Та нар ямар нэгэн зүйл ажиллаж байгааг хараад “Энэ л амьдралын түлхүүр юм байна” гэж боддог уу? Надад нэг тийм obsessive тал байдаг юм шиг байгаа. Ямар нэгэн зүйл миний амьдралд хэрэг болж эхлэхээр би тэрийг тэр чигт нь “Энэ л бүх зүйлийн түлхүүр юм байна” хэмээн туйлшран боддог. Одоо бодоод байх нь ээ, амьдралынхаа бүх үе шатанд ямар нэг mentality-г “амьдралын түлхүүр” гэж харж байсан юм байна. Жишээ нь, ном унших зуршлыг бүх юмны түлхүүр гэж бодсон үе бий. Present байхыг бүх зүйлийн түлхүүр гэж бодсон үе бий. Discipline-тэй байхыг бүх зүйлийн түлхүүр гэж бодсон ч үе бий. Мэдээж “хайр”-ыг бүх зүйлийн түлхүүр гэж хүчтэй итгэсэн үе байгаа. Магадгүй одоо ч адил. Аливаа юмыг чинь зүрхнээсээ л хийвэл, үйлдвэл, хандвал, тэгээд л болоо. Ер нь if things get complicated, go back to basics гэдэг шд. Түүнчлэн амьдрал тийм ч хэцүү биш бөгөөд basic зүйлүүд дээрээ л анхаарсан байхад бусад нь болно доо гэж өөрийгөө аргадах. Бодол дотроо амьдралыг амарчлах гэсэн залхуурал гэх үү, мунхаглал гэх үү, эсвэл зүгээр сониуч байдлаас гарсан шийдлүүд гэх үү. Ямартаа ч яг одоогийн энэ үе мөчлөгт юу чухал гэдгийг мах цусандаа шингэтэл ойлгоод байна вэ гэхээр Organization. Цэгц. Эхнээс нь тайлбарлая. Би багадаа жаахан замбараагүй байсан. Маш их эд хогшилтой. Minimalist гэж байдаг бол би maximalist байсан. Учир утгагүй баахан эд зүйл аваад байдагтаа биш, зүгээр л юм хаяж чаддаггүй байсан. Бүх юмнаасаа амьдрал минь тэрнээс хамааралтай аятай зуурдаг байсан. Тийм ч болохоор нэг их юмтай. Гэрт хүмүүс ирвэл цэгцтэй харагдуулж чаддаг ч шкафны цаана, хаалганы цаана аймшиг байдаг байсан. Хүмүүс гэрт ирнэ гэвэл хүмүүст харагдах хэсгүүдийг нь цэмбийтэл цэвэрлэж зүлгээд, замбараагүй харагдаж байгаа зүйлүүдээ ердөө нүднээс л далд оруулчихна. Тэр цаанаа ямар замбараагүй байгаа нь нэг их хамаагүй. Гол нь харагдахгүй байхад л болно. Гэтэл тэр нь эцэстээ өөрт минь ямар сэтгэгдэл төрүүлдэг байсан бэ гэхээр, би болон миний гэр бусдад хэдий гоё сайхан харагдаж байгаа ч яг үнэндээ тийм биш шүү дээ. I’m a fraud гэдэг ч юм уу, гүний гүнээсээ өөртөө итгэлгүй байдалд хүргэж байгаа юм. Харин саяхан өөрийгөө нэг юм дээр анзаарлаа. Ганцаараа амьдарч эхлээд удаагүй, гэрээ эхнээс нь янзалж байсан үе. Тэгтэл найзууд маань гэрт ирэхээр болов. Нэлээн бэлтгэх, panic-дах боломж гарч ирсэн юм л даа. Энерги, цаг, мөнгө бүгд хязгаартай. Тэгэхээр надад хоёр зүйлийн аль нэг дээр төвлөрөх сонголт байсан. Нэг бол найзуудын нүдэнд харагдах хэсгүүд дээр төвлөрч гэрээ илүү тохилог болгож, гоё харагдуулах. Ядаж TV, sofa худалдаж авах. (Хуучин байсныг нь нүүж магад гээд зарчихсан юм.) Аль эсвэл тэдний нүдэнд харагдахгүй, хэзээ ч харахааргүй хэрнээ надад өөрт минь өдөр болгон харагддаг, өдөр тутмын амьдралд минь нөлөөлдөг зүйлүүдээ цэгцлэх. Жишээ нь шкафанд далд байгаа оймс, дотуур хувцас, computer-ийн төрөл бүрийн утаснууд, accessories, бичиг