Wszędobylskie Oko

Nemesis

Podcast do oglądania, blog do czytania

  1. 1d ago

    Odcinek 16: "Rozważna i romantyczna" tria Georgia Oakley, Diana Reid i Holly Blakey, albo oczekiwana zamiana miejsc

    W 16 odcinku Wszędobylskiego Oka mierzę się z najnowszą adaptacją filmową pierwszej opublikowanej przez Jane Austen powieści czyli "Rozważnej i romantycznej", a zza rogu wciąż wyskakuje poprzednia adaptacja filmowa tej powieści sprzed 31 lat. Cytaty dialogiczne podaję za opublikowaną wersją ostateczną scenariusza. Wszystkie tłumaczenia są mojego autorstwa.Adnotacja nr 1: "Sabrina" z 1995 została także wyprodukowana przez Doran.Adnotacja nr 2: nieco upraszczam sprawę George'a Crabbe'a, niemniej był on w swoim czasie znacznie mniej popularny niż wielka trójca tj. Byron, Shelley i Keats. Natomiast w XX wieku stał się idolem hipisowskiej młodzieży, dzięki "The World of Dream" będącej zapisem jego doświadczeń opiumicznych. (0:00) Wprowadzenie: Dlaczego 2026 to nowy 1995?(5:50) Czy da się zrobić świeżą adaptację powieści z przełomu XVIII i XIX wieku, która nie jest banalnym fanfikiem ani zbytnią subiektywizacją? I czy będą spoilery?(15:18) Tylko 25 linijek z Jane Austen, czyli kto zrobił ten film i kto w nim zagrał? [Dość obszerne informacje o reżyserce, trochę o scenarzystce i szybka przebieżka po aktorkach i aktorach](38:19) Co w tej adaptacji jest najlepsze?(51:36) Pastwię się nad filmem Anga Lee (a właściwie Emmy Thompson i Lindsay Doran) i wymieniam wcześniejsze adaptacje. Ale są też odniesienia do nowej adaptacji.(1:24:35) Psychologia postaci w nowej adaptacji i dlaczego jest dobrze zbudowana, albo o rozważnej Marianne i romantycznej Elinor.(1:45:30) Co wynika z faktu, że dzisiaj raczej oglądamy, aniżeli czytamy Jane Austen.(1:51:55) "Mógłbym zerwać z Lucy" czyli dobry przykład, jak dokonać inteligentnej adaptacji. UWAGA SPOILERY!(1:58:00) Muzyka jako znaczące nowej adaptacji. UWAGA SPOLIERY! (2:04:48) Wyjątkowa rola tańca w najnowszej adaptacji. (2:13:48) Mój ulubiony dialog, czyli jak elegancko wyjść na idiotę. (2:16:04) Kilka słów o pojedynku z kobiecej perspektywy (i o tym w "Lalce" – a jakże!). (2:17:44) Jaka ostatecznie jest ta adaptacja? (2:19:07) Czy ta adaptacja ma jakieś wady? (2:22:40) Zakończenie i zapowiedź faktycznego "Kota z worka" o sztuce.

    Odcinek 16: "Rozważna i romantyczna" tria Georgia Oakley, Diana Reid i Holly Blakey, albo oczekiwana zamiana miejsc
  2. Oct 21

    Odcinek 15: Główna bohaterka znika a scenariusz napisało AI – albo dlaczego obie "Lalki" były dla mnie potężnym rozczarowaniem.

    W 15 odcinku Wszędobylskiego Oka wreszcie mierzę się z obiema wersjami Lalki, tą serialową i tą filmową. Czynię to celowo, gdy pierwszy, a może nawet i drugi kurz bitewny już opadł. Gdy i w mojej głowie różne kwestie się ułożyły, gdy wiem już, co naprawdę mnie wścieka, z czym nie mogę się wciąż pogodzić i na co uważam, że nie sposób przystać, nawet wtedy, gdy niczego tak się nie pragnęło jak opowiadania intertekstualnego i transmedialnego jednocześnie w dodatku z prawdziwego zdarzenia. Rozkład jazdy, żebyście mogli przeskoczyć do tych wątków, ktore naprawdę Was interesują: (0:00) Wprowadzenie: przedstawienie Matronek i trzy zastrzeżenia.(10:52) Co było w miarę ok, co w porządku, a co nawet całkiem fajne...[errata: oczywiście Aleksandra, a nie Iwana Dunina – na koniec zdania zrobiło mi się złożenie Lalki z Kosem](24:27) Ania Shirley czyli wzorce opowiadania transmedialnego i intermedialnego, które mogłyby stanowić narzędzie do gry z Lalką (tu przykłady innych serii, których autorzy umieją w opowiadanie transmedialne i w intermedialność).(59:55) AI napisało scenariusz?(1:05:39) "Ale Łęcka nie jest feministką!" czyli o nieszczęściach polskiej herstorii i mansplainingu w serialu Lalka.(1:29:32) "Bluszcz" kontra emancypantki, albo o nonszalancji, która maskuje ignorancję czyli dalsza rozwałka serialowej Lalki.(1:36:20) Paulina Kuczalska-Reinschmit zamiast Elizy Orzeszkowej czyli dlaczego w serialu jest nie ta emancypantka, co trzeba.(1:48:12) Co Meredith Tax zrobiła z tekstem Julii Ward Howe i co ma z tym wspólnego chujec borsuczy.(1:58:45) Śmieszny pijaczek to nie to samo, co ojciec-alkoholik czyli dlaczego nie jestem "Team Braciak".(2:02:05) Uwagi końcowe do serialu Lalka.(2:12:40) "Co poszło nie tak?" czyli najbardziej przytomna reakcja na filmową Lalkę.(2:24:57) Zapraszam Was na salony czyli wróćmy na chwilę do Prusa (nie wiem dlaczego Łęcki wita Stasia jako Stefana w moim czytaniu, wybaczcie).(2:34:41) No a co Ty zrobiłabyś z Lalką – przede wszystkim zmieniła perspektywę!(2:38:48) Nie ma Rosjan, nie ma Żydów i nie ma Leonów, ale jest Guy Ritchie, czyli o tym, czego autorzy serialu i filmu nie uwzględnili.(2:48:30) No to oglądać? Czy nie oglądać?

