Aynı ama Başka

Ece Köse
  • 0.0 (0)
  • Personal Journals
  • Weekly

Birbirimize sandığımızdan daha çok benziyoruz; çünkü hepimiz başka yollardan geçsek bile, günün sonunda aynı duygularla kendimize varmaya çalışıyoruz. Birbirimizden farklıyız, çünkü aynı yolda yürüdüğümüzde bile farklı taşlara takılıyor, aynı manzarada başka anlamlar buluyoruz. “Aynı ama Başka” bu ortak deneyimleri, bizi birbirimizden ayıran ve aynı anda yaklaştıran şeyleri konuşmak için var. Burası kişisel çıkmazların, benzer duygularla kendi yolunu arayanların alanı.

  1. 3d ago

    Bölüm 29: Köprü

    Ece bu bölümde, ait olmak, sevilmek ve birinin hayatında kalabilmek için gösterdiğimiz çabadan bahsediyor. Oturduğumuz en kalabalık masalarda, tek başımıza geçirmeyi beklediğimiz günlerde, derse geç kaldığımızda, okul servisine en son binen olduğumuzda ya da aylarca her gece hayattaki her şeye geç kaldığımızı düşündükten sonra, birilerinin bize yer ayırdığını görmek ve o yeri bize ayırmaktan vazgeçmeyeceğini bilmek istiyoruz. Galiba hayatımız boyunca, attığımız her adımda, tuttuğumuz her elde ve dahil olduğumuz her hikâyede, bunu bulmayı umuyoruz. Kendimize bir yer bulmuş olmamızın, o yerin bize ayrıldığı anlamına gelmediğini ve bir yere sığabilmekle orada gerçekten istenmenin aynı şey olmadığını öğrendik. Şimdi nereye gidersek gidelim, sanki herkesin birbirini zaten çoktan tanıdığı odalara giriyoruz ve karşımıza çıkan herkesten eskisine göre birkaç adım daha uzak duruyoruz. Kaçmayı düşünmeyeceğimiz bir yeri yeniden bulmamız ne kadar sürer, bilmiyorum. Bir daha kimsenin bizi bulmasına izin vermeyeceğimizi, kimseye yetişmek için adımlarımızı hızlandırmayacağımızı, kimsenin yanında gardımızı indirmeyeceğimizi söylerken bile hâlâ kazanmak için oynanmayan bir oyuna, gardımızı indirdikten sonra pişman olmama ihtimalimize ve canımızı nasıl acıtacağını çok iyi biliyorken bile  bunu yapmamayı seçen birileriyle yan yana olmanın mümkün olduğuna inanmak istiyoruz.

  2. Sep 17

    Bölüm 28: Değer mi?

    Bir dileğimiz kabul olduğunda; hep uzanıp yakaladığımız ama hiçbir zaman gerçekten tutamadığımız o şey ilk kez kaybolmadığında, ne yaparız? İnsanın kendine çelme takmasının onlarca yolu var. Biriyle göz göze gelmeyi çok istiyorken gözlerimizi kaçırarak; bulunmak isterken ördüğümüz duvarların ardına saklanarak; çok beklediğimiz yeni bir başlangıcın kıyısındayken kendimize her şeyin nasıl felakete dönüşebileceğini anlatarak kendi önümüze geçiyoruz. Denize açılmanın ilk şartı, iskeleye bağlı olduğumuzu fark etmek. Yol alabilmemizin şartı da bizi başladığımız yere sürükleyen kısa yolları; sendelediğimizde kolumuzdan tutup çeken, tanıdıklık vadeden çıkmazları; adımlarımızın nerede yavaşladığını, kendimize nerede çelme taktığımızı görmek oluyor. Tanıdık kaçış güzergâhlarını, ezbere bildiğimiz yolları unutursak ilerleyebiliyoruz. Yeniden başlamak için mutlu sona inanmak gerekmiyor. Hikâyenin bildiğimizden başka türlü bitebileceğine inandığımızda ya da sonunun aynı olacağını düşünürken bile denemeye değer dediğimizde yeniden başlıyoruz.

