Αναγνώσεις

LIFO PODCASTS

Λογοτεχνικά έργα σε νέες ηχογραφήσεις της LIFO και ηχητικά ντοκουμέντα που έρχονται ξανά στο φως.

  1. 5d ago

    Ο Γιάννης Τσορτέκης και η Έλενα Μαυρίδου διαβάζουν δύο επιστολές από τις «Επικίνδυνες σχέσεις»

    Το επιστολικό μυθιστόρημα «Επικίνδυνες σχέσεις» (Les Liaisons dangereuses) του Σοντερλό ντε Λακλό (1741-1803) εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1782. Η κοινωνία αντιμετώπισε το γεγονός ως σκάνδαλο. Η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε σε μερικές μέρες καθώς και οι επόμενες εκδόσεις. Η κυκλοφορία τους επιτράπηκε επί Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και των διαφόρων επαναστατικών κυβερνήσεων που ακολούθησαν. Απαγορεύτηκε με την κατηγορία του «επικίνδυνου» το 1825, επί βασιλείας του Καρόλου Ι΄, μαζί με τα έργα του Βολταίρου, του Ρουσσώ, του Μοντεσκιέ και του Μπωμαρσαί. Η απαγόρευση ίσχυσε ουσιαστικά σε όλον τον 19ο αιώνα. Οι Επικίνδυνες σχέσεις χαρακτηρίστηκαν ως «έργο εξοργιστικής ανηθικότητας», «βιβλίο άξιο θαυμασμού και κατάρας», ο δε συγγραφέας τους θεωρήθηκε ότι «επειδή σκιαγραφούσε τέρατα, έπρεπε να είναι τέρας ο ίδιος». Δεν είναι παράξενο που μόνον ο «καταραμένο» Μποντλαίρ υποστήριξε δημόσια το έργο. Ο Γιάννης Τσορτέκης και η Έλενα Μαυρίδου στις σημερινές «Αναγνώσεις» της LiFO διαβάζουν δύο κομβικές επιστολές για την εξέλιξη της πλοκής: Την Επιστολή 79 που αποστέλλεται από τον Υποκόμη ντε Βαλμόν στη Μαρκησία Ντε Μερτέιγ και την επιστολή 81 της Μαρκησίας Ντε Μερτέιγ προς τον Υποκόμη ντε Βαλμόν αντίστοιχα, από τις «Επικίνδυνες σχέσεις», σε μετάφραση Ανδρέα Στάικου, εκδ. Άγρα, 2009. Στην Επιστολή 79, ο Βαλμόν αφηγείται το πιο διαβόητο κατόρθωμα του αντιπάλου του, του Πρεβάν: «Είμαι βέβαιος ότι δεν θα πλήξετε γιατί θα σας μιλήσω για τον πολύ όμορφο Πρεβάν», προειδοποιώντας τη Μερτέιγ για το πόσο επικίνδυνος είναι. Ο Βαλμόν περιγράφει πώς ο Πρεβάν κατάφερε να αποπλανήσει ταυτόχρονα τρεις στενές φίλες της παρισινής αριστοκρατίας, οι οποίες είχαν ήδη σταθερούς εραστές. Η αφήγηση αυτή προκαλεί τον εγωισμό της Μαρκησίας ντε Μερτέιγ, η οποία θα αποφασίσει στη συνέχεια να παγιδεύσει η ίδια τον Πρεβάν για να αποδείξει την ανωτερότητά της. Η επιστολή 81 της Μαρκησίας προς τον υποκόμη αποκαλύπτει το πνεύμα της και την υπεροχή της έναντι του υποκόμη και είναι τρομερά προχωρημένη για την εποχή της, καθώς αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά πρωτο-φεμινιστικά μανιφέστα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Σε αυτήν, η Μαρκησία ντε Μερτέιγ εξηγεί στον Βαλμόν πώς κατέκτησε την ελευθερία της μέσα σε μια αυστηρά πατριαρχική κοινωνία και απευθύνει δριμύ κατηγορώ εναντίον των αντρών: «Τι λοιπόν έχετε πράξει που δεν το έπραξα καλύτερα χίλιες φορές; Γοητεύσατε και καταστρέψατε πάμπολλες γυναίκες. Αλλά ποιες δυσκολίες συναντήσατε; Ποια εμπόδια υπερπηδήσατε; Πού βρίσκεται η πραγματική σας αξία;  Ο Γιάννης Τσορτέκης γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Η Έλενα Μαυρίδου γεννήθηκε στη Δράμα και είναι ηθοποιός, σκηνοθέτις, δραματουργός και σκηνογράφος.

