Column Corné van Zeijl | BNR

BNR Nieuwsradio

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.

  1. 3d ago

    Opinie | Europese winsten groeien stil op de structurele puinhoop

    De Nvidia cijfers zijn binnen en daarmee is het cijferseizoen zo goed als voorbij. Het was een ongelofelijk sterk winstseizoen. In de US groeide de winst met maar liefst 25% en in Europa 23%. Bijzonder is dat de groei in Europa bijna net zo hoog is als in de US. Bijzonder, want het is immers allemaal AI voor en AI na en dat is in Europa nauwelijks aanwezig. Hoe kan Europa het dan zo goed doen? Wij hebben toch een enorme stapel met structurele problemen, zoals te dure energie, te hoge belastingen, een starre arbeidsmarkt, teveel bureaucratie, te weinig innovatiekracht en goedkope Chinese concurrentie? Ja, dat hebben we allemaal. De economische groei in Europa ligt al 10 jaar lang onder die van de US, met uitzondering van een kleine periode in 2023. Maar de afgelopen maanden zien we de eerste groene sprieten van herstel boven de grond uitkomen. Zelfs de Duitse industrie ziet het iets rooskleuriger in. Voordat een Duitser wat optimistischer wordt moet er echt wel wat aan de hand zijn. Bovendien is de economie de beurs niet. Ja, het is een belangrijke factor, maar niet de enige. Als we iets dieper graven kunnen we de verklaringen vinden. Een belangrijke verklaring is de goede performance van de bankensector. Zonder recessie hoeven ze niet veel af te schrijven voor slechte leningen. Bovendien zijn de rentemarges zeer ruim. Iedereen met een spaarrekening weet wel waarom. Bij de ING krijg je bijvoorbeeld een magere 1% rente (bij een inflatie van 3,2%), terwijl de bank zelf de 2.25% ECB rente ontvangt. De netto rente-inkomsten van ING stegen dan ook in het tweede kwartaal met 590 miljoen euro (+ 18%). Een dergelijk beeld zien we bij de meeste banken in Europa. En banken zijn met een marktweging van 15% de grootste sector in de Europese aandelenindex. Ook oliemaatschappijen hebben een flinke weging in de index en logischerwijs hebben die die superwinsten bij de huidige hoge olieprijzen. Overigens is er ook een sector die het gemiddelde naar beneden trok. Dat waren natuurlijk de Duitse autobouwers. Die lijken geen weerwoord te hebben tegen de goedkope Chinese concurrentie. Helaas is de winststijging van banken en oliemaatschappijen niet structureel. De olieprijs zal niet altijd zo hoog blijven en de ideale omstandigheden voor banken zijn er ook niet eeuwig. Maar gelukkig is er voor Europa nog een laatste belangrijke factor. Hoewel nog niet heel zichtbaar in de economische statistieken, dragen diverse Europese bedrijven hun steentje bij aan de AI boom. Bedrijven zoals Prysmian, Siemens Energy, ABB en Schneider zorgen voor de electriciteit in een data center. Daarnaast is ASML een natuurlijke profiteur van de AI boom. Een data center is slechts een leeg gebouw als het geen stroom heeft en er geen rekken met chips in staan.  Deze Europese bedrijven zorgen daarvoor en dat is aan hun winsten te merken. Het is nog steeds de vraag of al die Amerikaanse AI bedrijven wel winst gaan maken met hun modellen, maar deze Europese toeleveranciers hebben de buit al binnen. Ook voor hen is het te hopen dat deze AI investeringsboom nog even voortduurt.   Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  2. Aug 21

