Cultuurpers Podcast

De culturele podcast van het Cultureel Persbureau

Cultuurpers publiceert over kunst en over kunstbeleid. We zoeken veel uit over de rare dingen die soms met, rond en in de kunstwereld gebeuren. We zijn daar best uniek in. Sterker nog: al sinds 2009 speelt dit netwerk van lezers, opinieleiders en professionele journalisten een cruciale rol als waakhond van de kunstsector en de cultuurpolitiek. nieuwsbrief.cultuurpers.nl

  1. 6d ago

    November Music ontsluit de verborgen wereld van Den Bosch

    “Een labyrint is meestal zo’n plek waarbij je eventjes niet meer in de normale wereld bent. Je zit in een soort afgesloten dubbel waarbij je alleen met een soort route te maken hebt. In dit geval is die route al bepaald en je weet waar je bent.” Aldus Sanne Huijbregts, jazz muzikant en componist. Zij schreef, net als Thomas van Dun, Eva van Pelt, Frieda Gustavs en Wouter van Veldhoven mee aan het Bosch Labyrint. Dat programma, waarin je als toeschouwer een route loopt langs vijf plekken waar je muziek kunt meemaken, is een nieuw onderdeel van November Music, dat dit jaar van 20 t/m 29 november in Den Bosch mee te maken is. Waar het festival in de afgelopen tientallen edities steevast opende met het Bosch Requiem, een groot werk van een enkele componist, kiest de nieuwe directie voor een gevarieerd programma waarin de veelzijdigheid van het aanbod aan nieuwe muziek optimaal tot zijn recht komt. Enthousiast Cultuurpers spreekt in deze podcast met vier van de vijf deelnemende componisten. Geen enorm gevestigde namen, maar wel enthousiast en werkzaam in totaal verschillende kanten van de muziek: van popmuziek tot klassiek, van jazz tot vocaal experiment. Neem Eva van Pelt: “Ik kom oorspronkelijk uit de popmuziek. Ik heb rockacademie gedaan, geen klassiek conservatorium. Dus mijn muziek heeft ook elementen uit popliedjes. En bij mij, in dit geval, wordt het een stuk van tien minuten waarin ik saxofoon, gitaar, basgitaar, stem en heel veel vocale samples van ademhalingen en mensen die spreken verweef.” Verborgen innerlijke werelden Enigszins aan de andere kant van het spectrum staat Frieda Gustavs: “Ik ben als componist heel erg veel bezig met de stem. Ik ben ook zangeres en dat is mijn lievelingsinstrument, dus dat moet er altijd wel een beetje een rol in spelen. Soms maak ik een uitzondering. Samenzang, vooral ook ensemblezang, koorzang, dat is iets waar mijn muzikale vlam echt is begonnen. En ook tijdens November Music, tijdens dit labyrint, zal ik met het ensemble Olifant, waar ik zelf ook deel van uitmaak, een stuk performen wat gaat over verborgen innerlijke werelden. Verborgen werelden staan ook centraal in de bijdrage van Thomas van Dun. Hij is klassiek geschoold, en schrijft voor Bosch Labyrint een aantal werken voor een klassiek ensemble: “Het is een strijkkwartet die eigenlijk de gay en queer scene van Amsterdam benadert, maar op een hele... Luchtige en een soort van uitnodigende manier. Het idee is eigenlijk om van die hele verborgen wereld die voor een heel groot deel van het land eigenlijk totaal bekend is, een indruk te geven van wat er daar allemaal gaande is. Het zijn zes deeltjes, daarmee ook zes verschillende plekken in Amsterdam. Sommige deeltjes zijn Clubs, dus clubs waar de gay queer scene in terechtkomen. Je hebt de sauna, maar je hebt ook bijvoorbeeld het homomonument en de Walk of Pride, wat een soort looproute is door de stad die heel erg herdenkt en ook een soort van route richting demonstratiemarsen is. Dus het heeft eigenlijk heel veel verschillende karakters, wat natuurlijk als componist een soort goudmijn is om het los te gaan.” Onderbuik Verborgen werelden, schaamte, het thema’s die in de werken van de componisten allemaal terugkeren. Eva van Pelt heeft het over “Een verhalende ervaring die gaat over schaamte. En muzikaal gezien wordt dat een reis van die onderbuik van het gevoel van schaamte naar het er doorheen breken en wat daarna komt.” Frieda Gustavs moest bij Den Bosch aan een verborgen verleden denken: “Religie was eigenlijk, terwijl we door de stad wandelden, nog heel erg zichtbaar is. Zonder dat we in konden schatten hoeveel dat ook voor de mensen speelt. Maar in ieder geval visueel was het heel erg aanwezig.” Ook in deze podcast komen we meer te weten over die verborgen werelden. Maar