Lepsze decyzje

Adam Trojańczyk

Podcast dla ludzi, którzy chcą zachować własny osąd i podejmować lepsze decyzje w świecie technologii, presji i własnych ograniczeń. Myślę na głos o trzech rzeczach: jak myśleć samodzielnie, kiedy moda, eksperci i AI kuszą, żeby oddać im swój osąd; jak prowadzić innych, nie ukrywając własnych ograniczeń; i jak nie tracić ludzi z oczu, gdy łatwiej patrzeć w arkusz niż w twarze. Nie używam motywacyjnych frazesów i nie udaję, że lider to człowiek, który zawsze ma wszystko pod kontrolą. Zamiast tego dostarczam analizy i ramy, z którymi wychodzisz, lepiej rozumiejąc swoją sytuację.

  1. 2d ago

    Świat często zmienia się na lepsze, tylko nie zawsze to zauważamy

    Dziś rano otworzyłem lodówkę, żeby wyjąć mleko do kawy, i przy okazji zerknąłem na zapas swoich leków na kolejne trzy miesiące. Chłopak, którym kiedyś byłem, nie mógł nawet marzyć o leczeniu profilaktycznym, a ja otwieram dziś tę lodówkę bez zastanowienia. W tym odcinku mówię o tym, na jakiej podstawie w ogóle oceniamy własne życie. Myślę, że robimy to bez danych z dwóch stron, czyli bez tych sprzed poprawy, do której zdążyliśmy przywyknąć, i bez tych z przyszłości, której jeszcze nie znamy. Nie chodzi o leki ani o chorobę. Lodówka jest tylko przykładem tego, co każdy z nas ma przed nosem, na przykład pracy, w której nie trzeba już codziennie szykować się na awanturę, albo rachunku, który można zapłacić bez zastanawiania się, z czego w tym miesiącu zrezygnować. W odcinku m.in.: dlaczego największą zmianą bywa to, czego już nie musisz robić, i czemu tak trudno ją zauważyć;eksperyment z 2008 roku z udziałem 88 osób w związkach, w którym największy, choć skromny wzrost zadowolenia pojawił się u tych, które przez kwadrans pisały o tym, że mogły się nigdy nie poznać;cztery pytania o własną codzienność sprzed lat, które pokazują drogę, jaką już przeszliśmy;czego bardzo często brakuje w prognozie, którą układamy w złym momencie, czyli szans, o których jeszcze nie wiemy, nas samych za rok i cudzej pracy;dlaczego nie potrzebuję wierzyć, że wszystko wydarzyło się po coś, i co o deklarowanym rozwoju po trudnym przeżyciu pokazało badanie 122 osób z 2009 roku;trzy zdania Maxa Rosera o stanie świata, które pozwalają jednocześnie na wdzięczność i na dalsze działanie.Artykuł ze wszystkimi źródłami: Ocena bez danych. Powiązane teksty na trojanczyk.pl: Trzy rzeczy, które wyniosłem z życia z chorobą, Nie bądź słupem soli, Każdy z nas ma swoją Hemofilię. Lepsze decyzje. Własny osąd w świecie gotowych odpowiedzi.

    Świat często zmienia się na lepsze, tylko nie zawsze to zauważamy
  2. Aug 24

    Trzy rzeczy, które wyniosłem z życia z chorobą, a które dzisiejszy świat Ci zabiera

    Przez większość życia to choroba decydowała, kiedy mam przestać pracować. Kiedy leki zabrały mi przymusowe postoje, okazało się, że nie mam żadnego własnego hamulca. Od urodzenia żyję z hemofilią, a dziś prowadzę firmę technologiczną znajdującą się w rankingach FT1000 i Deloitte 100 dla najszybciej rozwijających się firm w Europie. W tym odcinku opowiadam o trzech rzeczach, które wypracowałem sobie przez lata życia z chorobą, a które to przeniosłem do świata biznesu. W odcinku między innymi: czym jest warunek wyjścia i dlaczego granicę trzeba ustalić, zanim braknie sił,co pokazują badania nad mózgiem po wypaleniu i dlaczego część zmian nie cofa się przez rok czy dwa,dlaczego w gorszym dniu podejmujemy decyzje szybkie i zerojedynkowe, choć wydają nam się wtedy oczywiste,czego lotnictwo nauczyło się o ocenie własnego stanu przed startem,dlaczego model przyznaje nam rację o połowę częściej niż drugi człowiek i co to robi z naszym osądem,ile realnie kosztuje firma, która wisi na jednej osobie. Pełna wersja tekstowa ze wszystkimi źródłami i badaniami: https://trojanczyk.pl/nauki-z-zycia-z-chorobaPowiązane: Każdy z nas ma swoją hemofilię: https://trojanczyk.pl/kazdy-z-nas-ma-swoja-hemofilieQuiet cracking, ukryte wypalenie liderów: https://trojanczyk.pl/quiet-cracking-ciche-pekanieAI mi to podpowiedziało: https://trojanczyk.pl/ai-w-decyzjach-lidera ROZDZIAŁY 0:00 Wstęp1:41 Hamulec, którego nie zbudowałem14:16 Dzień, w którym nie warto decydować19:54 Firma, w której nie jestem niezbędny24:33 Co budujemy wokół granicy

    Trzy rzeczy, które wyniosłem z życia z chorobą, a które dzisiejszy świat Ci zabiera
  3. Jul 28

    Procesy promptowe zamiast myślowych. Jak AI ujednolica myślenie.