  2. Oct 5

    Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος μιλά για τον Γιάννη Τσαρούχη

    Η LiFO παρουσιάζει τη διεισδυτική και εμπεριστατωμένη ομιλία του διακεκριμένου ιστορικού τέχνης και τεχνοκριτικού Ντένη Ζαχαρόπουλου που απεβίωσε πρόσφατα σε ηλικία 74 ετών, και αφορά τον Γιάννη Τσαρούχη και το σύνολο του έργου του. Έχει τίτλο «Γιάννης Τσαρούχης, το έργο ως γεγονός» και εκφωνήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2024 στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης κατά την επίσημη παρουσίαση της περιοδικής έκθεσης και του ομότιτλου καταλόγου «Γιάννης Τσαρούχης | Θεατές και θεώμενοι», με ζωγραφικά έργα του διάσημου καλλιτέχνη από τη Συλλογή Σύγχρονης Τέχνης Ζαχαρία Γ. Πορταλάκη. Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος σημειώνει πως «καλλιτέχνες σαν τον Τσαρούχη είναι σπάνιοι σε έναν αιώνα και παράγουν έργο που κρύβει και αποκαλύπτει μαζί τον άνθρωπο και την ιστορία. Με αυτή την έννοια, για τον Τσαρούχη το ζωγραφικό έργο είναι γεγονός». Επίσης, τονίζει πως «ο ερωτισμός στο έργο του είναι όπλο και όχι μόνο αισθησιασμός. Η δύναμή του να απογυμνώνει κάποιον είναι εργαλείο ιστορικής συνείδησης που αφοπλίζει την εξουσία της στολής και του ενδύματος πάνω στο σώμα, της επιμελημένης αποσιώπησης και της υποκρισίας πάνω στον άνθρωπο. Στόχος του κάθε φορά είναι να παρουσιάσει την ανθρώπινη πραγματικότητα μέσα από μια σωκρατική διαλεκτική, όπου το δαιμόνιο ανατρέπει το φαίνεσθαι εκ των έσω, αποκαλύπτοντας το είναι πέρα από τις εκάστοτε συμβάσεις». Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και σπούδασε αρχικά Μουσική και Ιστορία της μουσικής στο Ωδείο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία: Φιλολογία και Αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Aix-en-Provence, Κοινωνιολογία της Τέχνης και Σημαντική των αναπαραστατικών συστημάτων στην École Des Hautes Études en Sciences Sociales (Παρίσι). Στις μεταπτυχιακές του σπουδές, μελέτησε τομείς της ιστορίας και θεωρίας της τέχνης, της φιλοσοφίας και της αισθητικής. Μεταξύ άλλων, εξελέγη ομότιμος καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης και διευθυντής του εκεί Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης, ενώ δίδαξε Ιστορία της Τέχνης και Μουσειολογία στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου στη Μυτιλήνη. Επιμελήθηκε και οργάνωσε πολυάριθμες εκθέσεις σε μουσεία και κέντρα τέχνης, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ως κριτικός τέχνης, δημοσίευσε βιβλία, καταλόγους, μελέτες και σημαντικό αριθμό μονογραφιών για σύγχρονους και ιστορικούς καλλιτέχνες. Έδωσε διαλέξεις και συμμετείχε, διηύθυνε και οργάνωσε συνέδρια σε πολλά μουσεία, ιδρύματα και πανεπιστήμια σε Ευρώπη και Αμερική.