echt maak je het natuurlijk mee als je op 21 november naar Den Bosch gaat, om die wandeling te beginnen, door die stad die dankzij dat labyrint nooit meer hetzelfde zal zijn. Cultuurpers heeft jou nodig. De meeste commerciële media vinden het culturele lezerspubliek te klein. Daarom zijn wij er, omdat we denken dat mensen met hart voor kunst ook hart hebben voor kunstjournalistiek. Vooral ook onafhankelijke journalistiek. Niet om de sensatie, wel om de eerlijkheid. Daarom werken we als een coöperatie. Daarvan kun je lid worden. Als mens, of als organisatie. Als organisatie stuur je ook persberichten in. Cultuurpers verspreidt je nieuws dan een heel jaar onder 25.000 websitebezoekers per maand, plus onze socials, zoals deze nieuwsbrief, die zeer goed gelezen wordt. Of de podcast, die rond de 10.000 geverifieerde luisteraars per keer bereikt. Lees meer over dat ‘Cultureel lidmaatschap’. Persberichten (van onze leden met een Cultureel Lidmaatschap) Persberichten Dit zijn de persberichten van je collega’s die hun Cultureel Lidmaatschap gebruiken om een steeds grotere groep beslissers in de culturele sector te informeren. Theater Rotterdam “Wie is Glen Faria als de muziek stopt en de spotlights uitgaan? De succesvolle artiest, de liefdevolle vader, de betrokken partner, de loyale vriend of de zoon die zijn ouders niet wil teleurstellen? Iedereen verwacht iets anders van hem. En Glen probeert aan al die verwachtingen te voldoen. Maar hoeveel verschillende mannen kun je zijn voordat je jezelf kwijtraakt?” Hitmaker Glen Faria gaat het theater in met MAN: een rauw en persoonlijk theaterconcert over de vele mannen die hij moet zijn Explore The North “Hoe grimmiger de wereld, hoe meer mensen zoeken naar ‘iets beters’, iets anders of iets nieuws. Wat er nu is klopt niet, mag niet of kan niet. En dus schieten we alle kanten op. We vluchten in vroeger, in vertrouwd, in radicaal anders, in een toekomst die beter zou kunnen of moeten zijn. We vluchten naar andere werelden, planeten, de fantasie, religie. Steven Spielberg is terug met een nieuwe film, de historische helden vliegen je om de oren op Netflix, het genre klimaatfictie is in opkomst en folklore klinkt als nooit tevoren in de muziek van nu. Wat zoeken we? En waar? En vooral: waarom?” Twaalfde editie Explore the North Festival in teken van mystiek en het heilige: Literatuur op het podium in alle soorten en maten. Tryater ‘It giet oer in frou dy’t op lettere âldens har driften útsiket, in ûnderwerp dat my yntrigearret. Om ta in goede tekst te kommen, ha ik mei in soad froulju petearen hjiroer fierd. De oprop dêrta wie sa suksesfol dat ik it oanbod hast net oan koe; dat seit dat we in tema hawwe dat in snaar rekket.’ Tryater zoekt driftig muziek en motoren Amsterdam Museum “Ze hechtte grote waarde aan gedegen risicoanalyses, heldere procedures en een duidelijke rolverdeling binnen de organisatie. Tegelijkertijd bleef zij aandacht vragen voor de bredere positie van het museum in de samenleving en voor de betekenis die het Amsterdam Museum, nu en in de toekomst, voor de stad kan hebben.” Andreaspenning voor afzwaaiende voorzitter raad van toezicht Amsterdam Museum Ook als individueel mens kun je laten zien dat je onafhankelijkheid belangrijk vindt en met ons meedoen. Want we beloven ook dat deze nieuwsbrief altijd door zelfdenkende mensen geschreven zal blijven. Word lid via iDeal/WERO (kan al vanaf 2,50!) Je kunt ook via substack lid worden. Zelfde voorwaarden, andere weg: Beste lezer! De nieuwsbrief van deze week is een podcast. Eind deze maand barst November Music weer los, en we werken graag met ze samen aan de missie om de extreem gevarieerde wereld van de nieuwe muziek aan een breder publiek bekend te maken. Maar er is natuurlijk veel meer. Komende week zal het echter even rustig zijn, ook al praat de Kamer maandag over de cultuurbegroting. Ik vermoed zomaar dat dat gesprek nog even door zal gaan. Ook nadat Cultuurpers over een dikke week terug is van een zeer noodzakelijke vakantie in het altijd zonnige zeeland. Dan gaan we er met vernieuwde energie vol tegenaan! Korting Wist je dat je - als je een kleine beurs hebt - voor de helft van de prijs deze nieuwsbrief kunt krijgen? Privé Lidmaatschap (Budget) - Cultuurpers Da… This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