  3. Jun 7

    Bölüm 27: Kördüğüm

    Ece bu bölümde, eve dönmekten bahsediyor. Evden, ait olduğumuz yerden, kendimizden çok uzakta bir yerde dururken başta hepimizin kıpırdayabileceğine bile inanmadığı bir an oluyor. Zamanımızı olup biteni tekrar tekrar gözden geçirerek, neyin eksik neyin fazla olduğunu hesaplayarak, bir gölgeyle kavga edip kazanmayı bekleyerek geçiriyoruz. Yani aslında terk edildiğimiz yerde, koca bir kördüğümle bir şeylerin geçmesini bekliyoruz. Hareketsizliğimizi bozan şeyin içimizi kemiren hırs mı, öfke mi yoksa korku mu olduğunu bilmiyorum. Ama etrafımızdaki her şey, her zamanki gibi akmaya devam ederken bir rüzgâr esiyor ve bizi hareket etmeye zorluyor. Biz de orada yaktığımız ve etrafında günlerimizi geçirdiğimiz ateşi söndürüp yürümeye başlıyor; başkalarının hayatlarına bakarak, kendimizinkiyle kıyaslayarak, yaramızdan, yaralanmış olmaktan ya da bazen bu kadar yol yürüyüp hâlâ eve varamamış olmaktan utanarak ilerliyoruz.

  4. Apr 26

    Bölüm 26: Bir Teselli Ver

    Ece bu bölümde, teselli aramaktan bahsediyor. Savaş yaralarımızla, yenik durumda ve kendimize dair her şeyden şüphe ettiğimiz bir döngünün içindeyken; kaybettiklerimize benzeyenlerde ya da onlara hiç benzemeyenlerde, “Beni en iyi o anlar” dediklerimizde, tadını zaten bildiğimiz acılarda ve anılarımızda, bir teselli arıyoruz. Teselliyi dışarıda aramanın bir bedeli var; bizi iyileştirdiğini sandığımız şeyler aslında bizi kendimizden uzaklaştırabiliyor. Galiba önemli olan; o tesellinin, panzehrimizin, ilacın peşindeyken kendi üzerimizden atlayıp geçmemek; kendimizi terk etmemek.

  5. Mar 25

    Bölüm 25: Bende Bir Problem Var

    Ece bu bölümde, tekrar eden döngülerden bahsediyor. Başkalarıyla kurduğumuz ilişkiler, kendimizle olan ilişkimizin bir çeşit tekrarı. Neyi ne kadar hak ettiğimize inanıyorsak, her şeyin o kadarını kabul ediyoruz; nereyi doldurabileceğimizi ya da nereye sığabileceğimizi düşünüyorsak oraya gidiyoruz. Peki neden sorularımızı, karşılığında kendi yankımızdan başka bir şey duymadığımız bir boşluğa ya da bizim dilimizi konuşmayan insanlara sormakta ısrarcı oluyoruz?

    Bölüm 25: Bende Bir Problem Var

  6. Feb 14

    Bölüm 24: Yalnız Kalpler de Atarlar

    Ece bu bölümde aşktan bahsediyor.  Aşkı nasıl tanırız? Yanındayken her şey mümkünmüş gibi hissettiğimizde mi? Onsuz her şey daha eksik geldiğinde mi? Ona benzemeye başladığımızda mı, yoksa bize hiç benzemiyorken bile, her şeyi ilk ona anlatmak istediğimizi fark ettiğimizde mi?  Hayatımız boyunca aşktan kaçıyoruz ya da aşkı arıyoruz; ama her iki durumda da aslında onun yörüngesindeyiz ve onun kurallarıyla oynuyoruz.  Aşkı görünce tanıyabiliyorsak şanslıyız; aşkı görmek kalbimizde bir sızıya sebep olmuyorsa, şanslıyız. Ama sızlayan bir yaramız varsa da bunun bir son olmadığını, sızının yaşam belirtisi olduğunu kendimize öğretmemiz gerekiyor. Sızı varsa, kalbimiz hâlâ atıyor demektir.