  3. Aug 2

    Η Λένα Κιτσοπούλου διαβάζει το «Ημερολόγιο Φράνκενσταϊν»

    Το«Ημερολόγιο Φράνκενσταϊν»της Λένας Κιτσοπούλου ρίχνει φως στον τρόπο με τον οποίο γεννιέται η καλλιτεχνική δημιουργία. Μέσα από προσωπικές ημερολογιακές καταγραφές, σκίτσα και ζωγραφικά έργα, η δημιουργός μοιράζεται τη διαδρομή της έμπνευσης, και μετατρέπει την προσωπική της εμπειρία σε μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική αφήγηση. Το κείμενο προέκυψε κατά την περίοδο της φιλοξενίας της ως resident artist του Onassis Culture. Εκείνη την περίοδο, με αφορμή την έρευνά της πάνω στο εμβληματικό μυθιστόρημα«Φράνκενσταϊν ή ο Σύγχρονος Προμηθέας»της Μαίρη Σέλλεϋ, η Λένα Κιτσοπούλου κρατούσε ημερολογιακές σημειώσεις, που χαρακτηρίζονται από την παροιμιώδη αντιδραστικότητά της, τη θρασεία μετεφηβική ορμή της και μια, από καρδιάς, ειλικρίνεια, αγρίως αυτοβιογραφική ορμή. Οι σημειώσεις εκείνες, σχεδόν αυτούσιες, μαζί με σκίτσα και ζωγραφιές, αποτελούν το «Ημερολόγιο Φράνκενσταϊν» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Ιδρύματος Ωνάση.

  4. Jul 31

    Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου διαβάζει Έμιλι Ντίκινσον

    Εκούσια απομονωμένη στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, η Έμιλι Ντίκινσον, η μεγάλη αυτή ποιήτρια, έμεινε σε μεγάλο βαθμό άγνωστη ως τον θάνατό της. Εξαιρετικά παραγωγική συγγραφέας, έγραψε σχεδόν 1.800 ποιήματα, από τα οποία μόλις δέκα δημοσιεύθηκαν όσο ήταν εν ζωή. Η πρωτοποριακή της γραφή, οι ελλειπτικοί, σύντομοι στίχοι της, οι λιτές περιγραφές της, αναγνωρίστηκαν μόνο μετά το θάνατό της. Έβαλε την αδελφή της Λαβίνια να της υποσχεθεί ότι θα έκαιγε τα γραπτά της όταν εκείνη θα πέθαινε. Όταν όμως ανακάλυψε τη συλλογή των χιλιάδων ποιημάτων φρόντισε να εκδοθούν –ένα μέρος τους τουλάχιστον– μερικά χρόνια αργότερα. Έκτοτε δεν σταμάτησαν να εκδίδονται και να επανεκδίδονται σε όλο τον κόσμο. Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου γεννήθηκε στην Τασκένδη, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Έχει εργαστεί στο θέατρο ως ηθοποιός, δραματουργός και μεταφράστρια, καθώς και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση ως ηθοποιός

  5. Jul 5

    Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διαβάζει Ευτυχισμένες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ

    Γραμμένο σε δυο πράξεις το θεατρικό έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1961 και έχει χαρακτηριστεί σαν ένα από τα 40 καλύτερα έργα όλων των εποχών. Eξερευνά θέματα απομόνωσης και ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τον κεντρικό χαρακτήρα του, με τον Μπέκετ να χρησιμοποιεί ένα αμείλικτο κουδούνι για να σηματοδοτήσει τον χρόνο, τονίζοντας τους περιορισμούς που επιβάλλονται στη Γουίνι καθώς παλεύει με την πραγματικότητά της. Κατά τη διάρκεια του έργου, η Γουίνι ταλαντεύεται μεταξύ στιγμών αισιοδοξίας και αναστοχασμών για την απελπισία, επιδεικνύοντας την ανθεκτικότητά της απέναντι στον εγκλωβισμό της. Οι «Ευτυχισμένες μέρες» αντιπροσωπεύουν μια κομβική στιγμή στην δραματική εξέλιξη του Μπέκετ και αποτελεί ένα ισχυρό σχόλιο για την ανθρώπινη εμπειρία, αναδεικνύοντας τον αγώνα για νόημα και σύνδεση σε έναν αδιάφορο κόσμο. Η Γουίνι μια «γυναίκα περίπου πενήντα ετών», περνάει το χρόνο της ακολουθώντας μια πολύ ακριβή καθημερινή ρουτίνα. Θαμμένη μέχρι τη μέση στη γη φλυαρεί στον σύζυγό της, Γουίλι, ο οποίος είναι σε μεγάλο βαθμό κρυμμένος και σιωπηλός. Στη τσάντα της σαν εργαλεία μνήμης έχει μια χτένα, μια οδοντόβουρτσα, μια οδοντόκρεμα, ένα μπουκάλι φάρμακο, κραγιόν, μια λίμα νυχιών, ένα περίστροφο και ένα μουσικό κουτί. Η ρουτίνα της μοιάζει με τελετουργία με τα αντικείμενα να συνδέονται με τις αναμνήσεις συγκεκριμένων ημερών και σημαντικών γεγονότων. «Αυτό που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει ολόκληρη τη σκηνή, ουρανός και γη», έγραψε ο Μπέκετ, «είναι ένας αξιολύπητος, ανεπιτυχής ρεαλισμός, το είδος της άθλιας ατημέλητης φύσης που συναντάς σε ένα μιούζικαλ ή παντομίμα τρίτης κατηγορίας, αυτή η ποιότητα της πιο πομπώδους, γελοία σοβαρής κακής μίμησης». Η Γουίνι είναι η αιώνια αισιόδοξη, ωστόσο οι πηγές της αισιοδοξίας της φθείρονται και εξαντλούνται, ενώ δεν παύει μέχρι το τέλος να θυμάται τις ευτυχισμένες μέρες.

