Lepiej nie mówić

Małgorzata Bugaj

O wszystkim, o czym lepiej nie rozmawiać albo przeciwnie. BO liczy się perspektywa.

  1. Aug 9

    #165 Mateusz Borkowski o Vivaldim, „Czterech porach roku” i słyszeniu muzyki na nowo

    Moim gościem jest Mateusz Borkowski, muzykolog i autor książki „Vivaldi” wydanej przez PWM w serii Małe Monografie. Znamy się jeszcze z czasów radiowych, więc jest trochę sentymentalnie. To nie jest rozmowa dla ludzi, którzy muszą wiedzieć, czym różni się koncert od sonaty i udawać, że wiedzą, kiedy nie wiedzą. To jest rozmowa dla tych, którzy słyszą „Vivaldi” i myślą- rudy ksiądz, skrzypce, „Cztery pory roku”. Antonio Vivaldi z krwi i kości. Ksiądz, który dość szybko przestał odprawiać msze. Kompozytor, przedsiębiorca, impresario. Człowiek chory, który jednak podróżował, działał, organizował, pisał. Rozmawiamy o Wenecji, baroku, operze, teatrze, karnawale, rudym kosmyku, ojcu skrzypku i perukarzu, chorobie, sprycie i ambicji. Jest też Ospedale della Pietà, czyli miejsce trochę jak sierociniec, trochę jak przytułek, a jednocześnie przestrzeń, w której powstał jeden z najlepszych kobiecych zespołów wokalno-instrumentalnych w Europie. No i oczywiście są „Cztery pory roku”, ale nie po to, żeby jeszcze raz zamknąć Vivaldiego w jednym utworze. A pod koniec robi się bardziej osobiście. O kasetach, audycjach radiowych, dawnych zachwytach i o tym dziwnym momencie w życiu, kiedy muzyka, która kiedyś potrafiła człowieka przestawić od środka, nagle coraz częściej robi się tylko tłem. To jest odcinek o Vivaldim, ale też o słyszeniu. O tym, że można coś znać tak dobrze, że już się tego nie słyszy. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj. Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/ Kontakt / współprace: kontakt@malgorzatabugaj.pl | +48 730 769 663 Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcast Jeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

  2. Aug 9

    #164 Agnieszka Dobkiewicz o Zamku Książ, służących i historii od kuchni

    Zamek Książ można opowiadać przez wielką historię. Przez Hochbergów. Przez księżną Daisy. Przez legendy, przepych, tajemnice i wszystkie te kadry, które tak łatwo mieszczą się w słowie „Perła Dolnego Śląska”. Ale. Agnieszka Dobkiewicz w książce „Zamek Książ. Historia opowiedziana głosami służących” robi coś innego. Wchodzi tylnymi drzwiami. Do stajni, kuchni, pokojów, korytarzy, na pocztę, do garderoby i w te wszystkie miejsca, bez których pałacowe życie nie mogłoby istnieć. Oddają głos ludziom, którzy przez lata byli tłem dla wielkiej historii. Tym, którzy ścielili łóżka, przygotowywali posiłki, czesali włosy, opiekowali się dziećmi, pilnowali koni, nosili wiadomości, leczyli, usługiwali i często wiedzieli więcej, niż można było powiedzieć na głos. Rozmawiamy o Zamku Książ jako mikrokosmosie. O świecie zależności, hierarchii, bliskości i dystansu. O ludziach, którzy nie byli tylko funkcją, choć często historia właśnie do funkcji ich sprowadzała. Rozmawiamy też o odpowiedzialności reportera. O tym, gdzie kończy się dokument, a zaczyna literacka wyobraźnia. Jak opowiadać o ludziach, którzy nie mogą już niczego sprostować. Co można dopowiedzieć, a czego nie wolno przekroczyć i jak z kilku suchych zdań, daty, listu albo zdjęcia wydobyć czyjeś życie. Wreszcie to jest też rozmowa o przemijaniu. O tym, że nic nie jest na stałe. Pałace, majątki, zabezpieczenia, emerytury, pozycje i funkcje mogą runąć szybciej, niż człowiek zdąży się z nimi pożegnać. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj. Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/ Kontakt / współprace: kontakt@malgorzatabugaj.pl | +48 730 769 663 Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcast Jeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

