W ostatnich wyborach połówkowych w USA niebieska fala zmieniła się w niebieskie tsunami. Czy to znaczy, że demokraci mają szansę na rekonkwistę? Na odbicie Ameryki zrąk trumpizmu i dowiezienie jej do horyzontu nowej, świetlanej przyszłości z dobrze prosperującą gospodarką, tańszą opieką medyczną oraz rozliczeniem Trumpa i jegootoczenia z korupcji? Chyba … że brzmi to jednak zbyt pięknie, by mogło być prawdziwe? O tym gdzie naprawdę znajduje się Ameryka po wyborach Eliza Sarnacka-Mahoney rozmawia w najnowszym odcinku podcastu Bieguny Ameryki zMarcinem Firlejem. Marcin Firlej to mieszkający w USA od prawie 20 lat amerykanista oraz dziennikarz, były korespondent Telewizji Polskiej w Waszyngtonie, a przede wszystkim gospodarz znanego i cenionego podcastu @amerykadlazaawansowanych. Zwycięstwo demokratów było bez wątpienia historyczne i nie chodzi tylko o przejęcie przez nich kontroli nad obiema izbami Kongresu w Waszyngtonie. Także o wygrane w miejscach,które dotąd uchodziły za nietykalne bastiony konserwatystów. Przede wszystkim w Teksasie, który wysłał do Senatu James Talarico, ale również i w Kansas, skąddemokratyczny senator Adam Hamilton pojedzie na Kapitol po raz pierwszy od prawie stu lat oraz w Karolinie Południowej, gdzie schedę po zmarłym niedawno LindseyGrahamie przejmie nie jego siostra, faworytka namaszczona przez samego Donalda Trumpa, ale również demokratka. W chwili rozmowy nadal nierozstrzygnięty był bój między czarnoskórym demokratą Scottem Colomem a jego republikańską rywalką we Mississippi, ale sam fakt, że niebieskie tsunami trąciło i to w taki sposób stan,który po raz ostatni wybrał czarnoskórego kongresmana w prawie 150 lat temu, tylko potwierdza wyjątkowość i wagę tych wyborów. Odkąd pod koniec XX wieku utrwaliło się w amerykańskiej polityce, że o wynikach wyścigów prezydenckich decyduje garstka tzw. stanów wahających się, nie mieliśmy też jeszcze do czynienia z sytuacją, by niemal we wszystkich z nich: w Minesocie, Arizonie, Wisconsin, Michigan, Newadzie i Pensylwanii, demokraci wygrali obie izby swoich stanowych parlamentów. To atut, choć i obciążenie jednocześnie. Jeśli przez najbliższe dwa lata wyborcom tych stanów nie spodobają się demokratyczne rządy, może to przesądzić o losie demokratycznego kandydata lub kandydatki na prezydenta za dwa lata. Jeśli z kolei lokalni demokraci „dowiozą” – sprawią tym prezent całej demokratycznej Ameryce. To samo będzie się tyczyło demokratów z Południa. Ich sukces może dodatkowo oznaczać, że Południe dołączy do mapy stanów wahających się i też stanie się szczególnie ważne w wyborachprezydenckich. Jak jednak można było się spodziewać nie przestały nawet jeszcze strzelać korki od szampanów po demokratycznej stronie Ameryki gdy dostaliśmy pierwsze sygnały, że droga po sukcesu po sukcesie nie będzie prosta, a niektóre przeszkody rzucą sobie pod nogi sami demokraci. Jak bowiem przypomina Marcin Firlej demokraci to partia znana ztego, że potrafi roztrzaskać nawet to, co wydaje się być zrobione z żelaza. Po drugie to partia przyspawana do idei utrzymywania status quo i to tłumaczy dlaczego jej przywództwo nie pała przesadną chęcią do rozliczania Trumpa i jego otoczenia z korupcji. Twierdzi, że naród nie oczekuje od niej rewanżyzmu, lecz realnej pracy legislacyjnej. Stoi to w sprzeczności z postawą wielkiej rzeszy wyborców, którzy w ostatnich dniach przed wyborami większościowo wskazywali na korupcję jako najważniejszy, wyprzedzający nawet kwestię kosztów życia, problem wyborczy. Eliza jest tu nieco większą optymistką niż Marcin i ma nadzieję, że demokratom uda się znaleźć rozsądny balans. W czym oboje rozmówcy zgadzają się w 100%? Że trumpizm, mimo wszystko, nie odejdzie, bo w Ameryce wciąż nie brakuje wyborców MAGA, którzy oddali swoje głosy na kandydatów republikańskich, w tym tych wciąż całkowicie lojalnych wobec Trumpa i jego polityki.
