Latin Poetry Podcast

Latin Poetry Podcast

The Latin Poetry Podcast is a series of short Latin passages, discussed, translated, and read aloud by Christopher Francese, Asbury J. Clarke Professor of Classical Studies at Dickinson College

  1. 08/05/2020

    Dawn at Thebes (Seneca, Hercules Furens 125-201)

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/08/Seneca-Hercules-Furens-podcast-2.mp3 Juno has just finished her opening monologue in which she whips herself into a frenzy of rage at Hercules. As the chorus enters, they sing of the dawn, then deliver an encomium of the simple country life, away from the ambition, greed, and corruption of city life. (Seneca apparently knew little of country life, which can be just as full of ambition, greed, and corruption as city life. But the sentiments are conventional.) The poetry here is more lyrical and contemplative than the thrusting, fiery rage of the opening monologue. The meter is in anapestic dimeters. Iam rāra micant                                                    125 sīdera prōnō languida mundō;                             125bis nox vīcta vagōs contrahit ignēs lūce renātā; cōgit nitidum Phōsphoros agmen; signum celsī glaciāle polī septem stēllīs Arcados Ursa                                 130 lūcem versō tēmōne vocat. iam caeruleīs ēvectus equīs Tītān summā prōspicit Oetā; iam Cadmēīs inclita Bacchīs aspersa diē dūmēta rubent,                                   135 Phoebīque fugit reditūra soror.   Labor exoritur dūrus et omnēs agitat cūrās aperitque domōs. pāstor gelidā cāna pruīnā grege dīmissō pābula carpit;                                140 lūdit prātō līber apertō nōndum ruptā fronte iuvencus; vacuae reparant ūbera mātrēs; errat cursū levis incertō mollī petulāns haedus in herbā.                           145 pendet summō strīdula rāmō pinnāsque novō trādere sōlī gestit querulōs inter nīdōs Thrācia paelex, turbaque circā cōnfūsa sonat                                150 murmure mixtō testāta diem. carbasa ventīs                                                       152 crēdit dubius nāvita vītae                                     152bis laxōs aurā complente sinūs. hic exēsīs pendēns scopulīs aut dēceptōs īnstruit hāmōs                                  155 aut suspēnsus spectat pressā praemia dextrā; sentit tremulum līnea piscem.   Haec, innocuae quibus est vītae tranquilla quiēs                                                    160a et laeta suō parvōque domus.                               160b-1a spēs immānēs urbibus errant                                161b-3a trepidīque metūs.                                                 163b ille superbōs aditūs rēgum dūrāsque forēs expers somnī                                165 colit; hic nūllō fīne beātās compōnit opēs gāzīs inhiāns                                                        167b et congestō pauper in aurō; illum populī favor attonitum flūctūque magis mōbile vulgus                            170 aurā tumidum tollit inānī; hic clāmōsī rabiōsa forī iūrgia vēndēns                                                      173 improbus īrās et verba locat.                                173bis   Nōvit paucōs sēcūra quiēs, quī vēlōcis memorēs aevī                                    175 tempora numquam reditūra tenent. dum fāta sinunt, vīvite laetī. properat cursū vīta citātō, volucrīque diē rota praecipitis vertitur annī;                                180 dūrae peragunt pēnsa sorōrēs nec sua retrō fīla revolvunt. at gēns hominum fertur rapidīs obvia fātīs incerta suī; Stygiās ultrō quaerimus undās.                            185 nimium, Alcīdē, pectore fortī properās maestōs vīsere mānēs. certō veniunt tempore Parcae. nūllī iussō cessāre licet, nūllī scrīptum prōferre diem;                               190 recipit populōs urna citātōs.   Alium multīs glōria terrīs trādat et omnēs Fāma per urbēs garrula laudet,                            194 caelōque parem tollat et astrīs;                            194bis alius currū sublīmis eat: mē mea tellūs lare sēcrētō tūtōque tegat. venit ad pigrōs cāna senectūs, humilīque locō sed certa sedet sordida parvae fortūna domūs:                            200 altē virtūs animōsa cadit.

