W tym odcinku wracamy do początków, kiedy jedna z nas była już mamą, a druga wciąż nie wiedziała, czy kiedykolwiek nią zostanie. Rozmawiamy o tym, jak pracowało nam się po dwóch stronach niepłodności, co potrafiło zaboleć i dlaczego w tej relacji najważniejsze okazało się wzajemne wyczucie. Plan odcinka Początki Akademii Płodności, dwie osoby w dwóch różnych miejscach Jak pracować razem, kiedy jedna ma dzieci, a druga wciąż się stara Co naprawdę triggerowało nas podczas niepłodności Dzieci bliskich, ciąże i poczucie bycia pomijaną Czy można być specjalistką od płodności i samemu nie móc zajść w ciążę? Jeden komentarz, który został w głowie Zosi na lata Przeprosiny po wielu latach i historia kobiety, która napisała ten komentarz Co by było z Akademią, gdyby starania Zosi trwały kolejne lata? Jak robiłyśmy sobie nawzajem miejsce na zupełnie różne doświadczenia Wróżenie z obrączki, „dobra wiedźma andrzejkowa” i granice dobrych intencji Test ciążowy, beta i dzień, w którym obie byłyśmy wyjęte z życia Dlaczego czasem ważniejsze od dobrych rad jest wyczucie momentu Znajdziesz nas również tutaj: Podcast VIDEO SPOTIFY Ania: Cześć, tu Ania i Zosia. Zosia: Wspólnie tworzymy Akademię Płodności. Miejsce, w którym towarzyszymy Wam podczas starań. Ania: Dzień dobry, dzień dobry. Witamy w kolejnym podcaście. Zosia: Cześć, na majku. Na majku znowu Ania i Zosia. Wrócimy sobie dzisiaj wspominkami do czasów, w których zdecydowałyśmy się razem tworzyć Akademię Płodności i byłyśmy w dwóch światach. W sensie: Ania była człowiekiem, który miał już dwójkę dzieci, a ja byłam człowiekiem, który wciąż o te dzieci walczył i nie wiedział, czy kiedykolwiek będzie je miał. I zdecydowałyśmy się otworzyć miejsce w sieci, które będzie dedykowane osobom starającym się o dziecko i będzie te osoby zrzeszać, będąc po dwóch stronach barykady. Jedna dokładnie wiedziała, z czym się wiąże niepłodność, bo przeszła to całe doświadczenie, ale finalnie wygrała. A druga była jeszcze w trakcie i nie wiedziała, co przyniesie kolejny rok, kolejne lata, może kolejny zakręt. Jak to było? A w ogóle samo takie pytanie: „Jak to było?”, prawda? To było kiedyś pytanie od jednej z obserwatorek. Zostawiłyśmy chyba takie Q&A przed nagrywaniem podcastu. Wiecie, że ten podcast nagrywamy już sześć lat? Niesamowite to jest, co? Ania się nie uśmiecha. Więc w jednym z tych odcinków, które były kiedyś, dziewczyny pytały właśnie o to, jak nam się pracowało, kiedy jedna miała dzieci, a druga wciąż się o nie starała. Ja trochę pamiętam. Ania: Ja też pamiętam. Pamiętam moje wszystkie rozkminy, bo wiedziałam, co siedzi w twojej głowie. Miałam podejrzenie, że wiem, co siedzi. Wiadomo, ty sama najlepiej wiesz, co w niej siedzi. Natomiast patrzyłam trochę przez swoją kalkę i swoje doświadczenia, bo ja na przykład bardzo źle się czułam w towarzystwie dzieci. A może nawet nie wszystkich dzieci, bo to dotyczyło dzieci wśród bliskich znajomych, wśród osób, z którymi gdzieś tam zaczynaliśmy. Jest pewna rywalizacja: kto pierwszy, kto… Czyli pojawiające się dzieci w rodzinie i wśród bliskich. Przy nich czułam się tak, jakby moja pozycja była jakoś… Czułam się oceniana. Ale wśród obcych dzieci wcale tak nie było. Po prostu te dzieci były. Nie powodowało to we mnie jakiegoś żalu. Natomiast obawiałam się tego, że ja jestem już tą twoją laską z otoczenia. Tą laską, przy której ty będziesz się chciała jakoś… No właśnie, jak tworzyć Akademię? Skoro pierwsze nasze spotkania były u mnie w domu, gdzie były rzeczy związane z macierzyństwem, gdzie był, nie wiem, mały stolik do jedzenia… Zosia: Były malutkie dzieci na początku. Ania: Były malutkie dzieci, które też nam towarzyszyły. I zastanawiałam się: jak będziesz się czuła? Gdzie ty jesteś? Co mogę zrobić, żeby to funkcjonowało? Bo bardzo chciałam, żebyśmy stworzyły coś razem. Zosia: Najpierw to miały być cztery jakieś wpisy na bloga, przypominam. Taki był pomysł wstępny. I siedzisz i nawijasz ze mną na majku szósty rok, a Akademia zaraz dekadę świętuje. Ale taki był plan, żeby to były najpierw jakieś tam wpisy na bloga. Ania: Tak było. A widzicie, jak miłość się podlewa, to co się dzieje. Natomiast właśnie zastanawiałam się, jak… Musiałam się najpierw wyczuć. O, może tak. Pamiętałam siebie jeszcze tak niedawno, bo to było świeżo po zakończonych drugich staraniach. Więc ja jeszcze doskonale czułam to wszystko na sobie i ten oddech niepłodności na plecach. Doskonale wiedziałam, że najpierw muszę się nauczyć tego człowieka. Zosia: Tego człowieka. Ania: No. Tego, jak czujesz, co czujesz, co będzie dobre, jak mówić. Trochę tak otworzyłam się na naukę tego, żeby to jakoś