TORcast

Willem Habers
  • 5.0 (1)
  • Music
  • Every two weeks

De podcast van Jazzpodium de Tor in Enschede

Episodes

  1. 2 days ago

    TORcast – 3 aug 2026 – Jazzrock & Fusion

    Waar we vorige TORcast de Americana-muziek, de smeltkroes van country, folk, blues en jazz behandelden, hebben we deze TORcast de focus gericht op de jazzrock en fusion. Je zou kunnen zeggen: het tegenovergestelde: waar Americana sterk is georenteerd op traditie, richt jazzrock en fusion zich juist op vernieuwing en nieuwe – elektronische- instrumenten en zoekt de vebinding met rockmuziek. Playlist Blood, Sweat & Tears: Spinning Wheel; Miles Davis: Miles Runs The Voodoo Down; Mahavishnu Orchestra, John McLaughin, Carlos Santana: A Love Supreme; Weather Report: Birdland; Chick Corea & Return To Forever: Spain; Herbie Hancock: Watermelon Man; Jeff Beck: Come Dancing; Hiromi, Anthony Jackson, Simon Phillips: Alive.   Jazz-rock en Fusion: de elektrische revolutie binnen de jazz Voor veel jazzliefhebbers vormen jazz-rock en fusion een fascinerend hoofdstuk in de geschiedenis van de moderne jazz. Deze stromingen brachten de improvisatievrijheid van jazz samen met de energie, ritmiek en technologie van rockmuziek. Het resultaat was een muzikale explosie die vanaf het einde van de jaren zestig nieuwe generaties luisteraars aantrok en nog altijd invloed heeft op hedendaagse jazz, funk en zelfs progressieve rock. De ontstaansgeschiedenis Aan het einde van de jaren zestig bevond de jazz zich op een kruispunt. Rockmuziek werd steeds populairder en trok een jong publiek, terwijl veel jazzmuzikanten op zoek waren naar nieuwe artistieke mogelijkheden. De introductie van elektrische instrumenten, zoals de Fender Rhodes-piano, elektrische bas en synthesizers, bood nieuwe klankwerelden. De trompettist Miles Davis speelde een sleutelrol in deze ontwikkeling. Met albums als In a Silent Way (1969) en vooral Bitches Brew (1970) verbrak hij de traditionele grenzen tussen jazz en rock. Zijn muziek werd elektrisch, ritmisch complex en sterk gebaseerd op grooves en collectieve improvisatie. Veel musici uit Davis’ bands richtten vervolgens hun eigen groepen op. Zo ontstonden onder meer: Weather Report (Joe Zawinul en Wayne Shorter) Mahavishnu Orchestra (John McLaughlin) Return to Forever (Chick Corea) The Headhunters (Herbie Hancock) Deze groepen zouden de fusionmuziek in de jaren zeventig verder vormgeven. Kenmerken van jazz-rock Jazz-rock ontstond uit een relatief directe combinatie van jazz en rock. Belangrijke kenmerken zijn: Sterke rockritmes en backbeats. Elektrische gitaren met vervorming of effecten. Elektrische keyboards zoals de Fender Rhodes. Lange improvisaties. Complexere harmonie dan in traditionele rock. Een krachtige, soms bijna agressieve energie. Jazz-rock klinkt vaak ruiger en directer dan latere fusion. De invloed van psychedelische rock en progressieve rock is duidelijk hoorbaar. Kenmerken van fusion Fusion is een bredere en veelzijdigere stijl. Naast rockinvloeden zijn vaak ook elementen uit funk, wereldmuziek, soul en elektronische muziek aanwezig. Typische kenmerken: Virtuoos instrumentaal spel. Complexe maatsoorten en ritmische structuren. Sterk uitgewerkte arrangementen. Combinatie van improvisatie en compositie. Gebruik van synthesizers en moderne studio-effecten. Invloeden uit uiteenlopende muziekculturen. Fusion kent daardoor een grote diversiteit. Sommige groepen klinken zeer funky, terwijl andere juist symfonisch, wereldmuzikaal of bijna futuristisch aandoen. Waarom deze stijlen belangrijk zijn Jazz-rock en fusion hebben de jazz geholpen zich aan te passen aan een veranderend muzikaal landschap. Ze maakten de muziek toegankelijk voor rockliefhebbers zonder de improvisatorische rijkdom van jazz op te geven. Veel hedendaagse artiesten bouwen voort op deze traditie. Bands als Snarky Puppy, The Yellowjackets en verschillende moderne jazzgitaristen en toetsenisten ontlenen nog steeds veel aan de fusionpioniers van de jaren zeventig. Smooth Jazz: toegankelijkheid en sfeer Smooth jazz ontstond eind jaren zeventig en begin jaren tachtig en putte deels uit fusion, maar koos een andere richting. De nadruk ligt op: Sterke melodieën Rustige grooves Eenvoudigere harmonieën Compacte solo’s Ontspannen sfeer Smooth jazz wordt vaak gebruikt als achtergrondmuziek, terwijl fusion meestal bedoeld is om aandachtig naar te luisteren.

