Gestolen verleden

Uitspraken als “de thematiek is zéér gevoelig”, “niemand wil een ‘bezoedeld’ werk in de collectie” en “Het is iets vies” zijn veelbetekenend. Het is duidelijk: naziroofkunst is een thema waar velen in de cultureel-erfgoedsector én ook het beleid in het verleden met een wijde boog omheen liepen (en nog steeds lopen). Om te beginnen: de term ‘naziroofkunst’ zelf is gecontesteerd, want er bestonden verschillende vormen van ‘roof’ tussen 1933 en 1945 – de tijdspanne waarin het Derde Rijk bestond en opereerde. Eerst in Duitsland zelf, en gaandeweg in steeds meer (bezette) landen en gebieden. Na de oorlog keerden heel wat geroofde spullen niet naar hun rechtmatige eigenaar terug. En dat om heel uiteenlopende redenen. Ook in musea in Vlaanderen hangen er tot op de dag van vandaag werken die een - voor die periode althans – niet-sluitende herkomst hebben. Wat kan of moet daarmee gebeuren, en op basis van welke argumenten kan je beslissingen nemen? In Gestolen verleden praten Amber Gardeyn (assistente bij het Instituut voor Rechtsgeschiedenis van de UGent), Bert Demarsin (hoogleraar aan de Faculteit Rechtsgeleerdheid en Criminologische wetenschappen en directeur van de Dienst Academisch en Historisch Patrimonium bij KU Leuven) en Geert Sels (cultuurjournalist bij De Standaard en auteur van het in 2022 verschenen standaardwerk Kunst voor das Reich) met FARO-communicatiecoördinator Roel Daenen. Deze driedelige podcast biedt je niet alleen een beknopte introductie in de thematiek maar ook stof tot nadenken. Wat zijn de begrippen die gehanteerd worden? Welk beleid bestaat er in binnen- en buitenland rond ‘naziroofkunst’? Waarom ligt dit thema nog steeds zo gevoelig? En wat kan je als erfgoedwerker zelf doen? Meer info en erfgoedgerelateerde podcasts op faro.be