funkcjonowało. Nie chciałam być tą laską, co jest po drugiej stronie i już zapomniała o wszystkim, jak to było. Chciałam, żebyś ty się dobrze czuła w tym wszystkim. Zosia: No i pewnie dlatego to siadło. Ja też nie miałam tak jak ty, czyli mnie nie triggerowały dzieci z bliskiego otoczenia tylko dlatego, że były w bliskim otoczeniu. Triggerowało mnie to, kiedy ja byłam pomijana. Jak już ludzie z mojej najbliższej rodziny wiedzieli, że my się staramy o dziecko i to nie wychodzi, to pewnie z takiej inicjatywy, żeby nas uchronić, nam się o pewnych rzeczach nie mówiło. Więc dowiadywaliśmy się gdzieś od kogoś, jako ostatni. I to było dla mnie najgorsze, bo ja wtedy nie czułam się zaproszona do tego świata. A jeśli ktoś był w stanie mi o tym powiedzieć, to owszem, było mi przykro, ale nigdy nie było takiego poczucia, że ktoś mnie tam nie chce. Rozumiesz? Że ja nie pasuję. Ja w ogóle nigdy nie miałam problemu z twoimi dziećmi. Trochę traktowałam je tak, jakby to była moja przepustka do tego świata wygranej. Wiesz, skoro jesteś ty – laska, która zajmuje się tym tematem, ty już wtedy prowadziłaś bloga, więc ja cię znałam od tej strony specjalistycznej wiedzy – i ty byłaś po tej drugiej stronie, to patrzyłam na twoje dzieci jak na flagę wbitą na Mount Everest. A ja teraz trochę muszę znaleźć wskazówki, jak na ten mój wejść i jak postawić flagę na swoim. I od ciebie trochę czerpać wiedzę: którędy, którym podejściem, jak to zrobić, gdzie butla z tlenem. Rozumiesz? Więc chyba dlatego było mi łatwiej i nigdy nie miałam tak, że byłam zazdrosna o twoje dzieci. Natomiast miałam takie myśli: co będzie, jeśli moje starania przedłużą się jakoś tak bardzo? Jakbym nie miała tych dzieci, nie wiem… Akademia by trwała, a ja byłabym na przykład staraczką z piętnastoletnim stażem. Czy ja to po prostu dźwignę? I to w ogóle nie chodziło o twoje dzieci. Chodziło o to, czy będę potrafiła nie zwątpić w siebie jako specjalistę. Pamiętam, że głównym takim czynnikiem, który spowodował zwątpienie w siebie, był komentarz pewnej laski, która napisała gdzieś pod naszym postem – to było na Facebooku, prawda? I to do mnie dotarło. Ty próbowałaś, pamiętam, żebym ja tam nie wchodziła, żebym tego nie zobaczyła? Ania: To było gdzieś na Fejsie? Nie, nie, nie usunąć. Tylko odpowiedzieć, dlaczego tak się dzieje. Trochę pokazać, jak rozumiemy ten komentarz. Zosia: „Co to za dietetyczka od płodności, która sama w ciążę zajść nie umie?”. Jakoś tak, nie? Nie wiem, czy oddam go w stu procentach, ale podejrzewam, że był mielony w mojej głowie tyle razy, że w dziewięćdziesięciu procentach był dokładnie taki. Prawda jest też taka, że jak weszłam już w to miejsce, gdzie ten komentarz został zostawiony, to tam była masa wiadomości od innych dziewczyn, które mega stanęły w mojej obronie. Ta społeczność wtedy była bardzo wspierająca. Było mnóstwo takich laurek, kwiatuszków dla mnie, które mogłam pozbierać i zapakować nimi plecak na dalszą drogę. Ale ja tak mam, że jeden negatywny komentarz potrafił się wkręcić w moją głowę na tyle mocno, że to mnóstwo laurek nie potrafiło go zrównoważyć. Nawet jeśli na co dzień potrafiło, to przychodziły momenty zwątpienia, kiedy przypominałam sobie o nim i myślałam: kurde… Niby wiesz, że to jest nieprawda, a jednak w tych momentach zaczynasz w to wątpić. Więc to było ze mną długo. Kroczyło ze mną w trakcie tego wszystkiego i myślałam sobie: co będzie, jeśli czas starań będzie się wydłużał? Co, jeśli będą osoby, które dalej będą tak myśleć? Bo zdecydowałam się o tym powiedzieć, podzielić się tym i w pewien sposób kroczysz wtedy drogą niepłodności na oczach ludzi. Oni wiedzą, że ty się starasz, więc obserwowane są też wyniki tego procesu. Rozumiesz? Ania: Myślę, że niektórym ciężko byłoby to zrozumieć i oddzielić. Przypomniało mi się, jak napisała do nas w tym samym czasie, jeszcze zanim ty byłaś mamą, dziewczyna, która zajmowała się fizjoterapią uroginekologiczną. To też jest super puzzel, jeżeli chodzi o płodność, i polecamy Wam obejrzeć nasze odcinki na ten temat. Napisała, że nie ma w sobie odwagi mówić o tym, że fizjoterapia uroginekologiczna, czyli to, w czym się wykształciła i wyspecjalizowała, może wspierać płodność, ponieważ ona sama stara się o dziecko. Bardzo podziwiała ciebie, że zdecydowałaś się o tym powiedzieć, jednocześnie mówiąc, że zajmujesz się jednym z puzzelków, które mogą wpływać na płodność. Ona też miała swoich pacjentów, u których przełożyło się to na poprawę, ale nie potrafiła powiedzieć, że sama się stara, bo bała się właśnie tego, że skoro nie potrafi pomóc sobie, to w oczach innych będzie słabym specjalistą. Że się nie zna.
