Między rolami

Michał Wolny

🧘 Między rolami — podcast o aktorstwie, psychice i relacjach w zawodzie. Rozmawiam z aktorami, reżyserami, reżyserami castingu, producentami, pedagogami i całą resztą ekipy, która kręci się wokół aktorstwa. ;) Aktor pracuje sobą — ciałem, wrażliwością, emocjami i własnym doświadczeniem. A jednak rzadko rozmawiamy o tym, co dzieje się między rolami. Kiedy projekt się kończy i zostajemy sami ze sobą. Kiedy czekamy na kolejny casting, mierząc się z niepewnością i zwątpieniem. Ale też wtedy, gdy jesteśmy w środku pracy — na planie, w teatrze, podczas prób i w relacjach zawodowych. To podcast o dbaniu o siebie w tym zawodzie: o psychice, ciele, granicach, zmęczeniu, twórczości, relacjach, sensie i regeneracji. Bez motywacyjnych sloganów i gotowych recept. Nazywam się Michał Wolny. Jestem aktorem, absolwentem wrocławskiego Wydziału Aktorskiego AST. Mam też za sobą łącznie dwa lata szkolenia w szkołach psychoterapii Gestalt i psychologii procesu. Z przecięcia aktorstwa i psychologii powstał ten podcast. Bo po obu stronach castingu, kamery i sceny jest człowiek. ☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne rozmowy: buycoffee.to/michalwolny

  1. 29 Jun

    Marcin Wierzchowski: „Oryginalność jest przereklamowana”

    #Finał Sezonu: Marcin Wierzchowski (reżyser teatralny, wykładowca akademicki, anglista). Kiedy kilka miesięcy temu czytałem jego orędzie na Międzynarodowy Dzień Teatru, poczułem entuzjazm, zaskoczenie, ale przede wszystkim – ogromną nadzieję. Okazuje się, że w świecie sztuki jest przestrzeń na porzucenie wojennych barw i pancerzy (do diaska!). Jestem niesamowicie szczęśliwy i dumny, że to właśnie Marcin jest gościem specjalnego, finałowego odcinka pierwszego sezonu podcastu „Między rolami”. Ta rozmowa to intymne, głębokie i momentami zaskakująco lekkie podsumowanie wszystkiego, wokół czego krążyliśmy przez te 17 odcinków. 📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.: Młody reżyser w kropce. Co zrobić, kiedy za nic nie potrafisz „uruchomić” aktora? Dlaczego nie warto zaczynać od bólu? O czym warto sobie przypominać w momentach kryzysu? Psi druh. Czyli o dzielnym towarzyszu podróży. Mankamenty systemu. O największym grzechu szkół artystycznych. Misja: Ocalić Pryszczate „ja”. Jak wejść w tryby artystycznej edukacji i nie dać sobie wydrzeć tego, co przynieśliśmy w sobie najcenniejszego na samym początku? „Filmikowanie” i Hellinger. Kulisy reżyserskiego rzemiosła oraz... oficjalne oświadczenie Marcina w sprawie ustawień hellingerowskich w teatrze. ;) O pierwotnej radości. Poruszająca opowieść o źródle autentyczności oraz o tym, czym jest „zabawa, która nie jest możliwa samodzielnie”. Zdzieramy czwartą ścianę. To idealny prezent dla Was (i dla mnie ;) ) na zakończenie. Dziękuję, że byliście ze mną przez cały ten pierwszy sezon „Między rolami”. Słuchajcie i podawajcie dalej – budujmy razem przestrzeń teatru pokoju (i w ogóle tworzenia!). Dobrego odbioru, słyszymy się po wakacjach! PS Rozważania na temat „kradzieży” mają charakter przenośny i dotyczą twórczego przetwarzania inspiracji. Nie należy ich utożsamiać z poparciem dla plagiatu – zjawiska, które w sposób oczywisty narusza etykę pracy twórczej oraz prawa autorskie.