  2. 27 Jul

    TORcast – 27 juli 2026 – Americana

    Een wat andere invulling van TORcast: een uurtje muziek die het best is samen te vatten als “Americana” (mijn andere muzikale liefde, naast jazz en klassiek). Americana: de moderne erfgenaam van de Amerikaanse rootsmuziek, waarin de verhalende kracht van folk, de emotie van blues, de traditie van country en af en toe de muzikale kleuren van jazz samenkomen. Playlist: Keb’Mo’: One Day Away; Keb’Mo’, Soweto Gospel Choir: Hand It Over; Kenny Wayne Shepherd: Deja Voodoo; Joe Bonamassa, Chaka Khan, Eric Clapton: The Thrill Is Gone; Eric Bibb: This One Don’t; Buddy Guy, Tracy Chapman): Ain’t No Sunshine; John Scofield, John Mayer: I Don’t Need No Doctor; Elles Bailey: Best Believe; Philip Kroonenberg: Song For John Lagrand; Ad Vanderveen: If Words Were Notes; Hans Theessink: St. James Infirmary. Americana is geen strikt afgebakend muziekgenre, maar eerder een verzamelnaam voor verschillende vormen van Amerikaanse rootsmuziek. De stijl bouwt voort op tradities uit folk, blues, country en gospel, en neemt soms ook elementen uit jazz over. Wat deze muzieksoorten verbindt, is hun nadruk op authenticiteit, verhalen en emotionele expressie. Van de blues erft Americana de oprechte gevoelsuitdrukking en thema’s als liefde, verlies, hoop en het gewone leven. De muziek klinkt vaak warm, doorleefd en menselijk. Uit de folk komen vooral de verhalende liedteksten en het gebruik van akoestische instrumenten zoals gitaar, banjo, mandoline en viool. Hierdoor staat niet zozeer technische perfectie centraal, maar het vertellen van een verhaal. De relatie met jazz is minder direct, maar zeker aanwezig. Sommige Americana-artiesten verwerken jazzinvloeden in hun harmonieën, ritmiek of muzikale vrijheid. Daardoor krijgt de muziek soms meer kleur en diepgang zonder haar rootskarakter te verliezen. Americana kan daarom worden gezien als een muzikale brug tussen de emotionele kracht van blues, de vertelkunst van folk en de muzikale verfijning van jazz. Het resultaat is een toegankelijke, authentieke stijl die sterk geworteld is in de Amerikaanse muziektraditie, maar tegelijk ruimte biedt voor persoonlijke interpretatie en moderne invloeden.

  3. 20 Jul

    TORcast – 20 juli 2026

    Na een paar weken ‘letterlijk’ radiostilte, zijn we weer terug met wekelijkse podcast van Jazzpodium de Tor in Enschede. In deze editie lekkere, zomerse muziek en een beetje voorpret voor het komende TOR-seizoen. Veel luisterplezier… Yellowjackets: Motet; John Legend, Richard Bona: Please Don’t Stop; Jetse de Jong: All The Fruit; Jetse de Jong and his Buckjumpers: City Won’t Do; Darmon Meader: Spain (I Can Recall) Tok Tok Tok: Walk On The Wild Side; Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rob van Bavel, Willie Jones III, Steve Zwanink: Angel Roy; Julian Lage, John Medeski, Jorge Roeder, Kenny Wollesen: Talking Drum; Pat Metheny: Don’t Look Down.

  4. 15 Jun

    TORcast – 15 juni 2026

    Van swingende klassiekers tot intieme ballads en verfijnde instrumentals: deze TORcast ademt sfeer, klasse en rust, al zeg ik ’t zelf…. Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Snooze Until You Loose; Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Falling In Place; Kenichi Tsunoda bigband: Take Five; Arne Domnerus, Bengt Hallberg, Lars Erstrand, Egil Johansen en Georg Riedel: Limehouse Blues; Christian McBride: Night Train; Hank Jones, Oliver Nelson: Jazztime USA; Toots Thielemans: Manha De Carnaval; Claude Bolling, Jean-Pierre Rampal: Sentimentale, Pt.2; Renee Olstead: Taking A Change On Love; Ella Fitzgerald, Louis Armstrong: Can’t We Be Friends?; Diana Krall: Temptation; Coleman Hawkins, Ben Webster: Blues For Yolande.