    November Music ontsluit de verborgen wereld van Den Bosch
  2. Sep 24

    Zo wordt theater een thuis voor iedereen

    This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl En nu over dat stadstheater! Beste lezer! “Er moet wel iets gebeuren, wil je een afspiegeling zijn van hoe jouw omgeving eruit ziet. En ik wil ook niet meer horen dat mensen zeggen: ‘Hoezo? Dat hebben wij hier niet!’ Nou, dat hebben we hier wel, alleen je ziet het niet. En dan gaat het over mensen met een migratieachtergrond.” Deze nieuwsbrief is opnieuw gekoppeld aan onze podcast, die dit keer gaat over Theater De Harmonie in Leeuwarden. Siart Smit is daar sinds anderhalf jaar directeur, nadat hij eerder leiding gaf aan het Oerol Festival. Onder zijn leiding wordt komende week een ingrijpende verbouwing afgerond, die het gebouw vooral ook overdag veel opener moet maken. Want dat is vaak het probleem van theaters: overdag zijn het gesloten bastions waar je alleen met een hele goede reden naar binnen durft. We hebben het over hoe je zo’n gebouw democratiseert en over smaak en doelgroepen: “ik heb ook wel een voorbeeld dat ik zelf bij een voorstelling zat te kijken en dat ik dacht, ik weet het niet, ik twijfel, zakt deze niet onder onze eigen norm? En dat na de voorstelling drie bezoekers die ik niet heel goed kende, maar zij mij wel, naar me toe kwamen en zeiden dat ze de mooiste avond van hun jaar hadden beleefd. Dat vind ik misschien nog wel belangrijker dan of het aan mijn maatstaf voldoet.” Diversiteit is het grote onderwerp van deze podcast. Waarin het ook gaat over de 60 talen die in Leeuwarden gesproken worden, door 100 nationaliteiten binnen de stadsgrenzen. Zo wordt de schouwburg onder leiding van Smit een soort afspiegeling van de stad: “We hebben best veel zalen, waarvan drie echt theaterzalen zijn. Wij programmeren zoveel mogelijk tegelijkertijd. En dan heel anders. Dus dat betekent dat die foyer eigenlijk al een smeltkroes is van mensen is met verschillende smaken en voorkeuren. Dus het is ook aan ons om te zorgen dat iedereen zich daar thuisvoelt.” We hebben dit gesprek mede naar aanleiding van het jaarverslag van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD). Dat geeft een beetje reden tot juichen. Wat blijkt: de zalen zitten steeds voller, en dat ondanks de noodzakelijke prijsverhogingen en inflatie. (https://vscd.nl/nieuws/vscd-jaarverslag-2025) Het publiek weet de kunst dus zeker te vinden en waarderen, en heeft daar ook steeds meer geld voor over. Denk ook eens de honderden euro’s die een gemiddeld festivalweekend je kost. Komt natuurlijk ook door steeds betere crm-software (Customer Relation Managementsystemen waarmee bedrijven de voorkeuren van klanten beter kunnen bijhouden), waarmee gerichte doelgroepmarketing steeds beter de juiste liefhebbers weet op te sporen. De vraag is natuurlijk wel hoe dat steeds kapitaalkrachtiger schouwburg- concertgebouw- en festivalpubliek te rijmen is met het subsidiedoel om juist de sociaal-economisch zwakkere doelgroepen te bereiken. Daar hebben we het dus over in de podcast. Ander nieuws: Een Cochleair Implantaat is een prachtige uitvinding waarmee mensen met gehoorverlies weer kunnen deelnemen aan het maatschappelijke leven. Tenminste, tot nu toe was dat