3. Głoszenie Dobrej Nowiny i nawoływanie do nawrócenia „Jezus obchodził całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o Królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu. Przynoszono więc do Niego wszystkich cierpiących, których dręczyły rozmaite choroby i dolegliwości, opętanych, epileptyków i paralityków, a On ich uzdrawiał. I szły za Nim liczne tłumy”. (Mt 4, 23-25) Syn Boży stał się człowiekiem po to, żeby nauczyć nas Bożej sztuki życia na ziemi. On głosił wszystkim Dobrą Nowinę o Bogu, który kocha i zbawia człowieka. On przeszedł przez ziemię, wszystkim czyniąc dobrze: uzdrawiał, pocieszał, dodawał otuchy, zachęcał do czynienia dobra, wzywał do nawrócenia. Słowa i czyny Jezusa są podstawą naszej nadziei na nasze osobiste nawrócenie i na wytrwanie do końca w wierności Bogu. Dobra Nowina, którą głosi Jezus, dodaje nam otuchy i nadziei, gdyż upewnia nas, że mimo skutków grzechu pierworodnego każdy z nas może stać się w Chrystusie nowym i świętym człowiekiem. Niestety nie wszyscy ludzie odkrywają, że Ewangelia jest Dobrą Nowiną. Niektórzy próbują szukać nadziei poza Ewangelią, a Dobrą Nowinę przyjmują jako złą nowinę, gdyż traktują ją jako ciężar i niepotrzebne ograniczenie ludzkiej wolności. Tymczasem to właśnie życie sprzeczne z Ewangelią jest prawdziwym ciężarem i drogą do zwątpienia, a nawet rozpaczy. Przyjąć Chrystusa i Jego Ewangelię, to nieustanie się nawracać. Istnieje kilka przeszkód, które blokują proces nawrócenia. Pierwsza z nich to lekceważenie własnych słabości i grzechów. Zwykle wyolbrzymiamy cudze błędy, a pomniejszamy własne. Widzimy drzazgę w oku brata, a nie dostrzegamy belki w naszym oku. Przykładem zdawałoby się drobnych grzechów jest plotkowanie, stałe narzekanie, nieuzasadniona podejrzliwość, wygodnictwo, patrzenie na świat wyłącznie z własnej perspektywy, odreagowywanie na bliskich naszych problemów i gorszych nastrojów. Drugą przeszkodą w nawróceniu jest porównywanie siebie z innymi ludźmi. Czynimy to po to, żeby uciekać od prawdy o sobie i usprawiedliwiać własne grzechy. To dlatego zwykle porównujemy się z ludźmi, których uznajemy za gorszych od siebie. Osądzamy wtedy nie tylko ich zachowania zewnętrzne, lecz także ich świadomość, sumienie, wolność oraz motywy działania. Takiej oceny może dokonywać jedynie Bóg, gdyż tylko On zna serca poszczególnych ludzi. Znalezienie choćby jednego człowieka, który wydaje się nam gorszy od nas, nie sprawi, że nasze złe postępowanie stanie się właściwe. Trzecią przeszkodą w nawróceniu jest wmawianie sobie, że nie jesteśmy już w stanie się zmieniać. Wbrew pozorom nie jest to postawa pokory, lecz przejaw wygodnictwa i egoizmu. Z pomocą Boga nawet największy grzesznik może stać się człowiekiem świętym. Gdy uda się nam uniknąć pułapek, które blokują nawrócenie, to uznamy fakt, że jesteśmy grzeszni i że potrzebujemy nawrócenia. Zaczyna się ono od uczciwego rachunku sumienia, serdecznego żalu za popełnione grzechy i szczerej spowiedzi. Nawrócenie to jednak coś znacznie więcej niż tylko odwrócenie się od zła. Chrystus wyjaśnia, że na końcu życia doczesnego sądzeni będziemy z miłości. Przypomnijmy sobie słowa Jezusa, które powinny stać się dla nas kryterium nawrócenia. Do ludzi potępionych Chrystus mówi: “Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 41-43). Los potępionych jest zatem konsekwencją faktu, że nie nauczyli się kochać. Do ludzi po prawej stronie Chrystus nie mówi, iż idą do nieba, gdyż są bez grzechu. Wtedy bowiem w niebie byłaby tylko Maryja. Ludziom zbawionym Chrystus wyjaśnia, że idą do nieba dlatego, że nauczyli się kochać (por. Mt 25, 35-40). Jedynym sposobem, by nie czynić zła, jest czynienie dobra. Nie grzeszy jedynie ten, kto kocha. Nawrócenie wymaga rozrachunku z grzeszną przeszłością. Wymaga żalu i odwrócenia się od zła, ale to dopiero punkt wyjścia, a nie punkt dojścia w nawróceniu. Człowiek, który się nawraca, powinien najpierw zapytać samego siebie o to, czy powstrzymywał się od czynienia zła. Musi jednak postawić sobie jeszcze trudniejsze pytania: czy czyniłem innym to, co chciałem, żeby oni mi czynili? Czy nad moim gniewem nie zachodziło słońce? Czy