    Marcin Wierzchowski: „Oryginalność jest przereklamowana”
  2. 21 Jun

    Wojciech Pierga: „Przekraczamy progi, będąc kimś innym”

    Wojciech Pierga – psychoterapeuta, nauczyciel Psychologii Procesu, superwizor w szkoleniu i coach biznesu (executive coaching oraz team coaching). Ten odcinek to jazda bez trzymanki. Psychologia Procesu jest bliska aktorstwu, więc nie dziwi, że tak wielu artystów korzysta z niej w swojej pracy. W końcu gdzie indziej odgrywa się np. swój sen z dzieciństwa? Miejscami jest „gęsto”, więc postanowiłem dodać poniżej słowniczek pojęć, żebyście się nie zagubili w… podążaniu za naszym procesem. ;) A warto! 📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.: Ślepota rangowa, czyli hierarchia na planie i w życiu. Kto wygra w starciu policjanta z urzędnikiem skarbowym? Rozmawiamy o tym, dlaczego reżyserzy – a tak naprawdę my wszyscy – bywamy ślepi na swoją uprzywilejowaną pozycję. Konflikt to nie różnica zdań. O tym, dlaczego czujemy się dziwnie, gdy to szef robi herbatę sekretarce. Jak może mi pomóc Jack Sparrow? Dlaczego niektóre progi w naszym życiu warto utrzymać, inne obserwować z ciekawością, a jeszcze inne przekraczać… np. będąc na chwilę kimś zupełnie innym? Głęboka Demokracja i Duch Krzykacza. Kiedy dwie osoby wrzeszczą na siebie i nawzajem oskarżają się o krzyk – gdzie ukrywa się „duch” krzykacza? O uwzględnianiu cichych głosów, które wcale nie muszą być pluszowe. Sztuka a rzeczywistość. Dlaczego rozebranie się do rosołu na scenie teatralnej jest artystycznym wyrazem, a zrobienie tego samego przed budynkiem teatru kończy się mandatem? Style przywiązania. O dynamice ambiwalentno-lękowego i unikowego stylu przywiązania. Krytyka. Dlaczego POP wymaga lat nauki i wcale nie jest tak „szamański”, jak próbuje go malować zachodni, skrajnie racjonalny świat? Zasady. Czy rozliczanie barterowe jest możliwe w psychoterapii POP? P.S. Czego NIE zdążyliśmy przegadać (a szkoda!): Zabrakło nam czasu na poziomy doświadczania rzeczywistości oraz flirty… ale to już innym razem. Poza tym to idealny powód, by poczytać więcej o Psychologii Procesu! 📖 Skrótowy słowniczek pojęć, których nie wyjaśniliśmy ;) Arnold Mindell – twórca Psychologii Procesu (POP). Rzeczywistość Uzgodniona – świat faktów, terminów, zegarków i twardych danych. Wszystko to, co jako społeczeństwo uznajemy za obiektywną rzeczywistość. Kanał – zmysłowa lub relacyjna „autostrada”, przez którą docierają do nas sygnały z doświadczenia i przez którą je wyrażamy, np. kanał wzrokowy czy słuchowy. Pole – psychologiczna i relacyjna przestrzeń wokół nas, na którą wszyscy reagujemy (świadomie lub nieświadomie). Synchroniczność – znaczący zbieg okoliczności, który nie wynika z przyczynowości, ale niesie w sobie głęboki sens dla osoby, która go doświadcza. Hot Spot – moment w rozmowie lub procesie, w którym gwałtownie rosną emocje, pojawia się nagła cisza, śmiech lub spięcie. Znak, że niespodziewanie wylądowaliśmy na progu. Podwójny Sygnał – sytuacja, w której emitujemy dwa sprzeczne komunikaty naraz (np. mówisz komuś spokojnym głosem: „Nie denerwuję się”, jednocześnie nerwowo stukając palcami w stół). Praca Poczuciowo-Wektorowa – praca skupiona na subtelnych, przedwerbalnych tendencjach, kierunkach ruchu i wewnętrznych przeczuciach, zanim jeszcze staną się one konkretną myślą. Figury wewnętrzne – części nas samych, które aktywują się w różnych momentach (np. Wewnętrzny Krytyk, Ofiara czy Buntownik). Podążanie za Procesem – terapeuta nie narzuca kierunku pacjentowi, ale z ciekawością obserwuje sygnały i pomaga im się rozwinąć, ufając, że proces ma swoją strukturę i logikę oraz zmierza w koherentnym kierunku. Odmienny Stan Świadomości – doświadczenia inne od tych, które uznajemy za zwyczajne. Jest ich bardzo dużo i rozciągają się na szerokim spektrum – od subtelnych, takich jak zamyślenie czy specyficzny nastrój, po ekstremalne, jak stany psychotyczne czy śpiączka. Chcesz wiedzieć więcej? Oficjalne strony organizacji POP w Polsce: psychologia-procesu.org.pl oraz processwork.pl. Podajcie dalej tym, którzy chcą przestać oceniać, a zacząć być ciekawi. ✨