oké, zolang dat niet over muziek ging. Er is nu een methode om die muziek weer terug te krijgen. We praten erover tijdens de podcast in TivoliVredenburg, Je kunt daar live bij aanwezig zijn. Muziek genieten als dat eigenlijk niet kan? live podcast over muziek horen met een Cochleair Implantaat Als gematigd vertegenwoordiger van het fenomeen had ik gemengde gevoelens over het bijwonen van deze gespreksavond over witte mannen. Maar het pakte goed uit. Actueler dan ooit, nu de extreme variant van deze soort dreigt om hun idee van ‘buurtwacht’ landelijk uit te rollen. Met ‘De Witte Man’ toont omroep Zwart onmisbaarheid in bestel aan. En dan hebben we het nog niet over het fenomeen ‘De Russische Verzetsheld’ gehad. Daar konden deze ervaringsdeskundige vrouwen veel, maar niet alles, over vertellen: Bij Queer Quark snap je waarom kunst ingewikkeld mag zijn. Boekfest Onze vaste eindredacteur Suzanne Brink bezocht Boekfest, een van de hoogtepunten van het grootste literaire festival van Nederland, ILFU. “Het blijft een ding. Schrijvers willen niet graag betrapt worden op puur autobiografisch schrijven. Later op de dag bij het onderdeel Echt gebeurd, toch verzonnen verzette Nicolien Mizee (Faxen aan Ger) zich met hand en tand tegen de misvatting dat alles wat een columnist opschrijft ook echt gebeurd is. “ LEES: ILFU Boekfest: Schrijvers willen niet graag betrapt worden op puur autobiografisch schrijven Boekrecensies Vivian de Gier deelt dezer dagen weer een aantal boekbesprekingen en interviews op de website. “Natuurlijk doen mensen onlogische dingen en hoeft het gedrag van personages niet allemaal verklaard te worden, maar dat is iets anders dan of hun gedrag geloofwaardig overkomt.” LEES: Zomers bravoure kan meer psychologie gebruiken “Afscheid van Zsömle is een bespiegeling op hoe nationalisme en extremisme steeds weer de kop op steken, hoe makkelijk mensen zich door een nostalgisch verlangen of andere motieven laten misleiden en hoe bereid sommigen zijn om de democratie omver te werpen.” LEES: ‘Afscheid van Zsömle’ is een levendig geschreven waarschuwing “Als je ergens niet meer kunt overleven, ga je op zoek naar een andere plek. Mensen migreren omdat ze goed voor hun dierbaren, hun kinderen willen zorgen. Het is een teken van liefde.’” LEES: ‘Het gaat er niet om waar ik vandaan kom of thuishoor, het gaat erom bij wie.’ Toezicht De strekking van deze passage komen we de laatste tijd te vaak tegen: “Aanleiding waren zes anonieme meldingen bij de externe vertrouwenspersoon, vorig najaar. Een eerste inventarisatie beschreef signalen van langdurige angst, spanning en psychosociale onveiligheid. Melders spraken over intimidatie, schreeuwen en slecht reageren op tegenspraak, over willekeur en machtsmisbruik, en rapporteerden nachtmerries, fysieke klachten en burn-out.” Het is niet de eerste, en naar ik zeker weet ook niet de laatste culturele semi-overheidsinstelling waar dingen fout gaan in en rond de leidinggevende, of het toezicht daarop. Guido van Nispen blijft het volgen: Het rapportcijfer 7 en de zes meldingen – Als de toezichthouder te laat meet Korting Wist je dat je - als je een kleine beurs hebt - voor de helft van de prijs deze nieuwsbrief kunt krijgen? Privé Lidmaatschap (Budget) - Cultuurpers