    Opinie | Iedereen krijgt 90.000 euro 

    Langzaam beginnen obligatiebeleggers zenuwachtig te worden. In de Verenigde Staten wordt het U$ 40.000 miljard schulden niveau steeds zichtbaarder. De obligatierente bereikte een gevaarlijk niveau. Er is het gezegde dat obligatiehandelaren kunnen stoppen met paniekeren, als de Fed in paniek raakt. Deze week raakte de minister van Financiën in paniek. Hij besloot om Amerikaanse staatobligaties op te kopen om de koersen te steunen en dus de rente te drukken. Dat hielp, even. Maar op lange termijn is het natuurlijk geen oplossing. Met deze enorme overheidstekorten moet de US meer schuldpapier uitgeven. Opkopen van datzelfde papier heeft geen zin. We kunnen wel met een beetje schadenfreude naar Amerika zitten kijken maar in Europa hebben zelf schuldenproblemen genoeg. Frankrijk bijvoorbeeld lijkt langzaam maar zeker op de financiële afgrond af te sturen. En er is geen enkel signaal dat ze bereid zijn om het stuur om te gooien. In het verleden waren er wel meer Europese probleemgevallen. Weet u de PIIGS landen nog? Portugal, Ierland, Italie, Griekenland en Spanje. Met hulp van de overige EU landen en een streng fiscaal beleid hebben deze landen het gered. Griekenland kondigde zelfs een vervroegde aflossing van eur 13 miljard van hun staatschuld af. Daarmee komt de staatschuld in percentage van de economie op 137%. Onder dat van Italië. Wie had dat ooit gedacht tijdens de eurocrisis van 2012. Maar we zijn wel 14 jaar verder,14 jaar  met pijnlijke bezuinigingen. Politiek gezien is en blijft dat erg moeilijk. Kiezers vinden bezuinigingen niet leuk en zien vaak het nut niet. Met grote zorg zie ik de komende Franse presidentsverkiezingen tegemoet. De kans is groot op een extreem rechtse of een extreem linkse kandidaat. En allebei willen ze leuke dingen voor de mensen. De enige oplossing die ze lijken te aanvaarden is hogere belastingen voor bedrijven en rijken. Maar de belastingen in Frankrijk zijn al zo hoog, dat nog meer belasten alleen maar minder oplevert. Bedrijven zullen niet meer investeren en vertrekken. Hetzelfde geldt voor de vermogenden. Waarschijnlijk wordt het zo lang mogelijk pappen en nathouden. Maar daar gaat het probleem niet mee weg. Hoe langer je de pijnlijke bezuiniging uitstelt, hoe groter het probleem wordt. De rentelasten groeien harder en harder en voor je het weet zit je in een schuldenspiraal. Net zoals de man met te veel schulden die de brieven van de deurwaarder maar niet meer opent. Intussen tikt de klok verder. 18 april 2027 zijn de Franse presidentsverkiezingen. Dat is nog maar 240 dagen. Ligt daar de rand van de afgrond? Als Frankrijk gaat, gaan wij mee. Frankrijk is te groot om te redden. Wat te doen? Nederland is te klein om de boel te kunnen redden. Misschien moet we de schulden ratio dan ook maar op het Franse niveau brengen en dat geld teruggeven aan de Nederlandse belastingbetaler. Dat betekent dat iedere belastingbetaler eur 90.000 terugkrijgt. Dat is natuurlijk een belachelijk idee. We gaan dan een explosie in te betaalde rente en aflossingen zien net zoals Frankrijk nu. Maar is het minder belachelijk dan het Franse beleid om maar de kop in het zand te steken? Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  3. Aug 14

