Dziś gościem Justyny Sobolewskiej w wideokaście „Polityka o książkach” jest Michał Sufin. Szef i założyciel miejsca znanego jako Klub Komediowy, współtwórca grupy Klancyk oraz twórca Szkoły Impro, w tej pełnej erudycji i dowcipu rozmowie udowadnia, że humor to nie tylko durnoty, ale poważna postawa metafizyczna. Jako „dozorca długów” niezależnej scenki warszawskiej otwiera przed nami swoją literacką graciarnię, podpowiadając, co czytać, które książki przetrwały próbę czasu i dlaczego nowości wydawnicze są dla improwizatorów paliwem do walki z melancholią treści. Czy literatura może być horrorem na granicy schizofrenii? Michał Sufin, analizując swoje formacyjne lektury, przekonuje, że „Alicja w Krainie Czarów” w przekładzie Słonimskiego to książka kostyczna i groźna, która zaszczepiła w nim niepewność na granicy logiki. Z kolei „Mistrz i Małgorzata” to dla niego dowód, że nie istnieje podział na dobro i zło, czego najlepszym przykładem jest kot Behemot domagający się dowodu osobistego. W rozmowie wraca też klasyka literatury dziecięcej, jak Mikołajek, w którym nasz gość dostrzega dziś tragizm postaci ojca, bo przecież „komedia to tragedia plus czas”. W świecie, w którym improwizacja teatralna łączy się z literaturą, mistrzem pozostaje Franciszek Fiszer, „pierwszy polski metafizyk” i podwójny bankrut. Choć nigdy nic nie napisał, to stał się żywą legendą Warszawy. Michał Sufin przywołuje gatunek, jakim jest felieton, wskazując na postać, którą był Janusz Głowacki. Jego teksty o reakcjach czytelników, którzy nic nie zrozumieli, ale się zgadzają, okazują się piorunująco aktualnym komentarzem do dzisiejszych mediów społecznościowych. To spotkanie to także hołd dla tradycji, którą budowali Jeremi Przybora oraz Kabaret Starszych Panów. Usłyszycie o surrealnych tekstach oraz o tym, jak Julian Tuwim i jego „Pegaz dęba” uczyły Polaków literackiej zabawy najwyższej próby. Pojawia się też wątek mroczniejszy: groteska w literaturze rosyjskiej i bolesny egzystencjalizm. Gość wspomina, jak wielki wpływ wywarł na niego Jerofiejew i jego „Moskwa-Pietuszki”, pijacka, tragiczna podróż przez kraj pod jarzmem tyranów. Dowiecie się, dlaczego angielski humor i „chłodny, intelektualny styl” takich autorów jak Edward St Aubyn to odtrutka na agresję świata. Michał Sufin, łącząc światy, w których mieści się zarówno teatr absurdu, jak i współczesny stand up, pokazuje, że każdy żart to niszczenie starego porządku dla czystej przyjemności tworzenia nowego. Czego dowiesz się z odcinka? 1. Dlaczego improwizatorzy powinni unikać czytania książek do końca przed występem? O „faulu” wszechwiedzącego narratora. 2. Jak Franciszek Fiszer przepił dwa majątki i stał się najważniejszą postacią polskiego absurdu, choć nie zapisał ani jednej strony. 3. Czy angielski humor może pomóc przetrwać traumę? O cynizmie jako tarczy w prozie. Książki, o których rozmawiamy: „Alicja w Krainie Czarów”, Lewis Carroll „Wakacje Mikołajka”, René Goscinny i Jean-Jacques Sempé „Mistrz i Małgorzata”, Michaił Bułhakow „Paragraf 22”, Joseph Heller „W oparach absurdu”, Julian Tuwim i Antoni Słonimski „Cicer cum caule, czyli groch z kapustą”, Julian Tuwim „Pegaz dęba”, Julian Tuwim „Sprawa Polska”, Stanisław Barańczak „Na rogu świata i nieskończoności” (wspomnienia o Franciszku Fiserze) „Przygody dobrego wojaka Szwejka”, Jaroslav Hašek „Moskwa-Pietuszki”, Wieniedikt Jerofiejew „Skansen”, Siergiej Dowłatow „Walizka”, Siergiej Dowłatow „Pragnę wolności”, Siergiej Dowłatow „Burzliwe życie Lejorka Rojtszwańca”, Ilja Erenburg „Martwe dusze”, Mikołaj Gogol „Ożenek”, Mikołaj Gogol „Nos”, Mikołaj Gogol „Jak być kochanym”, Janusz Głowacki „Silva Rerum”, Ludwik Gryzewski „Generał w bibliotece”, Janusz Dobosz „Zapiski przy goleniu”, Stanisław Dygat „Poeta zamordowany”, Guillaume Apollinaire „Piórko”, Henri Michaux „Gdzie indziej”, Henri Michaux „Trzeci policjant”, Flann O’Brien „Przeznaczenie ma imię Klotylda”, Giovanni Guareschi „Don Camillo”, Giovanni Guareschi „Profesor Tutka”, Jerzy Szaniawski „Ziele na kraterze”, Melchior Wańkowicz „Gwiezdna wieża Eiffla”, Blaise Cendrars „100 000 miliardów wierszy”, Raymond Queneau „Zazi w metrze”, Raymond Queneau „Ćwiczenia stylistyczne”, Raymond Queneau „Patrick Melrose”, Edward St Aubyn „Lincoln w Bardo”, George Saunders „Damon Copperhead”, Barbara Kingsolver „Klub Pickwicka”, Charles Dickens „David Copperfield”, Charles Dickens „Imperium Bólu”, Patrick Radden Keefe „Tristram Shandy”, Laurence Sterne „Don Kichot”, Miguel de Cervantes Oś czasu: 00:00:00 - Najciekawsze fragmenty 00:01:07 - Wstęp: dozorca długów 00:08:55 - Książki dziecięce i fundamenty 00:20:30 - Polska tradycja i anegdota 00:27:52 - Groteska rosyjska 00:33:47 - Felietony i eseje o książkach 00:43:50 - „Cienkie” powiastki i awangarda 00:51:07 - Jeremi Przybora 00:56:42 - Wojna i humanizm 01:01:35 - Wydawnictwo Lokator 01:04:28 - „Grube” powieści współczesne 01:13:17 - Finał: sztuka palenia żartu