    Zo wordt theater een thuis voor iedereen
  3. Sep 8

    Dominique Vleeshouwers: de slagwerker die AI omarmt

    This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl Dominique Vleeshouwers (34) is al slagwerker sinds hij op de basisschool een drumstel in elkaar zette van potjes en flesjes. Na een klassieke opleiding op het Conservatorium van Amsterdam ontwikkelde hij zich verder tot een muzikant die alles wat geluid kan maken inzet voor zijn kunst. Hij reisde de wereld over en vond overeenkomsten in het slagwerk dat mensen gebruiken en de taal waarin ze met elkaar spreken. Vleeshouwers experimenteert al een paar jaar met kunstmatige intelligentie. Het is een technische ontwikkeling die we allemaal met argusogen bekijken, omdat de techniek niet alleen een enorme aanslag betekent op milieu en water, maar ook een bedreiging is voor het werk van creatieven. Zoals het schenden van auteursrecht door techbedrijven die kunst afgrazen zonder er iets voor te betalen. Vleeshouwer staat genuanceerd in die ontwikkeling. Hij zet AI in als gereedschap, niet als doel. En dan gaan er werelden voor je open, vertelt hij in deze podcast van 34 minuten. Water Ripples, het soloconcert van Dominique Vleeshouwers, is mee te maken op 11 september, in Delft. We zetten de hoogtepunten voor je op een rijtje: Meer dan Europa 6’49”: “De westerse klassieke muziekachtergrond en het westerse denken in het algemeen vormt onze cultuur, maar als je dan in China komt en daar de oude wijsheden leert, of in Zuid-Korea, waar je de changu hebt. Die is speciaal voor het begeleiden van poëzie. In Iran heb je een trommel, die heet Tombak. Die begeleidt ook poëzie. Daar zitten zoveel lagen achter. Natuurlijk, de composities die wij hebben, zijn heel rijk, maar je hebt daar ook een hele rijke cultuur, een heel oude cultuur die zoveel te bieden heeft.” AI is gereedschap I 11’05”: “Ik heb hier een analoge synth staan. Daarmee ben ik 40 minuten of een half uur bezig voordat ik een geluid gemaakt heb. Daar is niks mis mee, en dat is heel tof. Dat zal ik ook blijven doen. Maar soms ben je met iets bezig en dan wil je snel verder. Dan is het heel handig dat er zo’n assistant is die snel even dat geluid maakt of iets wat in die richting zit. Misschien is het zelfs mooi, maar het kan ook een placeholder zijn om dan dat geluid later zelf te maken.” Jazz is de toekomst 15’09”: “De baas van Google, die zei ook laatst toen iemand vroeg ‘what should my children study?’ Zodat ze nog een baan hebben straks. ‘Become a jazz musician’, zei die. Wat eigenlijk wel interessant is dat ook die mensen denken dat het gros van de banen vervangen kan worden, maar niet een live muzikant op een podium.” Muziek is Informatie 17’36”: “Muziek is eigenlijk gewoon informatie. Dan heb je in het westerse klankideaal twaalf tonen. En er zitten een aantal akkoorden in. En ik denk dat we toch wel een heel groot deel al gehad hebben en gehoord hebben. En ook in verschillende volgordes na elkaar gehoord hebben. Dus doe je nog echt iets nieuws? Ja, en dan is ook weer de vraag, wat is nieuw?” Echt luisteren 20’22”: “Dat Water Ripples is echt een reactie op de tech-ontwikkelingen en op de snelheid van het leven. Hoe snel alles gaat en hoe snel informatie verwerkt wordt. Het idee is dat we allemaal grotendeels uit water bestaan. Water is natuurlijk ook best wel een hot topic nu met al die AI die overal draait en iedere zoekopdracht die water slurpt. Dus eigenlijk is het een soort meditatie, dat concert, waar je gewoon 70 minuten naar die muziek luistert en je wordt gewoon ondergedompeld.” AI is gereedschao II 24’08”: “We hebben een installatie gebouwd, waarmee mensen zelf muziek konden maken met AI. Wat daar leuk aan was, was dat mensen met elkaar muziek gingen maken. Dus de technologie bracht mensen ertoe. Dus je geeft ze dan tools, en dat is wat heel veel AI ook doet. Die vaardigheden worden door de AI gedaan.” Blijf innoveren 27’48”: “Aan de ene kant denk ik dat we toe moeten gaan naar het gevoel en de mensen met elkaar verbinden. Dat het gaat over wie we zijn en wat ons gelukkig maakt. Aan de andere kant is het ook gewoon gaaf dat mensen thuis muziek kunnen genereren en maken. Het is aan de kunstenaars zelf om te blijven zoeken en innoveren.” Live samenkomen 32’59”: “Dat artiesten betaald moeten worden, daar is iedereen, of in ieder geval artiesten het wel over eens. Sinds de opkomst van Spotify is alles met streams en zo een ramp. Helemaal met alle AI-slop die er gemaakt wordt. Vanuit die klassieke muzieksector zijn we daar minder mee bezig. Dan zijn we meer bezig met maken. Ik hoop vooral dat mensen naar het concert komen en daar dat live kunnen ervaren. Samen komen, mensen leren kennen, een gesprek met elkaar aangaan en samen in een ruimte iets ervaren. Laat die AI’s dan maar gewoon het werk doen waar we allemaal geen zin in hebben.” De interactieve website van DOMNIQ is te vinde op: https://www.domniq.com/index.html Deze tekst kun je gratis lezen, de pocast van 34 minuten is alleen in zijn geheel te horen als je een betaald abonnement op deze nieuwsbrief heb.