    Opinie |Trump heeft gelijk

    Gezien de titel van deze column kan dit een hele korte column worden. In Europa zijn de meningen over Trump duidelijk verdeeld. Maar laten we hem eens bekijken zoals een belegger naar een belegging kijkt: niet vanuit sympathie of antipathie, maar vanuit de vraag wat werkt wel en wat werkt niet. Nu ik me in een neutrale positie heb gewrongen, is het ook goed om te kijken naar de goede dingen die Trump heeft gedaan. Zo is er de daling van het aantal ambtenaren. Dat werd opnieuw zichtbaar in het rapport over de arbeidsmarkt vorige week. De werkgelegenheid bij de overheid daalde afgelopen jaar bijna iedere maand, terwijl de private sector nog steeds banen creëert. Natuurlijk zijn er veel ambtenaren die nuttig werk verrichten, maar ook velen die slechts overbodige regels verzinnen. Van meer regels wordt de maatschappij en de economie niet beter. Een van de grote aanjagers in de private sector is de enorme AI investeringsboom. In de race om zo snel mogelijk zoveel mogelijk datacenters neer te zetten is er een grote vraag naar bouwvakkers en technici. Bedenk hierbij  wel dat er ongeveer 1500 werknemers nodig zijn om een datacenter te bouwen, maar slechts 30 om hem operationeel te houden. Dus als al die datacenters er eenmaal staan, valt die de extra vraag naar arbeid weg. Een ander punt waarin de Trump regering goed scoort is het stimuleren van gezonde voeding. Afgelopen week kondigde Trump’s minister van gezondheid Robert Kennedy Jr. aan dat producenten niet zomaar alles in voedingswaren mogen stoppen. Dat is geen overbodige luxe. Ik heb teveel video’s gezien van ijsjes die niet smelten onder heet water en brood wat zich als een rubber spons gedraagt in het water. Mijn favoriete maatregel is de invoering van de Trump Account. Natuurlijk moest er de naam Trump op. Dat is een beleggingsrekening voor Amerikaanse kinderen onder de 18 jaar. Daar hoef je geen belasting over te betalen. Om het idee te promoten stort de Amerikaanse regering eenmalig U$ 1000 voor kinderen geboren tussen 1 januari 2025 en 31 december 2028 op de Trump Account. Ouders mogen jaarlijks U$ 5000 bijstorten. Kinderen krijgen hiermee al op jonge leeftijd een eigen beleggingsrekening en leren zo dat vermogen niet alleen iets is wat je kunt uitgeven, maar ook iets wat je kunt opbouwen. In Nederland hebben we op dit punt het tegenovergestelde beleid. Hier wordt vermogen vooral gezien als iets wat belast moet worden. Nee, stel je voor dat iemand door sparen en te beleggen wat vermogen opbouwt. De regering vergeet even dat het heffen van belasting niet de primaire taak is van de overheid. Het is nodig om nuttige activiteiten te financieren. Basta. Ja, het is verstandig om het overheidstekort niet te veel te laten oplopen. Maar om de befaamde econoom Milton Friedman aan te halen; "Hogere belastingen zullen het tekort niet verminderen, behalve voor een korte periode. Ze zullen de overheidsuitgaven alleen maar verhogen”. Als de huidige regering dat niet begrijpt moeten ze maar even bij Trump in de leer. Maar dan alleen de goede lessen overnemen natuurlijk. Dat moet in een paar lessen wel lukken.   Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  4. Aug 7

    OPINIE | 5% rentealarm gaat bijna af

    Trump lijkt er alles aan te doen om de rente omlaag te praten, maar tegelijkertijd zorgt vrijwel alles wat hij doet of zegt juist voor een hogere rente. Zo is daar de geldverslindende oorlog met Iran. Volgens de Minister van Oorlog Pete Hegseth liggen de kosten tot op heden op U$ 37 miljard. Marktschattingen liggen boven de U$ 100 miljard. Bovendien zorgt de oorlog voor een hoge benzineprijs en dus een hogere inflatie, waardoor de Fed de rente wel moet verhogen. De markt prijst inmiddels minimaal één renteverhoging in. Voor de oorlog ging men nog uit van drie renteverlagingen. Daarboven op komen Trump’s belasting verlagingen. De One Big Beautful Bill kost een bescheiden U$ 4000 miljard in de komende 10 jaar. Dat komt allemaal bij het begrotingstekort. Kredietbureau Fitch denkt dat het financieringstekort dit jaar op maar liefst 7,9% uitkomt.   Kortom de Amerikaanse staatschuld zal waarschijnlijk ergens in de komende maanden de U$ 40.000 miljard mijlpaal bereiken. U$ 40.000.000.000.000! Dat is U$ 115.000 voor iedere Amerikaan. Even ter vergelijking in Nederland ligt dat cijfer op eur 21.000 per inwoner en (in) Italië op eur 61.000. De rente wordt niet alleen bepaald door de geldvraag van de overheid, maar ook van de private sector. De enorme geldhonger van Big Tech doet ook nog een duit in het zakje. Die U$ 752 miljard die Big Tech alleen al dit jaar investeert moet wel ergens mee gefinancierd worden. Uit de cashflow lukt dat niet meer. Hoe meer vraag naar geld, hoe hoger de prijs. De prijs van geld heet rente. Door al die factoren bij elkaar staat de rente op Duitse staatsobligaties bijna op het hoogste niveau sinds 2011 en die van de Verenigde Staten bijna op het hoogste punt sinds 2007. Door de sussende woorden van Scott Bessent, dat de Iranoorlog nu echt bijna is afgelopen (nee, nu echt) is de obligatie rente de afgelopen paar dagen een beetje afgekoeld. Maar het blijft een risico factor. Het doet me een beetje aan 1987 denken. Ook toen was de obligatie rente flink aan het stijgen. En ook toen negeerden aandelen beleggers de rentestijging. Totdat zwarte maandag kwam natuurlijk en toen was opeens Leiden in last. Michael Burry, bekend van het voorspellen van de kredietcrisis van 2008, maakt die vergelijking ook al. Voordat u gelijk op de rode verkoopknop drukt, wil ik wel even wat kanttekeningen plaatsen. De rente op Amerikaanse staatsobligaties steeg in 1987 in een halfjaar tijd van iets boven de 7% naar boven de 10%. Dat is wel even een andere orde van grootte dan de huidige 4,6%. En voor wat Michael Burry betreft, de afgelopen acht waarschuwingen sinds 2021 zijn allemaal (nog) niet uit gekomen. In het verleden bleek duidelijk dat stijgende rente niet goed is voor aandelen. Het alternatief voor aandelen wordt simpelweg aantrekkelijker en dus schuift er geld van aandelen naar obligaties. Vooral het 5% niveau lijkt daarbij een breekpunt te zijn. Maar goed, zover zijn we nog niet. Tot die tijd lijkt de markt zich vast te houden aan de wijsheid van mijn tante; “je moet geen zorgen maken over ongelegde eieren”. Tot die tijd kunt u rustig slapen, maar ik zou wel de wekker op 5% zetten. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  5. Jul 31