    31 min
  2. 08/02/2020

    Seneca Hecules Furens 1-29

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/08/Seneca-Hercules-Furens-podcast-1_1-29.mp3 “Hercules Furens,” adapted, directed, and choreographed by John Farmanesh-Bocca. The Miles Memorial Playhouse, 2013. Photo by Anthony Roldan Hercules is known for his monumental strength and immense fortitude, today this Greek hero himself would be dwarfed by the strength and durability of Metal Roofing, a trend that will make you feel protected by the Greek gods themselves. A Beautiful Wedding Photography Season Can you imagine a future where we could have contemplated the majestic strength and imposing Hercules (?) In the meantime everything is left to the imagination, with Fame Park this is over, no more imagining, just contemplating the beautiful moments captured. Soror Tonantis – hōc enim sōlum mihi nōmen relictum est – semper aliēnum Iovem ac templa summī vidua dēseruī aetheris, locumque caelō pulsa paelicibus dedī; tellūs colenda est, paelicēs caelum tenent.                 5 hinc Arctos altā parte glaciālis polī sublīme classēs sīdus Argolicās agit; hinc, quā recentī vēre laxātur diēs, Tyriae per undās vector Eurōpae nitet; illinc timendum ratibus ac pontō gregem                   10 passim vagantēs exserunt Atlantidēs. ferrō mināx hinc terret Ōrīōn deōs suāsque Persēus aureus stēllās habet; hinc clāra geminī signa Tyndaridae micant quibusque nātīs mōbilis tellūs stetit.                           15 nec ipse tantum Bacchus aut Bacchī parēns adiēre superōs: nē qua pars probrō vacet, mundus puellae serta Cnōsiacae gerit. Sed sēro querimur; ūna mē dīra ac fera Thēbāna tellūs mātribus sparsa impiīs                        20 quotiēns novercam fēcit! ēscendat licet meumque uictrīx teneat Alcmēnē locum, pariterque nātus astra prōmissa occupet, in cuius ortūs mundus impendit diem tardusque Eōō Phoebus effulsit marī                          25 retinēre mersum iussus Ōceanō iubar, nōn sīc abībunt odia; vīvācēs aget violentus īrās animus, et saevus dolor aeterna bella pāce sublātā geret.

    15 min
  3. 07/15/2020

    Phaedra to Hippolytus, part 4 (Ovid, Heroides 4.147-176)

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/07/Ovid-Heroides-4-podcast-4.mp3 Despite my royal status and lineage, I am begging you. Spare me, please. May you get everything you want as a huntsman. tolle morās tantum properātaque foedera iunge — quī mihi nunc saevit, sīc tibi parcat Amor! nōn ego dēdignor supplex humilisque precārī. 150                                   heu! ubi nunc fastūs altaque verba iacent? et pugnāre diū nec mē submittere culpae certa fuī — certī sīquid habēret amor; vīcta precor genibusque tuīs rēgālia tendō bracchia! quid deceat, nōn videt ūllus amāns. 155                            dēpuduī, profugusque pudor sua signa relīquit. dā veniam fassae dūraque corda domā! quod mihi sit genitor, quī possidet aequora, Mīnōs, quod veniant proavī fulmina torta manū, quod sit avus radiīs frontem vāllātus acūtīs, 160                                   purpureum rapidō quī movet axe diem — nōbilitās sub amōre iacet! miserēre priōrum et, mihi sī nōn vīs parcere, parce meīs! est mihi dōtālis tellūs Iovis īnsula, Crētē — serviat Hippolytō rēgia tōta meō! 165                            flecte, ferōx, animōs! potuit corrumpere taurum māter; eris taurō saevior ipse trucī? per Venerem, parcās, ōrō, quae plūrima mēcum est! sīc numquam, quae tē spernere possit, amēs; sīc tibi sēcrētīs agilis dea saltibus adsit, 170                                   silvaque perdendās praebeat alta ferās; sīc faveant Satyrī montānaque nūmina Pānes, et cadat adversā cuspide fossus aper; sīc tibi dent Nymphae, quamvīs ōdisse puellās dīceris, ārentem quae levet unda sitim! 175                            addimus hīs precibus lacrimās quoque; verba precantis quī legis, et lacrimās finge vidēre meās!