  6. May 29

    «Eίναι βαρετό ν’ ακούς για τα παιδικά χρόνια κάποιου;»

    «Μόλις διάβασα το ολιγοσέλιδο (89 σελίδες) βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη και δεν ξέρω τι να το κάνω ούτε πού να το κατατάξω. Είναι ένα αυτοβιογραφικό γραπτό; (και ναι και όχι). Είναι ένα ποιητικό δοκίμιο; (παρακινδυνευμένος όρος). Το μόνο που ξέρω είναι ότι με συγκίνησε βαθιά γιατί εκφράζει απλά στις τελευταίες σελίδες κάτι που απασχολεί όλους όσους ζούμε την ένταση της σημερινής ζωής, αλλά όταν πέφτουμε να κοιμηθούμε, στον ύπνο μας αναφαίνεται μια άλλη ζωή, η παιδική μας, απ’ την οποία τίποτα δεν επέζησε, και είναι τόσο πρωτόγονη και απομακρυσμένη πια, που μας αφήνει απορημένους το ξημέρωμα: “Εγώ που έζησα όλα αυτά τα εξαφανισμένα, ησιόδεια πράγματα, πώς ζω έτσι σήμερα σαν να ’ναι κάτι φυσικό; Είμαι ο ίδιος, o ΕΝΑΣ άνθρωπος; Ή ζω μια περίληψη του κόσμου;”. Πρώτη φορά, βλέπω να εκφράζει κάποιος αυτό το αίσθημα της ανοιχτής βεντάλιας, έστω ακροθιγώς. Κι αυτό δίνει στην αφήγηση έναν τόνο ευεργετικής ψυχρότητας... Κάθε παιδική ανάμνηση που περιγράφεται είναι σαν να περιγράφεται για να πείσει ο συγγραφέας τον εαυτό του ότι πράγματι την έζησε. Και βλέποντάς τη γραμμένη να την αφήσει να ξεραθεί (κομμένο σύκο) πάνω στο μέταλλο του μοντέρνου κόσμου», γράφει ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος για το βιβλίο στο μπλογκ του «Ημερολόγιο», στη LiFO. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης επιστρέφει στη Συκιά του νομού Λακωνίας από το καλοκαίρι του 1959 και για εννιά συνεχόμενα χρόνια μετά το κλείσιμο των σχολείων και μέχρι το άνοιγμά τους τον Σεπτέμβριο. «Δεν βρίσκω τίποτε πιο βαρετό από το να ακούς ή να διαβάζεις για τα παιδικά χρόνια κάποιου, πρέπει πράγματι να τον αγαπάς πολύ για να το αντέξεις. Δεν είχα καμιά διάθεση να διηγηθώ εδώ τα δικά μου παιδικά χρόνια, παρά τόσο μόνο όσο χρειαζόταν για να αποτυπωθεί το χνάρι αυτού του αιωνόβιου, χτεσινού μα και οριστικά καταποντισμένου κόσμου. Αυτός ο κόσμος με συγκινεί βαθιά, όχι γιατί είναι ο κόσμος της παιδικής μου ηλικίας –δεν ήταν άλλωστε αποκλειστικά–, αλλά γιατί είναι ο κόσμος των αγαπημένων μου ανθρώπων, των ανθρώπων που με αγάπησαν και τους αγάπησα πολύ. Τον σκέφτομαι πάντα με συγκίνηση, αλλά δεν τον νοσταλγώ. Υπάρχει συγκίνηση χωρίς νοσταλγία, ίσως μάλιστα να είναι έτσι πιο αδρή», γράφει. Το βιβλίο «Στ’ αμπέλια» του Σταύρου Ζουμπουλάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις

  7. May 29

    «Νόκερ»: Ο Ακύλλας Καραζήσης διαβάζει το πιο δυνατό διήγημα του «Γκιακ»

    Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Ακύλλας Καραζήσης διαβάζει το «Νόκερ» από τη συλλογή διηγημάτων του Δημοσθένη Παπαμάρκου «Γκιακ» που εκδόθηκε το 2014 και απέσπασε το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη Ακαδημίας Αθηνών (2015) και Το Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας του περιοδικού «Αναγνώστης» (2015). «Γκιακ» θα πει αίμα, δεσμός συγγένειας, φόνος για λόγους εκδίκησης, φυλή. Οι ήρωες στα εννιά διηγήματα του Παπαμάρκου, στρατιώτες που πολέμησαν στα άγρια πεδία των μαχών στη Μικρά Ασία, επιστρέφουν οριστικά αλλαγμένοι στον τόπο τους, στη Λοκρίδα. Καθορισμένοι από ό,τι οφείλουν να κάνουν για την τιμή της κοινότητας, σύμφωνα με τον βαρύ νόμο του αίματος στο αυστηρό εθιμικό δίκαιο της κλειστής κοινωνίας τους, γίνονται θύτες και είναι ταυτοχρόνως θύματα. Αποσιωπημένα εγκλήματα και τραύματα, καταστροφή και αφανισμός, βιασμοί και δολοφονίες, στοιχειά και δαίμονες, ηθικές δοκιμασίες∙ ιστορίες ανομολόγητων πράξεων στην προφορική γλώσσα του ρουμελιώτικου ιδιώματος, που εν τέλει οδηγούν, έστω βίαια, τους ήρωες σε σύγκρουση με την κοινότητά τους και στην αναθεώρηση της ταυτότητάς τους. O Δημοσθένης Παπαμάρκος αξιοποιεί τη λογοτεχνική δύναμη της προφορικότητας και της παράδοσης για να οικοδομήσει μια μοντέρνα σύνθεση. Τα διηγήματα του «Γκιακ» συγκροτούν προοδευτικά μια ενιαία εικόνα, σαν θραύσματα ενός μυθιστορήματος που φωτίζει λοξά μια καθοριστική στιγμή της ελληνικής ιστορίας. «Η ιστορία του “Νόκερ”, μια αφήγηση της αυτοεξορίας στο Σικάγο των ΗΠΑ του Αργύρη Δέδε, βετεράνου όλων των πολέμων των αρχών του 20ού αιώνα, με τελευταίο αυτόν της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο οποίος, αν και επιστρέφει σαν ήρωας στο χωριό του, καταλήγει απόβλητος από τους οικείους του ως μιασμένος από το αίμα του φόνου, θα πελαγοδρομήσει “μάλα πολλά” μέχρι να ολοκληρώσει τον νόστο της στο χαρτί. Έκτοτε δεν θα την επισκεφθώ ξανά στην ολότητά της, θα ξεχάσω πολλές από τις λεπτομέρειές της, ο Αργύρης θα αποδημήσει για μια ακόμη φορά σε μια απρόσιτη “ήπειρο”», σημειώνει ο συγγραφέας. Με αφορμή την ανάγνωση του «Νόκερ», έντεκα χρόνια μετά τη συγγραφή του διηγήματος, ο Δημοσθένης Παπαμάρκος γράφει: «Το διήγημα “Νόκερ” είναι το τελευταίο από τα εννιά που περιλαμβάνονται στη συλλογή “Γκιακ”. Είναι όμως και το τελευταίο που γράφτηκε, στις 24 Οκτωβρίου του 2014, σχεδόν ενάμιση μήνα πριν από την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου, στις 8 