  3. Jul 26

    #163 Grzegorz Dziedzic o dojrzałej trzeźwości, odpowiedzialności i życiu bez znieczulenia

    To jest rozmowa o trzeźwości, ale nie tylko dla osób uzależnionych! Bardzo szybko okazuje się, że kiedy mówimy o dojrzałej trzeźwości, mówimy też o życiu. O odpowiedzialności. O złości. O duchowości. O tym, co robimy, kiedy boli. I o tym, czym się znieczulamy, nawet jeśli nigdy nie nazwaliśmy tego uzależnieniem. Grzegorz Dziedzic @grzegorz.dziedzic.autor  jest psychoterapeutą, terapeutą uzależnień, autorem powieści kryminalnych i książki „Niech Ja będzie z Tobą. Przewodnik po dojrzałej trzeźwości”. Rozmawiamy właśnie o tym, co dzieje się później, kiedy człowiek już nie pije, nie ćpa, nie ucieka w substancję albo zachowanie, które przez lata dawało ulgę. Kiedy mija pierwszy entuzjazm. Kiedy proste zasady przestają wystarczać jako odpowiedź na wszystko. Kiedy trzeba zapytać i co teraz? Jest o tym, że samo odstawienie substancji nie oznacza jeszcze dojrzałości. O emocjach, których trzeba się dopiero nauczy i o tym, że trzeźwienie bywa bardzo przyspieszonym kursem dorastania, ale jest też szerzej. O świecie, który sam bywa nietrzeźwy. O złości, pracy i wszystkim tym, czym próbujemy się zająć, żeby nie usłyszeć siebie. To nie jest rozmowa o cudownym wyzdrowieniu. Nie ma tu obietnicy, że będzie już tylko spokojnie, lekko i jasno. Jest za to dużo uczciwości. O tym, że czasem wszyscy jedziemy ruchomymi schodami w dół. O tym, że można zacząć od jednego oddechu.  Odcinek 163 „Lepiej nie mówić” z Grzegorzem Dziedzicem już jest. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj. Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/ Kontakt / współprace: kontakt@malgorzatabugaj.pl | +48 730 769 663 Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcast Jeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

  4. Jun 21

    #160 Sebastian Sitowski o tym, jak radzić sobie z lękiem

    W tym odcinku rozmawiam z Sebastianem Sitowskim, terapeutą, autorem książki „Jak radzić sobie z lękiem” wydanej przez Wydawnictwo RM. I od razu mówię, że to nie jest rozmowa z cyklu: „Eeź głęboki oddech i będzie dobrze”. Gdyby to było takie proste, część z nas już dawno chodziłaby po świecie w stanie buddyjskiego spokoju, a tymczasem budzimy się rano i ciało już wie, że coś jest nie tak, zanim myśl w ogóle zdąży założyć buty. Rozmawiamy o lęku bardzo konkretnie. O ciele, które często odzywa się pierwsze. O napadach paniki, przy których człowiek naprawdę może być przekonany, że umiera. O lęku uogólnionym, zamartwianiu się, psychosomatyce, katastrofizacji i tej cudownej pułapce, w której czytamy kolejną książkę o lęku, ale ćwiczenie oddechowe robimy raz, po czym jesteśmy zdziwieni, że życie jednak nie zmieniło się w sanatorium. Tak, mówię też o sobie. Bo ja książki o lęku kupuję od lat. Jak jest lęk, ja kupuję. Czytam. Podkreślam. Rozumiem. A potem często… nie robię. I właśnie o tym też jest ta rozmowa,  że wiedza pomaga, ale sama wiedza nie wystarczy. Układ nerwowy nie zmieni się od zachwytu nad mądrym akapitem. Sebastian mówi o swoim doświadczeniu lęku, o pracy z klientami, o tym, dlaczego nie warto udawać, że specjalista jest człowiekiem bez historii, i o tym, jak ważne jest zaufanie, kiedy rozmawiamy o czymś tak intymnym jak strach. Jest też o atakach paniki, unikaniu, diagnozach, modzie na terapię, przeterapeutyzowaniu wszystkiego, granicach, poczuciu humoru, ciele, które pamięta, i głowie, która potrafi nas straszyć bardziej niż rzeczywistość. To rozmowa dla tych, którzy mają lęk. Dla tych, którzy kochają kogoś z lękiem. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj. Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/ Kontakt / współprace: kontakt@malgorzatabugaj.pl | +48 730 769 663 Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcast Jeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

