Seslendiren : Arif Özer Merhaba. Bugün, belki de birçoğumuzun kendi içinde sessizce verdiği o savaştanbahsetmek istiyorum. Sevdiğimiz insanı korumakla, onu bir kafese koymak arasındaki o ince çizgiden... Geçenlerde elime bir not geçti. Eski bir kitabınsayfaları arasından düşen, zamanın rengini soldurduğu dörde katlanmış boş birA4 kağıdı. Ya da belki bir iç döküş, yarım kalmış bir mektup parçası... En üstünde titrek ama kararlı bir el yazısıyla şu ikikelime yazılıydı: "Gülüm,sevgili sevgilim..." Sonra... Bembeyaz, devasa bir boşluk. Söylenemeyenlerin,yutkunulanların, belki de yazmaya cesaret edilemeyen korkuların doldurduğu osağır edici boşluk. Fakat kağıt tamamen boş değildi. O koca sessizliğin bittiğiyerde, en altta, 31 Ağustos 1995 tarihi ve hemen altında bir isim duruyordu. Şimdi gelin isterseniz o boşluğu biz doldurmayaçalışalım. Biraz ahkam keselim, biraz onun yerine hayal kuralım... Acabazamanın sararttığı o sessiz sayfada, görünmez bir mürekkeple neler yazıyorolabilirdi? Mesela şöyle başlamış olabilir miydi?: "Birbirimizi kontrol etmeyibıraktığımızda; güvenmeye başlayacağız sevgilim." Ne kadar ağır, ne kadar dürüst bir itiraf hayali değilmi? "Kontrol etmeyi bıraktığımızda." Çoğu zaman sevgiyi, merakı,ilgiyi kontrol etme arzumuzun arkasına saklıyoruz. "Neredesin? Neyapıyorsun? Kiminlesin? Acaba şu an beni düşünüyor musun?" Tüm busoruların altında yatan o devasa boşluk: Güvensizlik. Ama karşımızdakine değil,çoğu zaman hayata, kendimize, geçmişimize duyduğumuz güvensizlik. Tıpkı okağıdın ortasındaki o koca beyaz boşluk gibi. Mektup, onun zihninde şöyle devam ediyor olabilirdi: "Senin benden uzakta olduğunudüşünmüyorum." Çünkü mesafe dediğimiz şey kilometrelere bağlıdeğildir. Zihnimizin içindeki o uçurumlara bağlıdır. Eğer birinin kalbisizinleyse, aranızda o görünmez bağ varsa, dünyanın öbür ucunda olsa bileyanınızdadır. Ama eğer zihniniz korkularla doluysa, aynı yastığa baş koyarken,teni teninize değerken bile ondan fersah fersah uzakta hissedebilirsiniz. Sonra belki de çok sarsıcı bir yüzleşme gelirdi oyazılmamış satırlarda: "Senisevmeyi yüceltip, seni sevmeyi sevmiyorum sadece..." Burada biraz durmak, yazılmamış dahi olsa bu cümleninağırlığını hissetmek gerekiyor. Biz çoğu zaman birine aşık olmayı değil, aşkınkendisini, o sancılı halini seviyoruz. O çarpıntıyı, o dramayı, o güvensizliğingetirdiği adrenalin krizlerini yüceltiyoruz. Bazen sevgiyi o kadar idealizeediyoruz ki, karşımızdaki kanlı canlı insanı, kusurlarıyla, hatalarıyla varolan o bireyi görmeyi unutuyoruz. Onu zihnimizde yarattığımız bir kalıbasokmaya çalışıyoruz. Ve o insan, bizim çizdiğimiz sınırların dışına çıktığındapanik başlıyor. Kontrol mekanizmamız devreye giriyor. Çünkü eğer onu kontroledebilirsek, incinmeyeceğimizi sanıyoruz.