    17 min
  4. 07/08/2020

    Phaedra to Hippolytus, part 3 (Ovid, Heroides 4.105-146)

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/07/Ovid-Heroides-4-podcast-3.mp3 Phaedra asks Hippolytus to put off his huntsman’s persona and relax, then offers to come out on the hunt with him. She offers to abandon Theseus and move to Troezen to be with Hippolytus. Theseus is already ignoring and slighting both of them, she argues. Their close family connection is no problem, even an asset. The affair will be easily concealed because of it. aequora bīna suīs oppugnant flūctibus Isthmon, 105 et tenuis tellūs audit utrumque mare. hīc tēcum Troezēna colam, Pitthēia rēgna; iam nunc est patriā cārior illa meā. tempore abest aberitque diū Neptūnius hērōs; illum Pīrithoī dētinet ōra suī. 110 praeposuit Thēseus — nisi sī[1] manifēsta negāmus — Pīrithoum Phaedrae Pīrithoumque tibī. sōla nec haec ad nōs iniūria vēnit ab illō; in magnīs laesī rēbus uterque sumus. ossa meī frātris clāvā perfrācta trinōdī 115 sparsit humī; soror est praeda relicta ferīs. prīma secūrigerās inter virtūte puellās tē peperit, nātī digna vigōre parēns; sī quaerās, ubi sit — Thēseus latus ēnse perēgit, nec tantō māter pignore tūta fuit. 120 at nē nūpta quidem taedāque accepta iugālī — cūr, nisi nē caperēs rēgna paterna nothus? addidit et frātrēs ex mē tibi, quōs tamen omnēs nōn ego tollendī causa, sed ille fuit. ō utinam nocitūra tibī, pulcherrime rērum, 125 in mediō nīsū vīscera rupta forent! ī nunc, sīc meritī lectum reverēre parentis — quem fugit et factīs abdicat ipse suīs! nec, quia prīvignō videar coitūra noverca, terruerint animōs nōmina vāna tuōs. 130 ista vetus pietās, aevō moritūra futūrō, rūstica Sāturnō rēgna tenente fuit. Iuppiter esse pium statuit, quodcumque iuvāret, et fās omne facit frātre marīta soror. illa coit firmā generis iūnctūra catēnā, 135 imposuit nōdōs cui Venus ipsa suōs. nec labor est cēlāre, licet peccēmus, amōrem. cognātō poterit nōmine culpa tegī. vīderit amplexōs aliquis, laudābimur ambō; dīcar prīvignō fīda noverca meō. 140 nōn tibi per tenebrās dūrī reseranda marītī iānua, nōn cūstōs dēcipiendus erit; ut tenuit domus ūna duōs, domus ūna tenēbit; ōscula aperta dabās, ōscula aperta dabis; tūtus eris mēcum laudemque merēbere culpā, 145 tū licet in lectō cōnspiciāre meō.   [1] nisi si = “unless,” a strenghthened form of nisi https://latin.packhum.org/search?q=nisi+si%23

