Veitig grȇize tinte ’t Gebéjrt me téjgewoordig vaker dat ik ’s nàchs déjr de man nȃist me wàkker maakt wòr. Ik skȇin òp zéjker mement, mâistal rôend ‘n uur of vier, te gȃn snurke. In mȇin beléjving wòrt d’r echter koal snurkt déjr manne, níet déjr vrauwe. Snurke klinkt al as zò’n mannelijk woord, ôekig in orkerig; ik zien de bònkige skoere in knôkige knieë al véjr me. Snurke is wet véjr manne in ûitvôende déjr trolle in gewôn niet zò damesàchtig. Net zòas vrauwe niet ore te flûite of grovve toal zauwe moete gebrûike. “As ’n masie flûite gâit, moet Maria zàchies gille”, za ooit de moeder van ’n skôlvriendin mit véjl ôevertûiging. Want nàg stéjds, as ik ’n melodietje flûite doen, dan moet ik an éjr dinke in auw ik me éjvegoed ’n bêitje in. Ik wòr er altȇid òrmenaol van as mȇin man me ’s òches, mit ’n bôzige tôn in ze stem, zaat dat ’t wéjr zòver was. “Joa, je dȃne snurke en ik mös je wéjr ’n zetje géjve”. Dat ik dȃirnȃi, in me slâip verstoord, toch zéjker twâi uur mit me ôge wȇid òp wàkker lòg maakt im ze gebrôeke nàchtrust niet echt goed. Sjokkend trek ik me âige de trap òp òm me tȃnde te gȃn poesse. Ik kȇik in de spiegel bôeve de wàsbàk in zie ‘t lôve ôfd, mit de karàkterestieke femilieplooie bȇi de môendôeke, de wȇikende ȃirgrens bȇi ’t al éjve karàkteristieke ôge femilievéjrôfd in vrâig me écht, oprécht of, in welke slechte film ik belȃnd bin. Effe spoele, slikke en wéjr déjrgȃn. Òp de echtelijke slâipkamer, wȃir ik me outfit véjr die dag bȇi mekoar zôek, valt me ôg op ’t omgewoelde bȇd, 1.60m brâid. Toch wel erg bizôender dat ’t grôste dail van de minse d’r véjr kiest om ’n solistische béjzigâid as slâipe mit ientje same in íen bêd te dȃile. Netuurlijk is ’t erg lekker dat je je ȇiskauwe biene in geval van nôd tusse de biene van je man duwe kenne. En ȃirlijk is ȃirlijk: ei et dat al mȃir dan viertig jȃir tòleréjrd, de ȇisklòmpe nooit nòrs veròmduwd. Moar toch: as je lette op ’t môgelijk snurke van ien van de twâi bêdpàrtners, de kauwe biene of ’t tȃndeknàrse (skȇint ôk véjl véjr te kòmme), de insomnia, de nàchmerries in wet of ‘n mins nàg mȃir ûit im of éjr ze slâip auwe ken, is ’t tóch vréjmd dat echteliede derlûi âile uwelek àrdnekkig in íen bȇd slâipe blȇive. In je rake d’r ôk an gewend, ê. As âivendmins ging ik zelde of nooit vroeger òp bêd as me man die ’n echt òchendmins is. In as ’t dan ’n inkele kâir zô was dat ik d’r vroeger òp lòg , dan kòn ik abseluut niet in slâip kòmme. Dan stampte ik mit me bien òp de vloer as téjke dat ie NAU nȃir bôeve kòmme möst - nȃist mȇin – ’t licht ûit in slâipe. Je zauwe meskien ierûit òpmake kenne dat mȇin man ’n goeie sul is in ik ’n soort van kenau, moar dat is écht niet zô, oor. Trauwes, as we speak, ik oor ‘m benéjde alwéjr zenewàchtig rôepe: “Wair is me mobiel, de caravansléjtel, de kâisskaaf, ’t boeskippebrieffie!!” Zuchtend gȃn ik vliegend de trap of nȃir benéjde. Ik bin ze ôge, ze gewéjte, ’n rots in de brȃnding in oké, sòms, erg sòms doen ik zàchies snurke.
