’n Gesprek wat jou nooi om saam te dink oor die skepping in al sy diversiteit. Pieter reflekteer op die afgelope week se preek oor die kontoere van die siel [ Kyk/luister hier as jy die preek misgeloop het ] Luister hier na die klankopname of op die potgooi-platform van jou keuse of lees die blog-inskrywing hier onder. . . Na-leef gedagte – sielsverlange ’n Vriend vertel jare gelede die storie van ’n jagervaring in die Kalahari. Sedert die eerste aanhoor het ek die storie al dikwels uit ander monde gehoor: Om in die Kalahari te jag is ver skiet. Dit is ’n wye uitgestrekte land. Die Khoisan mense, met hul geplooide skrefies oë, het oor geslagte heen die vaardigheid ontwikkel om die landskap soos ’n boek te lees. Tekens te sien, spoor te volg, ’n aanvoeling te besit wat dorp- en plaasjapies met nuutste jag-tegnologie nog nie kon bemeester nie. Voor die netjies ingerigte bakkie het die klomp bloedorstiges dus ’n Khoisan man wat oor die duine en vlaktes draf, besig om ’n spoor te volg en hulle in die regte rigting te lei. Erens is daar darem ’n dors of ’n medemenslikheid wat hul laat stop om net hul asems terug te kry. Na so ’n korterige stop voor hul verder vorentoe wil beur, is die Khoisan man steeks. “Nee”, sê hy ewe beleefd, “ons kan nog nie verder nie — ons het nou so vinnig en ver gevorder ek wag nog vir my siel om my in te haal.” Het jy al die storie gehoor? Die storie van stop, rus, wag…dat jou siel kan opvang met die haastige pas waarteen ons leef. Hoor of ervaar jy dit dalk daagliks? In die eerste week van Februarie loop ek ’n ma, van ’n vars ingeskryfde Gr. 1-dogtertjie, raak en sy vertel hoe oorweldigend die tempo van die jaar al klaar is. Hoe hulle met ’n skok hul kind moes beperk tot net vier buitemuurse aktiwiteite in die eerste kwartaal, want sy wil aan alles deelneem en nie uitmis nie. Wanneer ek by die pa-en-seun naweek ’n gemeentelid vra hoe die jaar vir hom begin het, is sy eerste woorde hoe hy moet keer dat hulle gesin nie maar net met einde 2025 se tempo voort vaar nie, en hoe moeilik dit is. Hy maak die opmerking “Besig-wees het mos ’n status-simbool geword.” Ervaar jy dit ook só en hoekom sou ons stadiger, minder, spasie, rus…assosieer met sielvol. Hoekom word sekere ervarings – van musiek, tot geregte, tot mense, tot plekke – as sielvol beskryf en ander nie? Waak miskien vir ’n oomblik, as ’n oorgestimuleerde wese, daarteen om te besef dat dit by sielvol nie noodwendig gaan oor nuwe ervarings of blootstelling nie. Dit gaan dalk juis nie oor novelty se verleiding nie, maar oor ’n oer-roering wat jou stroop van al die toevoegsels wat ons met lewe verwar. Dit het dalk juis met minder as met meer te doen, met gestroop as met nog en nog en nog…Dis meer soos om ’n ou hout tafel te restoureer en jare lange verf-lae sorgvuldig af te stroop om die grein, geur, kleur, die karakter en oorsprong vry te laat as om ’n nuwe gadget of laag verf op die tafel aan te bring. Vanoggend val die welkome verligting van somerreën op die sinkdak van die kantoor. ’n Luidrugtige verrassing! So uitbundig dat dat ek my stil-word musiek afsit om na die reën te luister. My gebed? “Dankie Here vir ’n sinkdak. Dankie dat vanoggend se verlange nie gedemp kan word met moderne *fieterjasies nie, dat my Maandag-skarrel tot bewus-wees oorreed word.” Aanvanklik, op die spoor van André se boodskap van die afgelope Sondag [luister hier daarna as jy dit misgeloop het], het ek beplan om kreatief te probeer skryf oor die siel. Natuurlik om jou te help om ’n greep te kry op die onbegryplike misterie van jou God-geasemde jy. Die reën het my gryp gulsige pogings verstil tot eenvoudig ervaar en aanvaar dat daar ’n dors is na ’n stroom wat dieper as seisoene lê, wyer as my dagboek en doen vloei en minder besoedel is deur my giere, gyte en gedagtes. Parker Palmer verwoord my klankdigte bewussyn goed wanneer hy sê “We sense that something is missing in our lives and search the whole world for it, not understanding that what is missing is us.” Ek nooi jou dus om, vir ’n oomblik saam met my, jou vasgeklemde-gryp-na-verstaan-en-beheer hande oop te vou asof dit iets vry laat…Om eenvoudig in voeling te kom met jou oop-hand verlange na lewe, na geur, na kleur, na raaksien, na hoor, na voel…die ewige pols van lewe wat met ons is, in ons is en selfs deur ons lyf wil kry. Oor hierdie verlange skryf David Whyte “Longing calls for a beautiful, grounded humiliation, the abasement of what we thought we were, and strangely the giving up of central control while being granted a new, watchful, scintillating, peripheral discrimination.” Wat help jou om in voeling te kom met hierdie verlange? Ons kan beslis nie die reën skep of manipuleer nie, maar ons kan ten minste sorg dat ons buite of onder ’n sinkdak is wanneer dit kom. Dalk kan jy eenvoudig begin om jou verlange te verwoord “Oorrompel my soos ’n Bolandse donderbui, verstof my siel tot lewe.” * ‘n Onnodige versiering of bykomstigheid. Na-leef teks “Soos ‘n hert wat smag na waterstrome, so smag my siel na U, o God! My siel dors na God, na die lewende God.” Psalm 42:2-3 “’n Versadigde siel vertrap die heuningstroop, maar vir ‘n hongerige siel is alles wat bitter is, soet.” Spreuke 27:7 (AFR53) Na-leef vrae Waar val die reën vir jou? M.a.w, waar word jy bewus van jou verlange en dors na iets verby die oppervlak-geskarrel? Wat moet jy doen om meer gereeld daardie plek/oomblik te besoek? Hoe sou jy hierdie Godsoomblikke in jou alledaagse kon verweef?