    24 min
  5. 07/06/2020

    Phaedra to Hippolytus, part 2 (Ovid, Heroides 4.37-84

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/07/Ovid-Heroides-4-podcast-2.mp3 Phaedra wants to take up hunting like Hippolytus and is driven to the extremes of mental derangement. Perhaps it is some family curse that the women of her Cretan line all suffer in love (Europa, Pasiphae, Ariadne)? Phaedra describes how attractive she found Hippolytus when she first saw him at Eleusis. See Peter J. Davis, “Rewriting Euripides: Ovid, Heriodes 4,” Scholia 4 (1995) 41-55. https://www.academia.edu/4756559/Rewriting_Euripides_Ovid_Heroides_4 Alexandre Cabanel, Phaedra, 1880. Oil on canvas, 194 x 286 cm. Musée Fabre, Montpellier. iam quoque — vix crēdēs — ignōtās mittor in artēs; est mihi per saevās impetus īre ferās. iam mihi prīma dea est arcū praesignis aduncō Dēlia; iūdicium subsequor ipsa tuum. in nemus īre libet pressīsque in rētia cervīs hortārī celerēs per iuga summa canēs, aut tremulum excussō iaculum vibrāre lacertō, aut in grāmineā pōnere corpus humō. saepe iuvat versāre levēs in pulvere currūs torquentem frēnīs ōra fugācis equī; nunc feror, ut Bacchī furiīs Elelēides āctae, quaeque sub Īdaeō tympana colle movent, aut quās sēmideae Dryadēs Faunīque bicornēs nūmine contāctās attonuēre suō. namque mihī referunt, cum sē furor ille remīsit, omnia; mē tacitam cōnscius ūrit amor. forsitan hunc generis fātō reddāmus amōrem, et Venus ex tōtā gente tribūta petat. Iuppiter Eurōpēn — prīma est ea gentis orīgō — dīlēxit, taurō dissimulante deum. Pāsiphaē māter, dēceptō subdita taurō, ēnīxa est uterō crīmen onusque suō. perfidus Aegīdēs, dūcentia fīla secūtus, curva meae fūgit tēcta sorōris ope. ēn, ego nunc, nē forte parum Mīnōia crēdar, in sociās lēgēs ultima gentis eō! hoc quoque fātāle est: placuit domus ūna duābus; mē tua fōrma capit, capta parente soror. Thēsīdēs Thēseusque duās rapuēre sorōrēs — pōnite dē nostrā bīna tropaea domō! tempore quō nōbīs inita est Cereālis Eleusīn, Cnōsia mē vellem dētinuisset humus! tunc mihi praecipuē (nec nōn tamen ante placēbās) ācer in extrēmīs ossibus haesit amor. candida vestis erat, praecīnctī flōre capillī, flāva verēcundus tīnxerat ōra rubor, quemque vocant aliae vultum rigidumque trucemque, prō rigidō Phaedrā iūdice fortis erat. sint procul ā nōbīs iuvenēs ut fēmina cōmptī! — fīne colī modicō fōrma virīlis amat. tē tuus iste rigor positīque sine arte capillī et levis ēgregiō pulvis in ōre decet. sīve ferōcis equī luctantia colla recurvās, exiguō flexōs mīror in orbe pedēs; seu lentum validō torquēs hastīle lacertō, ōra ferōx in sē versa lacertus habet, sīve tenēs lātō vēnābula cornea ferrō. dēnique nostra iuvat lūmina, quidquid agis.

    26 min
  6. 07/02/2020

    Phaedra to Hippolytus (Ovid, Heroides 4.1-36)