  5. 8 Jun

    TORcast – 8 juni 2026

    Sonny Rollins: Just Once; Marcus Miller, Miles Davis: Claire / Lost in Madrid; Michel Legrand, Miles Davis: Django; Dubbelaar: The King’s Singers: Bewitched, Bothered and Bewildered; Jeff Goldblum & the Mildred Snitzer Orchestra, Charly Puth: Bewitched, Bothered and Bewildered; Harry Allen, Mike Karn: Quater Past Blue; Joshua Redman: The Folks Who Live On The Hill; Harry Connick Jr.: One Fine Thing; Thelonious Monk: Nutty; Sonny Rollins, Thelonious Monk: The Way You Look Tonight; Johnny Hodges, Duke Ellington: Stompy Jones; Ben Webster, Oscar Peterson: The Touch Of Your Lips.

  6. 1 Jun

    TORcast – Sonny Rollins RIP

    Playlist: Duke of Iron: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifton Anderson – trombone, Mark Soskin – piano, Jerome Harris – basgitaar, Marvin Smith – drums St. Thomas: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums You Don’t Know What Love Is: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums Tenor Madness: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, John Coltrane – tenorsaxofoon, Red Garland – piano, Paul Chambers – bas, Philly Joe Jones – drums Valse Hot: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifford Brown – trompet, Richie Powell – piano, George Morrow – bas, Max Roach – drums God Bless The Child: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Jim Hall – gitaar, Bob Cranshaw – bas, Ben Riley – drums Blue Room (opgenomen in VARA Studio 5 in Hilversum): Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Han Bennink – drums, Ruud Jacobs – bas Sonny Rollins: een leven gewijd aan groei, vrijheid en klank Sonny Rollins, geboren als Theodore Walter Rollins op 7 september 1930 in New York, behoort tot de grootste saxofonisten uit de jazzgeschiedenis. Zijn leven en werk getuigen van een uitzonderlijke artistieke nieuwsgierigheid, discipline en een onuitputtelijke drang tot vernieuwing. Met zijn krachtige tenor-sound en improvisatietalent heeft hij generaties muzikanten geïnspireerd. Rollins groeide op in Harlem, een broedplaats van jazz en cultuur. Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek, onder invloed van grootheden als Coleman Hawkins en Lester Young. In de jaren vijftig brak hij door met opnames als Saxophone Colossus (1956), waarop zijn virtuositeit en speelse improvisaties duidelijk hoorbaar zijn. Zijn composities, zoals “St. Thomas”, combineren Caribische invloeden met swing en laten zien hoe veelzijdig hij was. Wat Rollins bijzonder maakt, is niet alleen zijn technische beheersing, maar ook zijn filosofische benadering van muziek. Hij beschouwde jazz als een vorm van persoonlijke expressie en spirituele ontwikkeling. Dit blijkt onder meer uit zijn beroemde “bridge sabbatical” eind jaren vijftig, waarin hij zich tijdelijk terugtrok van het podium om intensief te oefenen op de Williamsburg Bridge in New York. Deze periode van zelfreflectie versterkte zijn geluid en zijn vertrouwen als artiest. In de jaren zestig en zeventig experimenteerde Rollins met nieuwe stijlen en invloeden, waaronder free jazz en wereldmuziek. Zijn open houding tegenover verandering hield zijn muziek fris en relevant. Albums als The Bridge (1962) markeren zijn terugkeer na stilte en tonen een rijpere, diepgaandere muzikale stem. Naast zijn muzikale prestaties staat Rollins bekend om zijn integriteit en toewijding. Hij sprak zich uit voor burgerrechten en bleef trouw aan zijn eigen artistieke visie, ongeacht commerciële druk. Deze onafhankelijkheid maakt hem tot een voorbeeld van creatieve vrijheid. Zijn carrière, die meer dan zes decennia omspant, leverde hem talloze onderscheidingen op, waaronder een Grammy Lifetime Achievement Award. Toch bleef hij bescheiden en gericht op groei. Zelfs op latere leeftijd benadrukte hij dat hij zichzelf nog steeds als leerling zag. Sonny Rollins’ nalatenschap is er een van moed, discipline en liefde voor muziek. Zijn levensverhaal laat zien dat ware grootheid ligt in voortdurende ontwikkeling en het durven volgen van je eigen pad. Met zijn warme, expressieve klank en positieve energie blijft hij een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers wereldwijd.