    Dominique Vleeshouwers: de slagwerker die AI omarmt
  4. Aug 5

    The Infrastructure of Belonging

    Access to culture is usually discussed in the language of feeling: inclusion, welcome, hospitality. What a season of interviews across two countries taught me is that belonging to a cultural space is rarely a feeling at all. It’s a piece of infrastructure: a voucher, a pricing formula, a governance argument, a months-long workshop. Somebody has to build it, and somebody has to keep maintaining it, usually without much recognition. This is the thread that ended up running underneath four otherwise unrelated stories produced this season for More Than Art. A dancer whose body carries a colonial history that official archives never bothered to keep. Two artist communities, in Ruigoord and OostWest, that built their own spaces because nobody offered them one. And, most recently, two theatres on opposite edges of Milan and Amsterdam, each negotiating, in very different bureaucratic languages, who actually gets to walk through their doors. What “access” costs in practice At PimOff, in the southern periphery of Milan, project manager Antonella Miggiano described a specific chain of decisions built to correct a very ordinary assumption: that a ten- or fifteen-euro ticket is already accessible. It isn’t, for a family of five. So children go free. Theatre courses are priced against a family’s income rather than a flat fee. None of it, Antonella was careful to stress, is framed internally as charity. It’s framed as a correction. At ZID Theatre, in Amsterdam West, artistic director Karolina described a different mechanism aimed at the same problem. Long before a script exists, ZID builds performances through months of co-creation workshops with communities that are not usually asked for their stories — including, for one recent production, a series of sessions held aboard a repurposed ship that was housing fifteen hundred refugees. Karolina calls the underlying principle “breaking the fourth wall”: not a staging technique, but a metaphor for the economic and symbolic walls that ordinarily decide who is allowed into a theatre at all. Two institutions, two countries, two completely different bureaucratic vocabularies, arriving, independently, at the same conclusion: that access has to be engineered, deliberately and repeatedly, rather than simply declared. The theoretical scaffolding Three ideas, carried over from an MA in Arts and Society, shaped how I listened across all four episodes, even where they never surfaced explicitly on air. Ann Cvetkovich’s notion of an archive of feelings suggests that certain experiences, particularly those tied to marginal or countercultural communities, leave their most durable traces not in official documents, but in atmosphere, gesture, tone of voice. That is why a site visit, in every episode, was never treated as colour added after the fact; it was primary material. Sara Ahmed’s and Lauren Berlant’s work, meanwhile, frames spaces and communities as held together by circulating affects rather than by institutions alone, which shaped how I listened for what a place feels like to belong to, rather than only how it is governed. And Pierre Bourdieu’s account of cultural capital supplied the sharper, more structural question underneath all of it: who is authorised to call themselves an artist, and who is merely permitted to visit. Put together, these four episodes make a single, cumulative claim: the right to belong to a cultural space is never actually free, even when the ticket is. Someone, somewhere, is doing the ongoing, unglamorous work of holding a door open. Every practitioner interviewed this season described that labour not as generosity, but as something closer to justice, a correction to an arrangement that was never fair to begin with. This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

