A-Normal Radyo'dan merhaba. Şimdi size bir sürü "normal" diyeceğim. Yani çok sayıda "normal" sözcüğü duyacaksınız. Adımız A Normal ama konumuz, odağımız "normal", normallik, norm. Normalle uğraşacağız. "Normal" diye bir şey var. Hepimiz biliyoruz onu. İçindebüyüdük. Hepimiz zaman zaman ona uymaya çalıştık. Ya da uymadık, uyamadık ve sonuçlarını yaşadık. İyisi mi sözlük anlamına bir bakalım.Sonrasında da başımıza ne işler açtığına. Sözcüğün kökü Latinceden; norma: ölçü, kural, cetvel. Zanaatkarın, duvarcının, marangozunkullandığı L şeklindeki ölçü aleti. Gönye. Peki ne oldu da bir marangoz aleti, başta insan olmak üzere tüm canlıların bedenini, zihnini, duygusunu, duruşunu, yürüyüşünü ölçmek için kullanılmaya başlandı? Ne zaman "bu normal, şu anormal" dendi? Nasıl oldu da "normal", normal olmayanı tarif etmeye koyuldu? “Normal” dediğimiz şey hepimizin hayatına dokunuyor. Nasıl yaşayacağımızı, nasıl çalışacağımızı, nasıl sevileceğimizi,nasıl yaşlanacağımızı — hangi bedenin güzel, hangi davranışın makbul, hangi hayatın başarılı, hangi insanın yeterince "sağlam" olduğunu kulağımıza bağırıyor. Böylelikle "sağlam" kelimesi de ahlaki bir değere büründü: sağlam adam, sağlam kafa, sağlam karakter, sağlam vatandaş. Peki sağlam olmayınca ne oluyoruz? Bozuk, eksik, kusurlu, arızalı, hasta. Engellilik, sakatlık meselesine bakarken bütün bunlar dahaaçık görünüyor. Norm, “normal”, normallik, sağlam, sağlamcılık aşikâr. hale geliyor. Bir insanın yürüyememesi başka bir şeydir, bir binaya girememesi başka. Bir insanın görememesi başka bir şeydir, bütün bilginin yalnızca görenler için tasarlanması başka. Bir insanın işitmemesi başka bir şeydir, dünyadaki iletişimin yalnızca işitenlere göre düzenlenmesi başka. Bir çocuk okulda öğrenemiyorsa, çocuk mu eksik; yoksa okul mu yalnızca belirli bir zihnin öğrenebileceği şekilde kurulmuş? Bir iş ilanı bazı insanları daha baştan dışarıda bırakıyorsa, sorun iş arayan kişide mi, yoksa ilanın kendisinde mi? Bir şehir bazı insanları dolaşamaz, evinden çıkamaz halegetiriyorsa, vatandaş mı bozuk, şehir mi? Beden yerine sistem, insan yerine kaldırım bozuk olabilir mi? Bu normalin, normalliğin, sağlamın, sağlamcılığın ettikleri bu kadar da değil. İnsan kendisini ve normali merkeze koyduğunda, hepsi aynı kökten beslenen devasa bir ayrımcılık ağı yaratıyor. Sağlam beden merkeze konduğunda sağlamcılık boy gösteriyor. Erkek deneyimi ve heteroseksüel beden merkez olunca erkekegemenliği. Üretken çalışanı merkeze koyduğunda ekonomik dışlama. Ve kendisini diğer tüm canlı türlerinden üstün gören insan her şeyin merkezine konduğunda türcülük üretiliyor. “Normal”; doğanın bir kanunu değil, dönemin muktedirlerinin kendine göre çizdiği berbat bir sınır. Biz bu alana yeni bakıyoruz. Çok şey bildiğimizden değil, Merak ettiğimizden, soracak ve öğrenecek çok şeyimiz olduğundan kuruldu A Normal Radyo. Engelliliğe, sakatlığa, erişilebilirliğe, kentlere, mimariye, sanata, edebiyata, çalışmaya, eğitime, siyasete, gündelik hayata, seyahate, tatile, aşka, arkadaşlığa bakacağız. Hepsinde normalin izini arayacağız, ipliğini pazara çıkaracağız. A-Normal Radyo bu görünmez kuralların ve kibirli cetvellerin peşine düşecek. Işıkları normale ve sağlamcılığa tutacak. Kim kurdu bu düzeni, nasıl kuruldu, kimin işine yaradı, kim dışarıda bırakıldı; ve başka türlüsü mümkün mü? Belki de mesele, kimsenin "normal" olmak zorunda olmadığı bir dünya tasavvur etmektir. Dünya, yalnızca tornadan çıkmış "normal"lerin değil tüm benzersiz ve asimetrik renkleriyle A-Normallerin de ortak evidir. Bunca normallik size de anormal gelmeye başlamadı mı? A-Normal Radyo başlıyor.