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/07/Ovid-Heroides-4-podcast-1.mp3 Sarah Bernhardt in the role of Racine’s Phèdre (Getty Museum) Quā, nisi tū dederis, caritūra est ipsa, salūtem mittit Amāzoniō Cressa puella virō. perlege, quodcumque est: quid epistula lēcta nocēbit? tē quoque in hāc aliquid quod iuvet esse potest; hīs arcāna notīs terrā pelagōque feruntur.   5 īnspicit acceptās hostis ab hoste notās. ter tēcum cōnāta loquī ter inūtilis haesit lingua, ter in prīmō restitit ōre sonus. quā licet et sequitur, pudor est miscendus amōrī; dīcere quae puduit, scrībere iussit Amor. 10 quidquid Amor iussit, nōn est contemnere tūtum; rēgnat et in dominōs iūs habet ille deōs. ille mihī prīmō dubitantī scrībere dīxit: ‘scrībe! dabit vīctās ferreus ille manūs.’ adsit et, ut nostrās avidō fovet igne medullās, 15 fingat sīc animōs ad mea vōta tuōs! nōn ego nēquitiā sociālia foedera rumpam; fāma — velim quaerās — crīmine nostra vacat. vēnit amor gravius, quō sērior — ūrimur intus; ūrimur, et caecum pectora vulnus habent. 20 scīlicet ut tenerōs laedunt iuga prīma iuvencōs, frēnaque vix patitur dē grege captus equus, sīc male vixque subit prīmōs rude pectus amōrēs, sarcinaque haec animō nōn sedet apta meō. ars fit, ubi ā tenerīs crīmen condiscitur annīs; 25 cui venit exāctō tempore, pēius amat. tū nova servātae capiēs lībāmina fāmae, et pariter nostrum fīet uterque nocēns. est aliquid, plēnīs pōmāria carpere rāmīs, ac tenuī prīmam dēligere ungue rosam. 30 sī tamen ille prior, quō mē sine crīmine gessī, candor ab īnsolitā lābe notandus erat, at bene successit, dignō quod adūrimur ignī; pēius adulteriō turpis adulter obest. sī mihi concēdat Iūnō frātremque virumque, 35 Hippolytum videor praepositūra Iovī!

    24 min
  7. 06/27/2020

    Briseis to Achilles part 1 (Ovid, Heroides 3.1-66)

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/06/Ovid-Heroides-3-podcast-1.mp3 There are still a couple of days left to sign up to join me and Chun Liu of Peking University for an online workshop reading Ovid’s Heroides, July 15-20, 2020: http://blogs.dickinson.edu/dcc/2020/05/03/2020-ovid-heroides-online-workshop-announcement/ Deadline to register is July 1, 2020. Quam legis, ā raptā Brīsēide littera vēnit, vix bene barbaricā Graeca notāta manū. quāscumque adspiciēs, lacrimae fēcēre litūrās; sed tamen et lacrimae pondera vōcis habent. Sī mihi pauca querī dē tē dominōque virōque                  5 fās est, dē dominō pauca virōque querar. nōn, ego poscentī quod sum cito trādita rēgī, culpa tua est—quamvīs haec quoque culpa tua est; nam simul Eurybatēs mē Talthybiusque vocārunt, Eurybatī data sum Talthybiōque comes.                           