kaybolmanın adımizleri

isa özdemir

isa özdemir şiirleri

Episodes

  1. 01/04/2022

    nü

    nü gövdenin ortasından iki göz bana bakar böyle çıplaksın bir ayıbı örter gibi iki boyuta indirgiyor hacmini perdeler tahrik eden bir siluetsin loş odalarında şehir denen kargaşanın sırf çıplaksın yalnız rujun bordo dönerken dünya en ilkel haline tarihin raflarını tozutarak fırlatıp atmak gece denen nevresim denen toprak denen şaka denen allah denen konfeksiyon denen bütün örtüleri en sade haliylesin keşmekeşin yataktaki dağınıklık olarak en saf beyazsın çarşaflara üzümün sıcak şarabın kaynar kadeh kaldırıyoruz banliyölere orada gürültü yapabiliriz batık güneşlerden kıvılcım ve alev dokunulmaz ve alev titrek rüzgâr şekil veriyor senin de vücut hatlarına ateşgedesin etrafındayım üstelik ateşe veriyorsun dağ başlarını gayrı dağların dumanı yüzüdür göğün cehennemi yeter nefesin tutuşturmaya akan ağzın suyuyla kovuldu ya kul cennetten harlayacak salgılar üretiyoruz bir ormanı ayaklandıran yangını ve lokomotifleri ve külhanları değil mi ki ikimiz de nefes nefeseyiz değil mi ki günahkarız olsa olsa meryem kadar yağmur: tanrı terliyor mahrem yerlerine kâinatın gürlüyor etinden koptukça damlalar sönmeyeceğiz yanmadan yağmalanmayacak hiçbir yanımız soyunuyorum yaşlı dünyanın medeni bunaklıklarını alelacele anadan üryan adele güçlü kaslar harıl harıl terliyor kasıklar işledikçe yalın anlamdan türüyoruz birlikte dağlar yerle bir düzlükte şelaleler şahlanıyor yalnızlıklar ve türeyişler bizden bir orman yalnızlaşıyor şehir merkezinde yekpare yalnızlaşıyor bedenlerimiz göğe bakarak ağlamak isyanımız olabilirdi yağmurlara ve bulutlara belki kuraklığa ama en çok tanrılara ancak biz ha bre gidip geliyoruz birbirimize kaygan ve ıslak

About

isa özdemir şiirleri