  7. 25 May

    TORcast – Miles Centennial (part 2)

    Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek.  In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant. Playlist: Seven Steps to Heaven Miles Davis (trompet), Ron Carter (bas), Anthony Williams, Frank Butler (drums), Herbie Hancock, Victor Feldman (piano), George Coleman (tenorsax), Nefertiti Miles Davis (trompet), Wayne Shorter (tenorsax), Tony Williams (drums), Ron Carter (bas), Herbie Hancock (piano) Boplicity Miles Davi (trompet), Lee Konitz (altsax), Gerry Mulligan (baritonsax), John Lewis (piano), Kenny Clark (drums), Nelson Boyd (bas)J.J. Johnson (trombone), Bill Barber (tuba) Milestones Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Tutu Miles Davis (trompet), Marcus Miller (producer, instruments), George Duke (keyboards), Paulhinho da Costa (percussie) Amandla Miles Davis (trompet), Kenny Garrett (altsax), Marcus Miller (bas), Omar Hakim (drums), Joe Sample (keyboards) Human Nature Miles Davis (trompet), Darryll Jones (bas), Vince Wilburn jr. (drums), John Scofield (gitaar), Robert Irving III (keyboards), Round Midnight Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Jam Session Miles Davis (trompet), Michel Legrand (piano), Jimmy Cleveland (trombone), Kenny Garrett (sax), Mark Rivett (gitaar), Alphonse Mouzon, Harvey Mason (drums), Benny Reitveld (bas) Een paar bespiegelingen… De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie. Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken. Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici. De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen. Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is. Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.

  8. 25 May

    TORcast – Miles Centennial (part 1)

    Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek.  In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant. Playlist: So What Miles Davis (trompet), Bill Evans (piano), Cannonball Adderly (altsax), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums) Move met Gerry Mulligan, Max Roach, Lee Konitz, Karl Winding en John Barber (tuba) If I Were A Bell Miles Davis (tp), Red Garland (piano), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Someday My Prince Will Come Miles Davis (tp), John Coltrane (sax), Hank Mobley (sax), Wynton Kelly (piano), Psul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums) My Funny Valentine Miles Davis (trompet), Herbie Hancock (piano), Wayne Shorter (tenorsax), Ron Carter (bas), Tony Williams (drums) Générique – Ascenseur pour l’echafaud Miles Davis (trompet), Barney Wilen (sax), René Urtreger (piano), Pierre Michelot (bas) en Kenny Clarke (drums) Concierto de Aranjuez: Adagio Miles Davis (trompet), orkest onder leiding van Gil Evans   Een paar bespiegelingen… De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie. Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken. Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici. De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen. Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is. Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.

  9. 18 May

    TORcast 18 mei 2026

    Playlist Taj Mahal, Phanton Blues Band: Crazy About A Jukebox; Fats Domino: Blue Monday; Jay McShann: Confessin’ The Blues; Bix Beiderbecke: Clarinet Marmelade; Beny Goodman: After You’ve Gone; Dubbelaar: Mose Allison: Don’t Get Around Much Anymore; Ben Webster: Don’t Get Around Much Anymore; Stan Getz Quartet: Like Someone In Love; Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rob van Bavel, Steve Zwanink, Willie Jones II: Angel Roy; Monty Alexander, Luke Sellick, Jason Brown, Bobby Thomas jr.: You Make Me Feel Brand New; Julian Lage, John Medeski, Jorge Roeder, Kenny Wollesen: Talking Drum; Pat Metheny: Don’t Look Down; Wes Montgomery: Tequila.

  10. 11 May

    TORcast – Vinylcafe deel 3

    Intussen is het een traditie geworden: een keer per jaar kwam het radioprogramma “All That Jazzz” live vanuit Jazzpodium De Tor in Enschede met het Tor-Vinyl-Café. Het radioprogramma is een podcast geworden: de TORcast. De rest is hetzelfde gebleven: Vaste en minder vaste bezoekers van De Tor nemen hun eigen platen mee en vertellen de andere bezoekers waarom ze juist die plaat zo bijzonder vinden dat ze ‘m willen laten horen in De Tor en op de radio/podcast. Eén voorwaarde: “Strictly Vinyl”…. Dit is de opname van het Tor-Vinylcafé van 8 mei 2026, deel 3

  • 10 Episodes

About

De podcast van Jazzpodium de Tor in Enschede

Information

  • Creator
    Willem Habers
  • Years Active
    2006 - 2026
  • Episodes
    10
  • Rating
    Clean
  • Show Website
    TORcast

You Might Also Like