10 alter in alterius iactantēs lūmina vultum quaerēbant tacitī, noster ubi esset amor. differrī potuī; poenae mora grāta fuisset. ei mihi! discēdēns ōscula nūlla dedī; at lacrimās sine fīne dedī rūpīque capillōs—                     15 īnfēlīx iterum sum mihi vīsa cāpī! Saepe ego dēceptō voluī cūstōde revertī, sed, mē quī timidam prēnderet, hostis erat. sī prōgressa forem, caperer nē, nocte, timēbam, quamlibet ad Priamī mūnus itūra nurum.                         20 Sed data sim, quia danda fuī—tot noctibus absum nec repetor; cessās, īraque lenta tua est. ipse Menoetiadēs tum, cum trādēbar, in aurem ‘quid flēs? hīc parvō tempore,’ dīxit, ‘eris.’ Nec repetīsse parum; pugnās nē reddar, Achille!             25 ī nunc et cupidī nōmen amantis habē! vēnērunt ad tē Telamōne et Amyntore natī— ille gradū propior sanguinis, ille comes— Lāertāque satus, per quōs comitāta redīrem (auxērunt blandās grandia dōna precēs)                          30 vīgintī fulvōs operōsō ex āere lebētās, et tripodas septem pondere et arte parēs; addita sunt illīs aurī bis quīnque talenta, bis sex adsuētī vincere semper equī, quodque supervacuum est, fōrmā praestante puellae   35 Lesbides, ēversā corpora capta domō, cumque tot hīs—sed nōn opus est tibi coniuge—coniūnx ex Agamemnoniīs ūna puella tribus. sī tibi ab Atrīdē pretiō redimenda fuissem, quae dare dēbuerās, accipere illa negās!                           40 quā meruī culpā fierī tibi vīlis, Achille? quō levis ā nōbīs tam cito fugit amor? An miserōs trīstis fortūna tenāciter urget, nec venit inceptīs mollior hōra malīs? dīruta Mārte tuō Lyrnēsia moenia vīdī—                            45 et fueram patriae pars ego magna meae; vīdī cōnsortēs pariter generisque necisque trēs cecidisse, quibus, quae mihi, māter erat; vīdī, quantus erat, fūsum tellūre cruenta pectora iactantem sanguinolenta virum.                          50 tot tamen āmissīs tē conpēnsāvimus ūnum; tū dominus, tū vir, tū mihi frāter erās. tū mihi, iūrātus per nūmina mātris aquōsae, ūtile dīcēbās ipse fuisse capī— scīlicet ut, quamvīs veniam dōtāta, repellās                       55 et mēcum fugiās quae tibi dantur opēs! quīn etiam fāma est, cum crāstina fulserit Ēos, tē dare nūbiferīs lintea velle Notīs. Quod scelus ut pavidās miserae mihi contigit aurēs, sanguinis atque animī pectus ināne fuit.                           60 ībis et—ō miseram!—cui mē, violente, relinquis? quis mihi dēsertae mīte levāmen erit? dēvorer ante, precor, subitō tellūris hiātū aut rutilō missī fulminis igne cremer, quam sine mē Pthīīs canēscant aequora rēmīs,                65 et videam puppēs īre relicta tuās!