  5. Jun 14

    #159 o. Andrzej Zając i ks.prof. Robert Woźniak o św. Franciszku i jego autobiografii zasłyszanej

    Czy można napisać autobiografię człowieka, który umarł osiemset lat temu? Trochę bezczelne. Trochę ryzykowne. A jednak o. Andrzej Zając OFMConv to zrobił. Punktem wyjścia jest książka „Brat Franciszek. Autobiografia zasłyszana”, wydana przez Wydawnictwo Franciszkanów Bratni Zew. To nie jest klasyczna biografia ani fikcja, lecz próba oddania głosu Franciszkowi przez jego Testament, pisma i ponad trzydzieści lat obcowania autora z jego duchowością. Rozmawiam z o. Andrzejem Zającem oraz ks. prof. Robertem Woźniakiem o tym, gdzie kończy się zasłyszenie, a zaczyna dopisanie. O metanoi, czyli zmianie sposobu myślenia. O stawaniu się sobą przed Bogiem, wolności, ubóstwie i byciu mniejszym bez pomniejszania siebie. Wracamy też do trudnych pytań o kapłaństwo, gniew wobec Kościoła i o to, czy akceptacja rzeczywistości nie bywa czasem mylona z uległością. Najważniejsze pytanie tej rozmowy brzmi jednak: z jakiej perspektywy opowiadamy własne życie? To zapis spotkania „Opowiedz swoje życie. Czego może nas nauczyć autobiografia św. Franciszka?”, które odbyło się 14 maja 2026 roku w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Chciałam się nim podzielić, bo to nie jest rozmowa wyłącznie o św. Franciszku. To rozmowa o nas i o tym, czy własną historię da się opowiedzieć inaczej, nie zaprzeczając temu, co bolało. Odcinek powstał we współpracy z Wydawnictwem Franciszkanów Bratni Zew. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj. Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/ Kontakt / współprace: kontakt@malgorzatabugaj.pl | +48 730 769 663 Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcast Jeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

  6. Jun 7

    #158 Agnieszka Łopatowska o Paryżu i Normandii

    W tym odcinku rozmawiam z Agnieszką Łopatowską, dziennikarką, pisarką, emigrantką, frankofilką i kobietą, która naprawdę idzie jak burza. Dosłownie też, bo nad Krakowem akurat krążyły pioruny, więc scenografia zrobiła się sama. Punktem wyjścia są dwie jej książki: „Paryż to zawsze dobry pomysł” i najnowsza „Normandia. Życie między przypływem a odpływem”. To nie jest rozmowa z cyklu „pięć miejsc, które musicie zobaczyć”. Agnieszka sama mówi, że nie jest przewodniczką. Jest raczej kolekcjonerką opowieści. Grzebaczką. Osobą, która znajdzie kawałek sznurka i zacznie ciągnąć, żeby sprawdzić, co jest dalej. A dalej jest naprawdę dużo. Rozmawiamy o Francji, która nie kończy się na Paryżu. O Normandii, w której są klify, jabłka, sery, cydr, kalwados, D-Day, Joanna d’Arc, legenda o nodze mrówki, normandzkie poczucie humoru i zwyczaj wypicia kieliszka kalwadosu w trakcie posiłku, żeby zrobić miejsce na dalszą część jedzenia. No proszę państwa, kultura. Jest o kobietach. O Genowefie, patronce Paryża. O Joannie d’Arc. O tych wszystkich postaciach, które Agnieszka wyciąga z historii i legend. Rozmawiamy też o emigracji, języku francuskim, lęku przed mówieniem, pisaniu nocą, perfekcjonizmie, pracy na deadline’ach i o tym, że czasem żeby pisać, trzeba… przestać czytać. To jest odcinek o książkach, ale też o sposobie patrzenia. O tym, że można czytać miasto jak powieść, region jak legendę, a ser camembert jak dokument historyczny. I o tym, że Francję można kochać na wiele sposobów. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj. Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/ Kontakt / współprace: kontakt@malgorzatabugaj.pl | +48 730 769 663 Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcast Jeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

About

O wszystkim, o czym lepiej nie rozmawiać albo przeciwnie. BO liczy się perspektywa.

You Might Also Like