakt de koffers in en rijdt naar de camping of het vliegveld. En dan… lukt het niet om af te schakelen. Veel mensen brengen de eerste week van hun vakantie al slapend door, of worden kriebelig, prikkelbaar en onrustig zodra de hectiek wegvalt. Vervolgens ontstaat er een nieuw soort prestatiedruk: de vakantie moet geslaagd zijn. We moeten boeken lezen, inspirerende stadjes bezoeken, gezellig zijn met de kinderen en opgeladen terugkomen. In aflevering 9 van de podcast Mens in Wording noemen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets dit fenomeen Performing Peace. Rust ‘doen’ vs. Rust ‘hebben’ Wanneer we in het dagelijks leven op de overlevingsstand draaien, raakt ons zenuwstelsel gewend aan constante prikkeling en controle. Als we dan op vakantie gaan, proberen we rust te vinden via actie. We gaan hardlopen, naar de sauna, yoga beoefenen of uitstapjes plannen. Hoewel die activiteiten heerlijk kunnen zijn om even te ontladen, vergroten ze onze basale capaciteit voor rust niet. Het is alsof je een zwaar rotsblok een berg op duwt. Op vakantie parkeer je het blok even, je rust uit op een bankje, maar na drie weken pak je precies hetzelfde rotsblok weer op om verder te duwen. Wat is vakantie eigenlijk, of beter ‘Vacare Deo’? Het woord vakantie komt van het Latijnse Vacare Deo. Vrij vertaald betekent dat: uithangen met God. Echte rust betekent niet dat je in een perfecte staat van zen moet verkeren op een zonnig strand. Het betekent dat je jezelf laat zakken in een ‘hangmat’ van onvoorwaardelijke acceptatie. En in die hangmat mag álles er zijn: ook je uitgeputte lijf, je chagrijn, je korte lontje of de twijfels die bovenkomen wanneer het stil wordt. Pas wanneer je zenuwstelsel leert dat het ook veilig is als je niets presteert en niks oplost, groeit je capaciteit om diepgaande rust mee te nemen naar je werkdag. 3 Tips om de overgang wél te maken: Accepteer de ‘afkickfase’: Verwacht niet dat je op dag één ontspannen bent. Je zenuwstelsel heeft tijd nodig om de overgang van de ‘overlevingsdraad’ naar de ‘goddelijke draad’ te maken. Laat het schuldgevoel over ‘saaiheid’ los: Kinderen en partners hebben op vakantie vaak helemaal geen overvol programma nodig. Ze hebben een gereguleerd zenuwstelsel van de ouder nodig. Een ‘saaie’ vakantie waar niets moet, is vaak de meest helende. Plan een inslingerperiode: Kom niet op zondagavond om 23:00 uur terug van een verre reis als je maandagochtend om 08:00 uur weer moet presteren op je werk. Geef jezelf de ruimte om langzaam weer ‘in te slingeren’. Wil je hier dieper op reflecteren? Beluister de podcast: Beluister aflevering 9 van Mens in Wording via je favoriete podcastapp. Sluit aan bij ons Symposium (25 september): Wil je je zenuwstelsel trainen in echte, onverdedigde rust? Ontmoet Suze, Karen en psychiater Binu Singh op ons symposium ‘Het Onvoltooide Mens Zijn’. Bekijk hier de informatie en tickets.