odpłacałem dobrem za zło? Czy naśladowałem miłość Jezusa? Nawrócenie wymaga postawienia sobie konkretnych zadań. Postanowienie poprawy nie może ograniczać się do rezygnacji ze zła. Skoro zło zwycięża się dobrem i skoro sądzeni będziemy z miłości, to nawrócenie oznacza czynienie dobra, czyli coraz dojrzalsze okazywanie miłości. Konieczne jest zatem podjęcie postanowień pozytywnych. Jeśli ktoś postanawia, że nie będzie już odtąd plotkował, to takiego postanowienia nie uda się mu zrealizować. Jedynym sposobem, żeby nie mówić źle o innych ludziach, jest mówienie o nich z życzliwością i przyjaźnią. Jeśli ktoś nadużywa alkoholu, to powinien postanowić, że nie będzie już spożywał tej substancji, żeby nie dręczyć samego siebie i swoich bliskich. Jeśli ktoś kłamał, to powinien stanowczo postanowić, że usunie przyczynę kłamstw, czyli że odtąd będzie postępował tak szlachetnie we wszystkich sferach życia, by nie mieć niczego do ukrycia. Jeśli ktoś boryka się z grzechami seksualnymi, to nie wystarczy postanowić, że nie będzie już do nich powracał. Trzeba postanowić, że będzie tak czysto i ofiarnie kochał ludzi - począwszy od swoich bliskich - że seksualność przestanie być dla niego chorobliwie atrakcyjna. Pomocą w rozumieniu warunków nawrócenia może być porównanie postawy św. Piotra z postawą Judasza. Ten ostatni też uznał swój grzech. Nie usprawiedliwiał się. Nie mówił sobie, że przecież inni apostołowie zachowali się niewiele lepiej od niego pomimo tego, że byli bliżej Chrystusa. Judasz zdobył się na uczciwy rachunek sumienia: “zdradziłem niewinnego”. Mimo to poszedł i powiesił się. Piotr zupełnie inaczej zareagował na swoją słabość. On również był boleśnie rozgoryczony własną postawą. Zaparł się trzy razy swojego ukochanego Mistrza, któremu przyrzekał, że nigdy Go nie opuści, choćby wszyscy Go opuścili. Jednak w przeciwieństwie do Judasza, Piotr nie pozostaje sam ze swoim grzechem. Zawstydzony i zalękniony, idzie za Jezusem. Gdy ich spojrzenia się spotykają, wtedy Piotr wychodzi, by gorzko zapłakać. Nie ulega rozpaczy - jak Judasz - lecz zmienia się w mocarza. Odtąd można go będzie zabić, ale nie można go będzie zastraszyć i zmusić do ponownego zaparcia się Chrystusa. Widząc przemianę Piotra, możemy domyślać się tego, co wyczytał on w spojrzeniu Zbawiciela: Piotrze, jeśli myślisz, że cię potępiam, to jeszcze Mnie nie znasz. Właśnie idę oddać za ciebie życie, bo aż tak bardzo Ciebie pokochałem. Trwałe nawrócenie wymaga podejścia do kratek konfesjonału, żeby raz jeszcze – a może po raz pierwszy w życiu – przekonać się i upewnić, że Boża miłość większa jest niż nasza słabość i że wszystko możemy w Chrystusie, który nas umacnia. Gdy ze wzruszeniem przyjmiemy od Boga dar przebaczenia, to będziemy w stanie coraz bardziej kochać, a to jest najlepszy sposób na wynagradzanie naszym bliskim za krzywdy, które wyrządzaliśmy im przed nawróceniem. W chwili ciszy zastanowię się, czy traktuję Ewangelię jako Dobrą Nowinę o zbawieniu? Czy rozumiem, że nawrócenie i życie coraz bardziej zgodne z Ewangelią to dla mnie zaszczyt i wyróżnienie, gdyż zaszczytem i wyróżnieniem jest życie w świętości i wolności dzieci Bożych. Chwila medytacji w ciszy Ojcze nasz 10 Zdrowaś Maryjo ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który przeszedł przez ziemię czyniąc dobro ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który nauczał w synagogach ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który głosił Słowo Boże ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który leczył wszelkie słabości i dolegliwości ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który uzdrawiał i wskrzeszał ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, za którym szły tłumy ludzi ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który głosił Dobrą Nowinę o zbawieniu ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który wzywał do nawrócenia ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który powołał apostołów na swoich świadków ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który jest naszym uzdrowieniem i nadzieją Chwała Ojcu... O mój Jezu... Autor: ks. Marek Dziewiecki