    Odcinek 15: Główna bohaterka znika a scenariusz napisało AI – albo dlaczego obie "Lalki" były dla mnie potężnym rozczarowaniem.
  3. Oct 16

    Odcinek 14: 61. Biennale w Wenecji: Między pałacem a ruinami

    W 14. odcinku Wszędobylskiego Oka zapraszam na rekonesans po tegorocznej edycji niewątpliwie jednego z wciąż najgłośniejszych (ale czy na pewno najważniejszych?) międzynarodowych wydarzeń artystycznych jakim jest Biennale Sztuki w Wenecji. 61. edycja otwierała się w cieniu skandalu i protestów związanych z obecnością pewnych reprezentacji narodowych w przestrzeni Biennale, a które właśnie dobiega końca w znacznie już cichszej atmosferze. Nie będzie peanów na temat Wystawy kuratorskiej, która była dla mnie kolosalnym rozczarowaniem. Nie będzie elegii o Pawilonie Austriackim, tylko kilka słów o faktycznych zasobach, które kryją się pod podszewką tej prezentacji i wydają się nam umykać. Będzie za to zachwyt konsekwentną i bardzo trafioną propozycją Niemiec, opowieść o wpadce kuratorskiej Finlandii i pochwała samotnej wędrówki po końcu świata. Rozkład jazdy odcinka nr 14: (0:00) Wstęp, a w nim słów parę, czym jest Biennale Sztuki w Wenecji i co myślę o politycznych inbach z początku Biennale.(12:34) O symbolicznych Matronkach i Patronach tego odcinka oraz o mojej niezgodzie na podróż w czasie wprost do Kryształowego Pałacu roku 1851.(20:23) Audiosfera Jenny Suteli – czyli katastrofa kuratorska Pawilonu Fińskiego.(26:39) Niemcy w ruinie wygrywają, czyli o propozycjach Sung Tieu i Henrike Naumann oraz sile kontr-pomników.(57:44) Kłopotliwa grandioza Florentiny Holzinger w Pawilonie Austrii.(1:05:51) Zatrzaśnięci w twierdzy, czyli o propozycji Driesa Verhoevena w Pawilonie Holandii.(1:10:41) Co sądzę o pozostałych Pawilonach w Giardini (czyli w Ogrodach Biennale). (1:12:27) Czy na Biennale w Wenecji była grafika?(1:24:38) Kiedy Inny (dosłownie) mówi po swojemu czyli o Pawilonie Zjednoczonych Emiratów Arabskich.(1:30:11) Spacer ostatnich ludzi, czyli rysunek przestrzenny Matiasa Duville'a w Pawilonie Argentyny.(1:34:15) Pokaż mi jak pracujesz czyli o pewnej tendencji w prezentowaniu sztuki.(1:38:06) Słaby montaż i niewygoda, czyli dlaczego nie jestem fanką Pawilonu Polonia.(1:42:22) Problem z Tonacją molową, czyli moje uwagi do konstrukcji Wystawy kuratorskiej Biennale w Wenecji.(2:01:31) Seyni Awa Camara wyjaśnia białych Europejczyków, albo czego uczy nas przypowieść o senegalskiej rzeźbiarce.(2:03:31) Przypadek Khaleda Sabsabiego, czyli co za dużo, to jednak niezdrowo (zdjęcia obu prac dostępne już na moim profilu na Insta).(2:09:30) Celia Vasquez Yui czyli, kiedy Inny jest sobą.(2:17:17) Podsumowanie mojej opinii o Wystawie kuratorskiej 61. Biennale Sztuki w Wenecji.(2:25:55) Turandot jako figura i hołd. (2:50:10) Zakończenie

    Odcinek 14: 61. Biennale w Wenecji: Między pałacem a ruinami

Trailers

About

Podcast do oglądania, blog do czytania