  7. Jul 24

    Als je zelf de expert bent: Waarom artsen en therapeuten geen hulp durven vragen

    Als je zelf de expert bent: Waarom artsen en therapeuten zo moeilijk hulp vragen Het is een van de vreemdste paradoxen in de gezondheidszorg: we wijzen anderen dagelijks de weg naar herstel, maar zodra we zelf vastlopen in ons privéleven, schieten we in een kramp. “Ik ben de expert, dus ik zou dit eigenlijk zelf moeten weten en oplossen.” Het is een gedachte die diep ingebakken zit in de opleidingen en de cultuur van zorgprofessionals. Artsen hebben opvallend vaak geen eigen huisarts. Ze schrijven hun eigen medicatie voor en stellen een bezoek aan een collega zo lang mogelijk uit. Want stel je voor dat de ander merkt dat je het antwoord niet weet? In aflevering 8 van de podcast Mens in Wording leggen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets dit beklemmende taboe op tafel. De ‘God-status’ van de behandelaar Waar komt die extreme drempel vandaan? Het begint bij de maatschappelijke verwachting. Van artsen en therapeuten wordt onbewust geëist dat ze op een voetstuk staan. Ze moeten het overzicht hebben, de diagnose stellen en het probleem liefst snel fiksen. Wanneer een zorgprofessional zelf uitvalt, emoties voelt of vastloopt, voelt dat al snel als een persoonlijk falen of het verliezen van de ‘waardigheid’ als behandelaar. Om die kwetsbaarheid niet te hoeven voelen, trekken we een professioneel harnas aan. Of erger: we verdoven de druk achter de schermen. Spaar jij je behandelaar? Zelfs als een therapeut of arts wél de stap zet om hulp te zoeken, ontstaat er vaak een fascinerende dynamiek. Omdat je zelf kennis van zaken hebt, ga je de analyse vooraf al maken. Je controleert de uitslagen, evalueert de behandelmethode van je collega, of je bent opvallend voorzichtig om de ander ‘niet te belasten’ met jouw bak ellende. Het resultaat? Je blijft de controle houden, waardoor de andere behandelaar niet écht dichtbij kan komen. Echte genezing of rust ontstaat pas op het moment dat een collega durft te zeggen: “Fijn dat je zoveel weet, maar vandaag ben je hier gewoon als mens. Ik ben niet onder de indruk van je expertise, kom maar zitten.” Echte verbinding is evidence-based In de zorg wordt heilig geloofd in protocollen en evidence-based behandelingen. Maar de allersterkste wetenschappelijke evidentie die er bestaat, wijst telkens naar hetzelfde gegeven: het is de menselijke verbinding tussen behandelaar en cliënt die de doorslag geeft. Als wij als zorgverleners onszelf op de plek van ‘God’ zetten en doen alsof wij nooit falen of luiden, ontrammen we de ander de kans om écht mens te zijn. Pas wanneer we onze eigen kwetsbaarheid en onvolmaaktheid durven te omarmen, worden we werkelijk effectief in ons vak. Wil je hier dieper op reflecteren? Beluister de podcast: Beluister aflevering 8 van Mens in Wording op deze pagina, Spotify of Apple Podcasts. Kom naar het Symposium (25 september): Met onze Stichting bouwen we aan een beweging waar zorgverleners zonder angst voor oordeel hun mens-zijn kunnen herontdekken. Ontmoet Suze, Karen en gastspreker Binu Singh op ons symposium ‘Het Onvoltooide Mens Zijn’. [Klik hier voor de ticketverkoop].

  8. Jul 6

    Waarom hulpverleners stoppen met de leuke dingen (als het te druk wordt)