    Bölüm 24: Yalnız Kalpler de Atarlar

  7. Feb 1

    Bölüm 23: Tam Ortasındayım

    Ece bu bölümde, bildiğimizin ötesindeki dünyayla tanışmaktan, yani büyümekten bahsediyor. Uzaktan çok görkemli görünen; ne konuşulduğunu, nelere güldüklerini merak ettiğimiz, hatta belki orada onlar gibi olabilmek için gün saydığımız o yerdeyiz. Hem bize ait hiçbir şeyin sadece bize ait olmadığını, birçok şeyin ne kadar "aynı" olduğunu gördüğümüz; hem de bize hiçbir yere tam olarak ait hissetmememizi sağlayacak kadar "başka" olduğumuzu hissettiren büyüklerin masasındayız. Bizi büyüten; hep hayatımızda olacağını düşündüğümüz birini, bir şehri ya da şimdi ne renk olduğunu bilmediğimiz bir çocuk odasını geride bırakmak olabiliyor. Herkesin büyüdüğünü ya da büyümesi gerektiğini anladığı an farklı olsa da büyümek hep, bizi olduğumuz yerden alıp kendimizden uzak bir yere savuran bir çeşit kasırgaya benziyor.

  8. Jan 11

    Bölüm 22: Zaman Beklemez

    Ece bu bölümde, bir şeyi çok istemenin, bazen ona ulaşamamanın en büyük sebebi olduğundan bahsediyor. Umduğumuz yere varmayı çok istiyoruz ama bununla birlikte, varamamaktan o kadar çok korkuyoruz ki, adım atmayı erteleyip, varacağımız yeri düşünerek önümüzdeki haritaya yeni yollar ekliyoruz; yeni çıkmazları, yokuşları ve bizi yolumuzdan alıkoyacak engelleri düşünerek, henüz adım bile atmadığımız bir yolda kayboluyoruz. Hayatımız boyunca, kontrolü kaybetmemek için çabalıyoruz. Tutabildiğimiz kadar fazla ipi, tutabildiğimiz kadar sıkı tutmak istiyoruz. Cevabını zaten bilmediğimiz hiçbir soruyu sormuyoruz; ne kadar zorlansak da, bildiğimiz yoldan, tanıdık gelen döngülerden şaşmıyoruz. Ya da, emin olana kadar mesajları yazıp siliyoruz, ilişkilerimizin adını koymuyoruz; çünkü kötü şeylerin başımıza, kontrolü bıraktığımız anlarda geleceğini düşünüyoruz. Ama iyi şeyler de böyle geliyor. Hatta çoğu zaman, iyi şeyler, ancak bu şekilde gelebiliyor. Çünkü her şeyi ne kadar kontrol etmek istiyorsak, ellerimiz o kadar doluyor ve elimizi gerçekten uzatmak istediğim hiçbir şeye; hiç kimseye uzatamıyoruz. Her şey kontrolümüz altında, ama ne pahasına?

See All (29)

About

Birbirimize sandığımızdan daha çok benziyoruz; çünkü hepimiz başka yollardan geçsek bile, günün sonunda aynı duygularla kendimize varmaya çalışıyoruz. Birbirimizden farklıyız, çünkü aynı yolda yürüdüğümüzde bile farklı taşlara takılıyor, aynı manzarada başka anlamlar buluyoruz. “Aynı ama Başka” bu ortak deneyimleri, bizi birbirimizden ayıran ve aynı anda yaklaştıran şeyleri konuşmak için var. Burası kişisel çıkmazların, benzer duygularla kendi yolunu arayanların alanı.

Information

  • Creator
    Ece Köse
  • Years Active
    2025 - 2026
  • Episodes
    29
  • Rating
    Clean
  • Copyright
    © Ece Köse
  • Show Website
    Aynı ama Başka