цаас, шургуулганд нуугдаж байгаа тэр бүх далд зүйлүүд. Тэгээд найзууд гэрт зочлох сургаар өөрийн мэдэлгүй эхлээд далд байгаа, өөрт маань нөлөөлөх зүйлүүдээ цэгцлээд байгаагаа анзаарав. Яагаад гэвэл бодол дотроо өөрөө өөртөө цэгцгүй, замбараагүй байвал бусдад ямар харагдсан ч ямар хамаатай юм? Хэчнээн гоё сайхан гэртэй байлаа гээд шургуулга тэр чигтээ замбараагүй байвал яг what’s the point? Хэнийг яагаад хуураад байгаа юм? Харин нүдэнд үл харагдах ч надад чухал зүйлүүд маань цэгцтэй байвал my mind will be clear. Тэгээд I can better host my friends. Магадгүй тэр energy нь илүү чухал байсан юм болов уу? Өөртөө үнэнч байдал маань өөртөө итгэх итгэл өгөөд, эсрэгээрээ хэчнээн гэр тавилгагүй, хоосон байсан ч чадахаараа найзуудыгаа тав тухтай байлгаж чадсан болов уу гэж бодсон. Эсрэгээрээ гэр маань аймар гоё харагдлаа гээд би өөрөө дотроо өөртөө итгэлгүй байсан бол тэр energy бас л нэг өөр тийшээ зүглэх байсан биз? Тэгээд бас нэг анзаарсан юм нь, цэгцтэй болоод ирэх тусам өөрт яг юу хэрэгтэй, тэр нь хаана байгааг мэддэг болдог юм байна. Энэ их жижигхэн юм шиг хэрнээ надад бол их юм өөрчилсөн. Юмнууд чинь цэгцгүй байхаар яг юу байгааг, юу байхгүйг өөрөө ч мэдэхгүй шд. Тэгэхээр “Энэ дараа хэрэг болж магадгүй.” “Надад ийм юм байгаа билүү?” “Байхгүй ч юм билүү, хадгалчихъя.” гээд л юм болгон дээр зууралдаад хэрэггүй юмнуудаа хүртэл хадгалаад байдаг. Тэгээд мэдэхгүй байгаа болохоороо дахиад авна. Байгаа юмаа байхгүй гэж бодоод авна. Хэрэггүй юмаа “дараа хэрэг болж магадгүй” гээд хадгална. Тэгээд л новш цуглараад байдаг юм байна. Харин цэгцтэй болоод ирэхээр юмнуудаа маш энгийнээр ангилж чаддаг болдог юм байна. Байгаа юу? Байхгүй юу? Яг одоо хэрэгтэй юу? Хэрэггүй юу? Байгаа бол хаана байгааг нь мэднэ. Байхгүй бөгөөд хэрэгтэй бол авна. Хэрэггүй бол хадгалах шаардлагагүй. Тэгээд “нэг өдөр хэрэг болж магадгүй” гэсэн шалтгаанаар юм болгоноос зуураад байхаа больж байгаа юм. Ер нь нэг ёсондоо аливаа юмнаас “detached” болоод байгаа гэсэн үг. Юмтай байхдаа ч зууралдахгүй. Хэрэггүй болсон бол явуулчихна. Хэрэгтэй бол хэрэглэнэ. Хаана байгааг нь мэднэ. Тэгээд болоо. Тэр нь эргээд сэтгэл санаанд хүртэл нөлөөлдөг юм байна. Сэтгэл хөнгөрнө. Амар тайван болно. Өөртөө ч илүү итгэлтэй болно. Яагаад гэвэл өөрийнхөө амьдралд яг юу байгаа, юу байхгүй, юу хэрэгтэй, юу хэрэггүйг мэдэж байна. Нэг ёсондоо цэгц гэдэг нь юмнуудаа control-дох тухай гэхээсээ илүү юмнууд чамайг control-дохоо болих тухай ч юм шиг. Тэгээд ер нь бодоод байхад цэгц байжийж л ажлууд сайн бүтдэг юм шиг. Жижиг project-ууд томрох боломжтой болдог юм шиг. Amazon, Warner Bros., Apple, Cheesecake Factory гээд Америкийн том том компаниуд ямар аймшигтай цэгцтэй байдаг гэж бодно? Би эдгээр компаниудад мэргэжлийн бус байдлаар, доороос нь ч болтугай ажилтнаар нэвтэрч ороод дотор нь яг юу болдгийг зах зухаас нь ч болтугай сүүлийн дөрвөн