    Wojciech Pierga: „Przekraczamy progi, będąc kimś innym”
  3. 14 Jun

    Agnieszka Glińska : „Cały czas gramy spektakle w głowie”

    🎧 Gościni: prof. dr hab. Agnieszka Glińska (reżyserka, aktorka i psychoterapeutka Gestalt) Odkąd wpadłem na pomysł tego podcastu, Agnieszka była pierwszą osobą, która przyszła mi do głowy.  Oddaję Wam głęboką, intymną i momentami bolesną wiwisekcję tego, co to znaczy być wrażliwym człowiekiem we współczesnym świecie.  📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.: Dlaczego „reżyseria to taki strasznie ciężki plecak, który samotnie niesie się pod bardzo wysoką górę”? Rozmawiamy o cieniach i blaskach współreżyserii oraz o trudnym, codziennym kompromisie między czystym artyzmem a Excelem i brutalnym rynkiem. PR ważniejszy niż spektakl? O bolesnym paradoksie współczesnego teatru, w którym promocja potrafi przykryć samo dzieło. Jak w tych realiach pogodzić skrajną wrażliwość z naturalną dla aktora chęcią bycia zauważonym? Co wybrać: proces twórczy czy bezpieczeństwo finansowe? System, który pełznie. O szkole teatralnej, w której wypadałoby zmienić tak wiele, że aż nie wiadomo, od czego zacząć, a w której transformacja odbywa się przerażająco wolno. O braku przepływu między różnymi dziedzinami sztuki i o odwadze, by tego świata... po prostu nie chcieć gonić. Detox od sieci. O tym, jak odcięcie się od social mediów pozwala nagle zobaczyć, jak wiele rzeczy tak naprawdę nas NIE interesuje. O trudnościach z czytaniem książęk. Know-how bezpiecznej próby. Jak sprawić, by aktorzy na próbach czuli się bezpiecznie, otwarci na zabawę i eksperyment? Dlaczego w pracy twórczej warto przyjąć zasadę, że „nikt nie jest od nikogo mądrzejszy i nikt nie wie lepiej”?  O tym, jak własną słabość można przekuć w życiową siłę.  Recenzje. O tym jak sobie poradzić ze złymi ( i dobrymi) recenzjami. Lekcja od Czechowa i słabość jako siła. Czy obcowanie z jego może dać nam dziś cenną lekcję dążenia do trudnej prawdy z czułością? Wielka zmiana perspektywy. O rodzicielstwie, które diametralnie zmienia się wraz z wiekiem, o zauważaniu„spektakli, które bez przerwy produkujemy w swoich głowach” i o metodzie Focusingu, która uczy nas powrotu do ciała. Dobrego odbioru! Jeśli czujesz, że ten odcinek przyniesie ulgę w tym całym pędzie – podaj go dalej. Dzięki Agnieszka za to spotkanie.

    Agnieszka Glińska : „Cały czas gramy spektakle w głowie”
  4. 31 May

    Agata Szymków: „Wierność swojej twórczej energii - i dla siebie, i w wymianie ze światem”

    Aktorstwo i Gestalt: O twórczej pustce, autentyczności i rodzicielstwie! Co łączy aktorstwo z psychoterapią Gestalt?Wspólnie z Agatą Szymków – psychoterapeutką i superwizorką psychoterapii Gestalt – zdejmujemy maski i sprawdzamy, co kryje się pod tą groźnie brzmiącą nazwą. W tym odcinku usłyszysz m.in. o: - „CO” vs. „JAK” – dlaczego w szkole aktorskiej uczą skupiania się na tym pierwszym, a w terapii patrzymy na to drugie? - Paradoksalna teoria zmiany i teoria pola – jak działają w kontekście wsparcia artysty? - Pojedynek: Wsparcie vs. parcie na szkło. - Autentyczność – co to naprawdę znaczy być autentycznym aktorem? - Opiekun procesu twórczego – odkrywamy zupełnie nową ideę. - Twórcza pustka – dlaczego tak bardzo jej potrzebujemy, by usłyszeć własny głos i zapobiec wypaleniu zawodowemu? - Sztuka asymilacji – o tym, jak rzadko pozwalamy sobie zintegrować doświadczenia i... do diaska, cieszyć się z sukcesów lub po prostu opłakać porażki. - Zaciekawienie zamiast oceniania – jak wdrożyć je w codziennym życiu? - Wybór psychoterapeuty – czym się kierować i na co zwracać uwagę? - Edukacja – dlaczego praktyka self-care jest tak dramatycznie potrzebna już na etapie szkół teatralnych? - Rodzicielstwo aktorów – jak pogodzić je z szalonym życiem zawodowym? - Film „Wartość sentymentalna” – w kontekście rodzicielstwa. - Alkohol w środowisku – jak to wyglądało w „dawnych czasach”, a jak jest obecnie? Nasze szczere obserwacje ....oraz o tym, dlaczego mimo wszystko nie warto być księgowym! Słuchaj „Między rolami” na Spotify!⁠ #selfcare #aktorstwo #gestalt #psychoterapia #miedzyrolami #sztuka