    Je Huis poetsen voor de poetshulp: Waarom zelfzorg in de zorg een fabeltje is Herken je dat? Je bent doodmoe, de werkdruk staat tot aan je lippen, en de moed zakt je in de schoenen bij de gedachte aan wéér een cliënt of patiënt. En wat doe je? Je zegt je sportafspraak af, je annuleert die gezellige avond met vrienden, en je stort je op een eindeloze to-do-lijst. Sommigen van ons gaan zelfs nog snel even het huis aan kant maken voordat de poetshulp komt. Het is de ironie van de hulpverlener: we zorgen voor iedereen, behalve voor onszelf. En als we te veel op ons bord hebben, stoppen we acuiter dan wie dan ook met de dingen die ons daadwerkelijk voeden. In de nieuwste aflevering van de podcast Mens in Wording pellen we dit fenomeen tot op het bot af. Aanleiding is het vertrek van co-host Carine, die vanwege een overvolle agenda de podcast moest loslaten—een pijnlijk maar noodzakelijk staaltje zuivere grenzen stellen. De biologische kramp van controle Waarom reageert ons systeem zo paradoxaal? Het antwoord ligt diep in ons zenuwstelsel. Wanneer we overweldigd raken door stress en de wereld om ons heen onvoorspelbaar wordt, schiet ons lichaam in de overlevingsstand. Omdat we de grote dingen buiten ons niet kunnen controleren, maken we onze wereld kunstmatig kleiner. We maken to-do-lijstjes en schrijven er soms zelfs dingen op die we al af hebben, puur voor de dopaminekick van het afvinken. We poetsen de wc, we ordenen de stapels papier op ons bureau. Het geeft een surrogaatveiligheid. Het vertelt ons brein: Zie je wel, we hebben de controle nog. Maar het is een illusie. Echte veiligheid zit niet in de vinkjes op je papier, maar in het durven zakken midden in de chaos. Waarom we niet kunnen ontvangen Als we heel eerlijk kijken naar ons verleden, hebben velen van ons als kind al geleerd dat ‘zorgen voor de ander’ de enige manier was om emotioneel veilig te zijn. We ontwikkelden een ijzersterke ‘overlevingsdraad’. Wat we niet hebben geleerd, is hoe we anderen voor ons moeten laten zorgen. Zodra we het moeilijk hebben, trekken we ons terug of gaan we nog harder rennen. Want hulp vragen voelt gevaarlijk. Wat als de hulp niet passend is? Wat als de ander gekwetst raakt als we er iets van zeggen? Dus zeggen we al snel: “Laat maar, ik doe het wel alleen. Dat is eenvoudiger.” De verschuiving naar de Goddelijke Draad Het snappen van dit patroon is niet genoeg; je kunt dit niet op pure wilskracht veranderen. Je zenuwstelsel moet ervaren dat het veilig is om de controle los te laten en te vertrouwen op wat wij de ‘Goddelijke Draad’ noemen: die universele bronkracht die ons stuurt vanuit intuïtie en flow, in plaats van angst en kramp. Als hulpverleners kunnen we onze cliënten of patiënten niet meenemen naar een plek waar we zelf nog nooit zijn geweest. Wij hebben de taak om onze eigen gezondheid en regulatie zo serieus te nemen, dat we een baken van rust kunnen zijn midden in de tornado. Wil je hier dieper op ingaan? Luister de podcast: Beluister de volledige discussie tussen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets in aflevering 7 van Mens in Wording. Ontmoet ons live: Op 25 september organiseren wij het symposium Het Onvoltooide Mens Zijn in de buurt van de Belgische grens, met o.a. jeugd en baby psychiater Binu Singh. Een dag die volledig in het teken staat van het zakken uit de kramp en het vieren van onze mede-menselijkheid. Klik hier voor de ticketverkoop.

See All (14)

About

Mens in Wording is dé podcast voor de mens achter de hulpverlener. Als arts, therapeut, psycholoog of hulpverlener sta je dagelijks klaar om de dragende kracht te zijn voor het proces van een ander. Maar wie draagt de drager als het stormt? Nederlandse traumatherapeut Suze Maclaine Pont en de Belgische huisarts Karen Smets breken de spreekkamer open. Geen theoretische protocollen of standaard zelfhulpclichés , maar rauwe, onversneden eerlijkheid over de kramp van de to-do-lijst , existentiële angst , schuldgevoelens en de mythe van ‘af-zijn’. Hoe navigeer je door je eigen imperfecties en vroege overlevingspatronen terwijl je er bent voor het leven van een ander? Stem elke 14 dagen af op Mens in Wording en vind een gedragen plek waar jouw kwetsbaarheid als professional onvoorwaardelijk welkom is. Want we zijn nooit klaar met worden.

Information

  • Creator
    Suze Maclaine Pont
  • Years Active
    2026
  • Episodes
    14
  • Rating
    Clean
  • Copyright
    © Suze Maclaine Pont
  • Show Website
    Mens in Wording