    Pytanie "jak to rozwiązać?" gdzieś po drodze zamienia się w pytanie "o co zapytać?" Cała praca coraz częściej zaczyna się i kończy przy oknie czatu. Układamy możliwie dobre polecenie, a potem oceniamy, czy to, co wróciło, wygląda wystarczająco dobrze, żeby oddać je dalej. Środkowa część, w której człowiek rozumiał problem i stawiał własną hipotezę, wypada, a nam zostaje rola nadzorcy cudzego myślenia. Mam wrażenie, że nasze procesy myślowe zamieniają się na naszych oczach w procesy promptowe, a rekrutacja jest tylko miejscem, w którym widzę to dziś najwyraźniej. To tam po raz pierwszy nie umiałem odróżnić słów kandydata od surowej odpowiedzi, jaką dałaby mi sztuczna inteligencja. W tym odcinku sprawdzam w ośmiu badaniach, co ta zamiana robi z naszą pewnością siebie, kompetencjami i premią za umiejętności. W odcinku m.in.: dlaczego 300 autorów z pomocą Chata GPT napisało lepsze, ale o 10,7% bardziej podobne do siebie historie (Science Advances),odwrócony efekt Dunninga-Krugera: najmocniej przeceniają się ci, którzy czują się najbieglejsi w AI, a większość zadaje czatowi dokładnie jedno pytanie i bierze wynik bez sprawdzenia (Uniwersytet Aalto),sufler AI na rozmowach rekrutacyjnych, z którym zetknąłem się osobiście, i dane o podwojeniu tego zjawiska w pół roku,dlaczego początkujący konsultanci poprawili się o 34%, a najlepsi prawie wcale, i co to robi z premią za umiejętności,dlaczego najtańszym konkurentem pracownika staje się firmowy abonament na AI, skoro pensja nawet młodszego specjalisty to równowartość kilkudziesięciu takich abonamentów,eksperyment, w którym podpowiedź AI sprawiła, że „nie wiem" mówiło już tylko 3% badanych zamiast 44%,badanie, które daje nadzieję: myślenie działa jak mięsień i działa to w obie strony przez całe życie. Artykuł ze wszystkimi źródłami: trojanczyk.pl/procesy-promptowe-zamiast-myslowych

    Procesy promptowe zamiast myślowych. Jak AI ujednolica myślenie.
  4. Jul 19

    Feedback, którego nikt Ci nie powie w twarz - o zaufaniu, ślepej plamce i grzecznych kłamstwach

    „Nie, wszystko w porządku” kończy niezręczną chwilę w kilka sekund i niczym nie grozi. Szczera odpowiedź otwiera konflikt z człowiekiem, z którym jutro znowu siada się do pracy. Znajoma menadżerka dostała z anonimowych ankiet druzgocący obraz swojej pracy. Zamiast mu uwierzyć, przeszła się po firmie i pytała ludzi twarzą w twarz, czy mają z nią problem. Niemal wszyscy zaprzeczyli. W tym odcinku opowiadam jej historię i sprawdzam w badaniach, dlaczego zapytani wprost mówimy grzeczne kłamstwa, a prawda o nas samych przychodzi tylko okrężną drogą. W odcinku m.in.: dlaczego trudny feedback aż prosi się o sprawdzenie u źródła i czemu to zwykle zły pomysł,efekt MUM, czyli ponad pięćdziesiąt lat badań nad trzymaniem języka za zębami,155 osób widziało problem na twarzy rozmówczyni, powiedziały o nim cztery,ślepa plamka: jak umysł zamalowuje to, czego o sobie nie widzimy,strzelanie do posłańca, czyli dlaczego najwięcej złości zbiera ten, kto przyniósł wieści,jak sam zbieram anonimowy feedback o sobie i czemu proszę o radę zamiast o ocenę.Artykuł ze wszystkimi źródłami: [link do artykułu] Powiązane teksty:Ludzie, którzy naprawdę nas znają. O konstruktywnym feedbackuJak budować zaufanie w zespoleSamoświadomość lidera #feedback #szczeryFeedback #efektMUM #zaufanie #ankieta360 #przywodztwo #lepszeDecyzje #slepaPlamka #informacjaZwrotna

    Feedback, którego nikt Ci nie powie w twarz - o zaufaniu, ślepej plamce i grzecznych kłamstwach

About

Podcast dla ludzi, którzy chcą zachować własny osąd i podejmować lepsze decyzje w świecie technologii, presji i własnych ograniczeń. Myślę na głos o trzech rzeczach: jak myśleć samodzielnie, kiedy moda, eksperci i AI kuszą, żeby oddać im swój osąd; jak prowadzić innych, nie ukrywając własnych ograniczeń; i jak nie tracić ludzi z oczu, gdy łatwiej patrzeć w arkusz niż w twarze. Nie używam motywacyjnych frazesów i nie udaję, że lider to człowiek, który zawsze ma wszystko pod kontrolą. Zamiast tego dostarczam analizy i ramy, z którymi wychodzisz, lepiej rozumiejąc swoją sytuację.