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Από τα παραπάνω είναι εύλογο να υποθέσει κανείς πως ήταν μια προσθήκη της τελευταίας στιγμής, ένα κείμενο που γράφτηκε υπό την επιρροή μιας όψιμης αναλαμπής έμπνευσης. Μια τέτοια υπόθεση δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Είναι το πρώτο διήγημα του “Γκιακ” που συλλαμβάνω ως ιδέα, με εξαίρεση το “Σαν βγαίνει ο χότζας στο τζαμί”, το “Μπουκουμπάρδια” και την “Παραλογή”, που είχαν ήδη γραφτεί καιρό νωρίτερα. Ιδέα ακόμα αδιαμόρφωτη, τίποτα παραπάνω από ένας τίτλος σημειωμένος πρόχειρα σε ένα μπλοκάκι· “ο λιποτάκτης”. Στους μήνες που θα μεσολαβήσουν έως τη συγγραφή του, κι ενώ παράλληλα γράφω τα άλλα διηγήματα του “Γκιακ”, θα επισκέπτομαι συχνά αυτό το κρυπτικό σημείο προσπαθώντας να το αναπτύξω, να σχεδιάσω μια γραμμή με αυτή την αφετηρία. Κάπου στα τέλη Μαΐου του 2025, η Αργυρώ Μποζώνη θα επικοινωνήσει μαζί μου και θα μου προτείνει την ιδέα του Μιχάλη Μιχαήλ για μια ανάγνωση του “Νόκερ” για τις video Αναγνώσεις της LiFO από τον Ακύλλα Καραζήση. Θα συμφωνήσω, και μερικές μέρες μετά, σε μια καφετέρια στο Παγκράτι, θα συναντήσω για πρώτη φορά τον Ακύλλα. Θα κουβεντιάσουμε για ώρες και όταν έρθει η στιγμή να αποχαιρετιστούμε, θα συνειδητοποιήσουμε πως δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου για το διήγημα. Δεν είχε καμία σημασία, γιατί αυτό είχε εκπληρώσει από πριν τον σκοπό του· να έρθουν κοντά δυο άνθρωποι “συγγενείς”. Λίγο αργότερα, στα τέλη Ιουλίου, θα μπούμε μαζί στο στούντιο και από μια γωνιά θα τον παρακολουθήσω να αφηγείται την ιστορία του Αργύρη Δέδε με την αβίαστη φυσικότητα μιας βιωμένης εμπειρίας. Έντεκα χρόνια μετά τη συγγραφή του διηγήματος, θα μου χαριστεί η ευκαιρία να ξαναμπώ στον κόσμο του χωρίς την αμηχανία −και αγωνία− που με καταλαμβάνει όταν επανεπισκέπτομαι δικά μου γραπτά και, συγχωρέστε με που θα το πω, να απολαύσω την εξιστόρηση. Γιατί με τον τρόπο του ο Ακύλλας θα “οικειοποιηθεί” το κείμενό μου και θα πλέξει ένα νέο υφαντό με το νήμα της αφήγησής μου. Ελπίζω κι εσείς να απολαύσετε την ακρόαση εξίσου. Εγώ θέλω να πω μόνο κάτι τελευταίο. Μιχάλη, Αργυρώ και Ακύλλα, ευχαριστώ». Πληροφορίες: Γκιακ Διηγήματα του Δημοσθένη Παπαμάρκου Βραβείο λογοτεχνικού περιοδικού "Ο Αναγνώστης" - Διηγήματα-Νουβέλες Βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη - Ακαδημία Αθηνών Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Ratings & Reviews

4
out of 5
3 Ratings

About

Λογοτεχνικά έργα σε νέες ηχογραφήσεις της LIFO και ηχητικά ντοκουμέντα που έρχονται ξανά στο φως.

You Might Also Like