Dzień 4: Odpocznij przy Nim Szczęść Boże, cześć! To już czwarty dzień nowenny – naszej wspólnej drogi z Aniołem Stróżem. Zanim przejdziemy do Słowa, zauważ przez chwilę swój oddech i pomyśl o tym, że w związku z tą nowenną niczego nie musisz. Że to jest przestrzeń, w której możesz zdjąć z siebie wszelką presję. Możesz po prostu być – dokładnie w takim stanie, w jakim dzisiaj jesteś. Wczoraj przyglądaliśmy się przeszkodom zewnętrznym, kiedy wydaje nam się, że świat, albo Bóg przez anioła, krzyżuje nasze plany. Dziś stajemy wobec przeszkód wewnętrznych – kiedy to w nas kończą się zasoby, motywacja i siły do życia. Kiedy sami dla siebie stajemy się ciężarem. Już teraz możesz zadać sobie pytanie: z jakim poziomem energii słuchasz tego nagrania? Bez względu na to, czy to początek, środek, czy koniec twojego dnia: czy nie niesiesz w sobie wyczerpania, o którym nikomu nie mówisz, bo przecież „trzeba dawać radę”? Eliasz też bardzo długo dawał radę. To wielki, heroiczny prorok, który dokonywał cudów. I nagle ucieka przed groźbami królowej na pustynię – zupełnie złamany, wypalony i gotowy na śmierć. Posłuchaj fragmentu Pierwszej Księgi Królewskiej: „Sam zaś udał się na pustynię na odległość jednego dnia drogi. Usiadł pod jednym z janowców, prosząc o śmierć: «Panie, mam już dość wszystkiego, zabierz moje życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków». Potem położył się pod krzewem i zasnął. A wtedy anioł trącił go i powiedział: «Wstań i jedz!». Eliasz się rozejrzał i zobaczył przy swojej głowie placek i dzban wody. Posilił się więc, napił się i znowu się położył. Anioł Pana wrócił i drugi raz go trącił, mówiąc: «Wstań i najedz się, gdyż czeka cię długa droga!». Wstał więc, zjadł i napił się, a potem umocniony tym posiłkiem, szedł przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do Bożej góry Horeb”. (1 Krl 19, 4–8) Z dzisiejszej perspektywy możemy przypuszczać, że Eliasz przeszedł załamanie nerwowe, że doświadczył potężnego kryzysu psychicznego – może po prostu epizodu depresji. I w tym całym dramacie niesamowicie kojące jest zachowanie anioła. Zobacz – nie mówi Eliaszowi: „Ogarnij się, jesteś prorokiem, zaufaj bardziej, gdzie twoja wiara?”. Nie urządza mu rekolekcji, nie robi wyrzutów. Nie wpędza go w poczucie winy ani nie próbuje leczyć go pracą. Przynosi ciepły chleb, dzban wody i pozwala mu po prostu spać dalej. Anioł – choć sam jest czystym duchem – doskonale rozumie, że człowiek ma swoją biologiczną i emocjonalną pojemność. Człowiek nie jest aniołem. Nasza natura to nierozerwalna jedność: dusza i ciało, tak samo ważne. Dlatego jeśli chcemy pogłębiać swoje życie wewnętrzne, potrzebujemy robić to z uszanowaniem granic ciała. Kiedy ignorujemy sen, posiłek i odpoczynek, odbija się to nie tylko na zdrowiu, ale i na sferze ducha. Bóg nie powołuje nas do bezdusznego heroizmu, ale do miłości. Anioł nie będzie ci dokopywał, kiedy leżysz na łopatkach. To trącenie, o którym mowa w tekście, to w istocie łagodne, budzące dotknięcie. Anioł szanuje proces regeneracji. Mówi: „Jedz, bo czeka cię długa droga” – nie zmusza do natychmiastowego zrywu, ale troszczy się o odbudowanie sił. Daje posiłek umożliwiający przetrwanie. Twój Anioł Stróż doskonale zna i szanuje twoje granice. Nie ocenia twojej bezsilności, spadku nastroju, płaczu w poduszkę ani braku sił na modlitwę – taką, po której miałoby się poczucie, że „oto porządnie się pomodliłem”. W takich momentach nie stoi nad tobą z listą zadań, ale jest kimś, kto czuwa przy twoim śnie i osłania twój odpoczynek. Jeśli w trudnych, ciemnych dniach słyszysz w swojej głowie oskarżenia i pretensje – wiedz, że nie pochodzą one od twojego Anioła. On raczej szepcze ci do ucha: „Masz pełne prawo do zmęczenia”, „To zupełnie naturalne, że ta sytuacja tak bardzo cię przytłoczyła”, „Możesz płakać, smucić się, nie mieć dziś ochoty na spotkanie z kimkolwiek”. Ale to będzie też głos, który cicho podpowie ci, gdzie szukać ratunku: „Może zadzwoń do kogoś bliskiego?”, „Może to jest właśnie czas, by poprosić o pomoc specjalistę?”. Zrobi wszystko, by ochronić twoje życie i zdrowie. Jak ci się słucha o takim Aniele? Może właśnie dziś zaprasza cię do tego, by pozwolić sobie na odrobinę ulgi? Możesz zauważyć zmęczenie swojego ciała zupełnie bez poczucia winy. Bez natychmiastowego szukania rozwiązań i bez biczowania się listą zaległości. Co mogłoby dziś dać twojemu ciału sygnał, że jest bezpieczne? Że nie chcesz go tylko eksploatować i popędzać, ale doceniasz jego trud? Podaruj sobie dziś jedną, konkretną rzecz, która odżywi twoje siły. Zjedz w spokoju ciepły posiłek bez telefonu w dłoni, połóż się spać pół godziny wcześniej, zaparz dobrą herbatę, albo po prostu powiedz sobie w myślach: „Teraz nie muszę nic” – i nastaw minutnik choćby na pięć minut czystego nic nierobienia. Jeśli chcesz, możesz też zapisać sobie listę prostych rzeczy, które wspierają cię w powrotach do równowagi. Może to twórczość, ulubione hobby, spacer albo rower. A kiedy położysz się spać lub usiądziesz, by odpocząć, możesz cicho westchnąć do Anioła Stróża: „Czuwaj przy mnie, ja po prostu odpocznę”. Pozdrawiam ciebie i twojego Anioła. Wierzę, że uda wam się dziś złapać choć chwilę prawdziwego wytchnienia. I zapraszam cię jutro na spotkanie z aniołem, który zszedł w sam środek ognia, by przynieść chłodzący powiew ocalenia trzem młodzieńcom w piecu. Maria Druch, Siostra od Aniołów Fragmenty biblijne zostały zaczerpnięte z Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu Wydawnictwa Świętego Pawła, 2008.