    The Infrastructure of Belonging
  5. Jul 27

    Breaking walls in Milan and Amsterdam

    Dit is een Engelstalig bericht en podcast van onze Italiaanse stagiare Alessia de Santis. De Nederlandse versie kun je lezen op onze website. This post has bonus content for paid subscribers. Upgrade to get full access. There’s a threshold that interests me more than the stage itself. It’s the one right before it: the door of a theatre in a neighbourhood where, officially, theatre shouldn’t exist. A three-kilometre avenue separating the centre from the periphery, surrounded by offices, and a neighbourhood that has been defined as the worst in the Netherlands. And yet right there, exactly there, two people decided to open a space and keep it open. This episode starts from a very concrete question: what actually happens the moment an audience stops being just an audience? Communitas The anthropologist Victor Turner had a name for that moment: communitas. Meaning that temporary, almost clandestine community that forms when a group of people find themselves together on a threshold, in a time suspended from the ordinary rules of social life, and for a moment stop being divided into roles, classes, functions. Theatre, for Turner, is one of the places where this suspension can still happen. And the scholar Jill Dolan brought this idea even closer to contemporary theatre, speaking of the utopian performative: those brief instants, inside a performance, when the audience feels that another way of being together might be possible. I wanted to put side by side two theatres that each seem to build, in their own way, exactly this kind of moment. PimOff, in Milan, at the far southern edge of the city, in an area - Gratosoglio - that the writer Jonathan Bazzi has described almost as a geographic purgatory between the centre and Rozzano. And ZID Theatre, in Amsterdam West, in what was for years branded the worst neighbourhood in the Netherlands; not for violence, but for poverty, the kind of poverty that strips away access to everything, culture included. ZID in Amsterdam When I got to ZID theater, after my experience working for two years at PimOff Theater, I found myself asking a question: how much of what I lived through at PimOff is specific to Milan, and how much is a struggle that repeats itself? Two different cities, two different languages, two different histories. But when I spoke with my former colleague Antonella Miggiano, project manager at PimOff, and with Karolina, director of ZID, I kept catching myself recognising the same words, almost identical, coming out of different mouths. But communitas doesn’t come into being on its own, simply by opening a door. It has to be built, often through long processes of co-creation. Karolina talks about workshops run together with refugees, aboard a ship that housed fifteen hundred people, to build together (not for them, but with them) the material of a performance. Antonella talks about theatre courses whose cost is calculated on families’ income, because a working-class neighbourhood isn’t included through a oneoff discounted ticket, but through a relationship that lasts over time. Breaking the wall In both cases, what gets built is not just a performance, but the conditions for that temporary community, that communitas, to form even outside the usual margins of a theatre audience. What both theatres seem to have understood is that inclusion doesn’t mean lowering the artistic bar. It means, instead, breaking what Karolina calls the fourth wall: not only in the technical sense, but as a metaphor for all the invisible walls that keep certain bodies, certain stories, certain lives outside the room. There’s a moment in Karolina’s interview where she describes a meeting between residents of the neighbourhood and residents of central Amsterdam, gathered together to ask what the word freedom means today while, as she puts it, “the world around them keeps burning”. And it’s perhaps exactly there, in that shared, temporary instant, that you catch a glimpse of the utopian performative. These conversations taught me that not every city and theatre are the same, but they share similar issues and try to find different solutions to build communitas through art, where art should not even exist. This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

    Breaking walls in Milan and Amsterdam

About

Cultuurpers publiceert over kunst en over kunstbeleid. We zoeken veel uit over de rare dingen die soms met, rond en in de kunstwereld gebeuren. We zijn daar best uniek in. Sterker nog: al sinds 2009 speelt dit netwerk van lezers, opinieleiders en professionele journalisten een cruciale rol als waakhond van de kunstsector en de cultuurpolitiek. nieuwsbrief.cultuurpers.nl