رواق / Ravaq

فرزان جان دیری نیست که به پای صحبت شبهای شما نشسته ام؛ روز و شب های جنگ مونس لحظه هایم بوده اند لحظه های متبلور از شور و شیدایی شما و جانم را شفا بخشیده اند. خوشحالم که در این سیاره کسی پا در مسیری نهاده است که همیشه در اندیشه می پروراندم. مسیرت نورباران 🌱

آقای «رواق» فروردین ۱۴۰۴، به واسطه کسی که دیگه توی زندگی‌م نیست و نخواهد بود، با پادکست شما آشنا شدم. ولی، دستِ بر قضا، اولین اپیزودی که گوش دادم، اپیزود ۱۴۹ صدای سخن عشق بود. شعری که به واسطه اون اسمِ من شد «مه‌رو». (البته که دوست دارم قصه‌ش رو براتون بگم.) تمامِ فروردین ۱۴۰۴ با رواق گذشت، و گه‌گداری هم تفاعلی به حافظ می‌زدم و از صدای سخن عشق هم اپیزود گوش میدادم. از جایی که رواق تموم شد، صدای سخن عشق جایگزین شد. چه شب‌ها که بی‌خواب بودم و با حرفای شما خوابم می‌برد و چه روزها که موقع پیاده‌روی روزانه‌م از روایتتون لذت می‌بردم. اپیزودی که ۸ اسفند ۱۴۰۴ داشتم گوش میدادم، اپیزود ۳۱۹ بود. شما بهتر از من یادتونه کی ضبطش کرده بودید! شنیدن پیام امروزتون یک جور دیگه حالِ من رو خوب کرد :) دلتنگم، دلتنگیم … به امیدِ شنبه!

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی به بویِ آن که دگر نوبهار بازآید ز نقش بندِ قضا هست امید آن حافظ که همچو سرو به دستم نگار بازآید

چه شد به ناگه؟ قرار بود که رأس ساعتِ ۲۲:۲۲ بگویی دوستت دارم! به ما که رسید سحرخیز شدی؟😇