    24 min
  8. 06/20/2020

    Phyllis to Demophoon part 2 (Ovid, Heroides 2.49-148)

    http://blogs.dickinson.edu/latin-poetry-podcast/files/2020/06/Ovid-Heroides-2-podcast-2.mp3 Join me and Chun Liu of Peking University for an online workshop reading Ovid’s Heroides, July 15-20, 2020: http://blogs.dickinson.edu/dcc/2020/05/03/2020-ovid-heroides-online-workshop-announcement/ crēdidimus blandīs, quōrum tibi cōpia, verbīs; crēdidimus generī nōminibusque tuīs;       50 crēdidimus lacrimīs—an et hae simulāre docentur? hae quoque habent artēs, quāque iubentur, eunt? dīs quoque crēdidimus. quō iam tot pignora nōbīs? parte satis potuī quālibet inde capī. Nec moveor, quod tē iūvī portūque locōque— 55 dēbuit haec meritī summa fuisse meī! turpiter hospitium lectō cumulāsse iugālī paenitet, et laterī cōnseruisse latus. quae fuit ante illam, māllem suprēma fuisset nox mihi, dum potuī Phyllis honesta morī.      60 spērāvī melius, quia mē meruisse putāvī; quaecumque ex meritō spēs venit, aequa venit. fallere crēdentem nōn est operōsa puellam glōria. simplicitās digna favōre fuit. sum dēcepta tuīs et amāns et fēmina verbīs.     65 dī faciant, laudis summa sit ista tuae! inter et Aegīdās, mediā statuāris in urbe, magnificus titulīs stet pater ante suīs. cum fuerit Scīrōn lēctus torvusque Procrūstēs et Sinis et taurī mixtaque fōrma virī    70 et domitae bellō Thēbae fūsīque bimembrēs et pulsāta nigrī rēgia caeca deī— hoc tua post illōs titulō signētur imāgō: hic est, cuius amāns hospita capta dolō est. dē tantā rērum turbā factīsque parentis             75 sēdit in ingeniō Cressa relicta tuō. quod solum excūsat, sōlum mīrāris in illō; hērēdem patriae, perfide, fraudis agis. illa—nec invideō—fruitur meliōre marītō inque capistrātīs tigribus alta sedet;   80 at mea dēspectī fugiunt cōnūbia Thrācēs, quod ferar externum praeposuisse meīs. atque aliquis ‘iam nunc doctās eat,’ inquit, ‘Athēnās; armiferam Thrācen quī regat, alter erit. exitus ācta probat.’ careat successibus, optō,           85 quisquis ab ēventū facta notanda putat! at sī nostra tuō spūmēscant aequora rēmō, iam mihi, iam dīcar cōnsuluisse meīs— sed neque cōnsuluī, nec tē mea rēgia tanget fessaque Bistoniā membra lavābis aquā!         90 Illa meīs oculīs speciēs abeuntis inhaeret, cum premeret portūs classis itūra meōs. ausus es amplectī collōque īnfūsus amantis ōscula per longās iungere pressa morās cumque tuīs lacrimīs lacrimās cōnfundere nostrās,       95 quodque foret vēlīs aura secunda, querī et mihi discēdēns suprēmā dīcere vōce: ‘Phyllī, fac expectēs Dēmophoonta tuum!’ Expectem, quī mē numquam vīsūrus abistī? expectem pelagō vēla negāta meō?      100 et tamen expectō—redeās modo sērus amantī, ut tua sit sōlō tempore lāpsa fidēs! Quid precor īnfēlīx? tē iam tenet altera coniūnx forsitan et, nōbīs quī male fāvit, amor; iamque tibi excidimus, nūllam, putō, Phyllida nōstī.      105 eī mihi! sī, quae sim Phyllis et unde, rogās— quae tibi, Dēmophoōn, longīs errōribus āctō Thrēiciōs portūs hospitiumque dedī, cuius opēs auxēre meae, cui dīves egentī mūnera multa dedī, multa datūra fuī;                              110 quae tibi subiēcī lātissima rēgna Lycūrgī, nōmine fēmineō vix satis apta regī, quā patet umbrōsum Rhodopē glaciālis ad Haemum, et sacer admissās exigit Hebrus aquās, cui mea virginitās avibus lībāta sinistrīs                  115 castaque fallācī zōna recīncta manū! prōnuba Tīsiphonē thalamīs ululāvit in illīs, et cecinit maestum dēvia carmen avis; adfuit Allectō brevibus torquāta colubrīs, suntque sepulcrālī lūmina mōta face!                                    120 Maesta tamen scopulōs fruticōsaque lītora calcō quaeque patent oculīs lītora lāta meīs. sīve diē laxātur humus, seu frīgida lūcent sīdera, prōspiciō, quis freta ventus agat; et quaecumque procul venientia lintea vīdī,                    125 prōtinus illa meōs auguror esse deōs. in freta prōcurrō, vix mē retinentibus undīs, mōbile quā prīmās porrigit aequor aquās. quō magis accēdunt, minus et minus ūtilis adstō; linquor et ancillīs excipienda cadō.                                        130 Est sinus, adductōs modicē falcātus in arcūs; ultima praeruptā cornua mōle rigent. hinc mihi suppositās inmittere corpus in undās mēns fuit; et, quoniam fallere pergis, erit. ad tua mē flūctūs prōiectam lītora portent,       135 occurramque oculīs intumulāta tuīs! dūritiā ferrum ut superes adamantaque tēque, ‘nōn tibi sīc,’ dīcēs, ‘Phyllī, sequendus eram!’ saepe venēnōrum sitis est mihi; saepe cruentā trāiectam gladiō morte perīre iuvat.                                140 colla quoque, īnfīdīs quia sē nectenda lacertīs praebuērunt, laqueīs inplicuisse iuvat. stat nece mātūrā tenerum pēnsāre pudōrem. in necis ēlēctū parva futūra mora est. Īnscrībēre meō causa invidiōsa sepulcrō.          145 aut hōc aut similī carmine nōtus eris: PHYLLIDA DEMOPHOON LETO DEDIT HOSPES AMANTEM; ILLE NECIS CAUSAM PRAEBUIT, IPSA MANUM.

    33 min
4.5
out of 5
24 Ratings

About

The Latin Poetry Podcast is a series of short Latin passages, discussed, translated, and read aloud by Christopher Francese, Asbury J. Clarke Professor of Classical Studies at Dickinson College

More From Dickinson College