    Agata Szymków: „Wierność swojej twórczej energii - i dla siebie, i w wymianie ze światem”
  5. 17 May

    Małgosia Adamska: „Życie jest czymś więcej niż wykonywaniem jakiegoś zawodu”

    Rozmawiamy o mocno passé temacie — a skoro go wypieramy, to tym bardziej warto o nim rozmawiać — czyli o duchowości, a nawet wierze. O tym, czy mogą wspierać aktorski self-care. Oczywiście za każdym razem można w miejsce „aktorski” wpisać „ludzki”, a zamiast „aktor” — „człowiek”. A nawet warto. I o tym też rozmawiamy ;). O CIEKAWOŚCI, która jest pierwszym stopniem do… nieba ;). O wolności. O tym, czym Małgosia najbardziej lubi się dzielić. O przeciwieństwie pośpiechu. O fascynujących, nieaktorskich rzeczach, które robią aktorzy. O zauważaniu, że oceniamy. O mindfulness. O kluczowej zmianie nastawienia. O oddzielaniu tego, co jest o mnie, od tego, co jest o drugiej osobie. O tym, że warto się przypominać — zwłaszcza jeśli jeszcze nie zostało się zapamiętanym. O autentyczności. O speed castingu zorganizowanym przez E-Talenta. O młodości. O studiach z compassion. O życzliwości jako normie. O stawianiu granic. O wspólnym źródle. O „Tedzie Lasso”. O Wojciechu Smarzowskim. O tym, że nie wszystkiemu trzeba zaradzić samemu. O początkach. O życzliwości, która umożliwia zaufanie. O dobrze płatnych reklamach (w przeszłości!). O pierwszych wrażeniach z Instagrama. O tym, że „rozwój ku świadomości to proces, tego nie da się załatwić w piętnaście minut”. O tym, jak to jest iść za tym, co przychodzi. O wierze w miłość. O ufności. O ciszy, w której jest coś więcej.

    Małgosia Adamska: „Życie jest czymś więcej niż wykonywaniem jakiegoś zawodu”

About

🧘 Między rolami — podcast o aktorstwie, psychice i relacjach w zawodzie. Rozmawiam z aktorami, reżyserami, reżyserami castingu, producentami, pedagogami i całą resztą ekipy, która kręci się wokół aktorstwa. ;) Aktor pracuje sobą — ciałem, wrażliwością, emocjami i własnym doświadczeniem. A jednak rzadko rozmawiamy o tym, co dzieje się między rolami. Kiedy projekt się kończy i zostajemy sami ze sobą. Kiedy czekamy na kolejny casting, mierząc się z niepewnością i zwątpieniem. Ale też wtedy, gdy jesteśmy w środku pracy — na planie, w teatrze, podczas prób i w relacjach zawodowych. To podcast o dbaniu o siebie w tym zawodzie: o psychice, ciele, granicach, zmęczeniu, twórczości, relacjach, sensie i regeneracji. Bez motywacyjnych sloganów i gotowych recept. Nazywam się Michał Wolny. Jestem aktorem, absolwentem wrocławskiego Wydziału Aktorskiego AST. Mam też za sobą łącznie dwa lata szkolenia w szkołach psychoterapii Gestalt i psychologii procesu. Z przecięcia aktorstwa i psychologii powstał ten podcast. Bo po obu stronach castingu, kamery i sceny jest człowiek. ☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne rozmowy: buycoffee.to/michalwolny