    Opinie | To CAPE or not to CAPE

    Regelmatig zie ik op social media een grafiek van de CAPE Shiller waardering voorbijkomen. Robert Shiller is bekend geworden door deze index. Hij waarschuwde in 2000 dat de waardering zo extreem hoog was dat de markt wel zou moeten imploderen. Hij kreeg gelijk en hoe. De CAPE Shiller index vergelijkt de huidige beurskoers met de gemiddelde winst over de afgelopen 10 jaar en dan gecorrigeerd voor inflatie. Op deze manier voorkom je dat een tijdelijke piek in de winstgevendheid te zwaar wordt meegewogen. Zo neem je de winstpieken en dalen mee. CAPE staat dan ook voor Cyclically Adjusted Price Earnings. Het track record is indrukwekkend. In 1929, in 1965 en in 2000 liet het duidelijk zien dat aandelen overgewaardeerd waren. In de 10 jaar erna volgden sterk negatieve rendementen van respectievelijk -13%, -13% en -29%. 10 jaar lang wachten op een herstel wat maar niet komt is lang en voor de meeste beleggers te lang. Die hebben dan al lang de handdoek in de ring gegooid. Nu staat deze ratio op 40 keer de winst, dat is zelfs hoger dan in 1929. Vandaar dat deze grafiek zoveel aandacht krijgt. Ondanks het trackrecord is er wel wat op af te dingen. De CAPE ratio telt ook de winsten van 10 jaar geleden mee. Wie maalt daar nu nog om? De winsten stijgen de afgelopen tijd zo snel, dat de winsten die 10 jaar geleden werden gemaakt er eigenlijk niet meer toe doen. De echte vraag is natuurlijk, zijn die enorme winsten van vandaag ook duurzaam? Analisten verwachten van wel. De lange termijn verwachte winstgroei voor de hele S&P 500 index is maar liefst 25% per jaar. Dat is nog nooit zo hoog geweest. Zelfs niet in de dot.com bubbel. Gemiddeld groeien de winsten maar met 8% per jaar. Dat overmatige optimisme maakt me bezorgd. Daarmee wordt de lat wel hoog gelegd. En hoe hoger de verwachting hoe groter de kans op teleurstelling. Precies de reden waarom Shiller met zijn CAPE ratio kwam. Er zijn gelukkig ook wat realistische geluiden. Afgelopen week kwam zakenbank Bernstein met een rapport dat de winsten van de semiconductor bedrijven in 2028 weer zullen normaliseren. De huidige winst boom is vooral gedreven door hogere prijzen. Als er straks voldoende capaciteit is bijgebouwd zullen de prijzen weer dalen. Dat betekent een flink lager winstniveau dan de huidige piekwinsten. Dat past ook bij het boom-bust karakter van deze sector. Niet voor niets is de waardering van deze sector extreem laag. Beleggers houden er al rekening mee dat de bomen niet tot in de hemel groeien. Chipfabrikanten, zoals SK Hynix, Micron and Samsung handelen niet voor niets op een koers-winstverhouding van slechts 4. Dat roept de vraag op hoe Robert Shiller zelf naar de huidige marktsituatie kijkt? Opvallend genoeg waarschuwt hij zelf dat beleggers niet moeten blind varen op de CAPE index. Deze ratio is niet bedoeld om de markt te timen. Maar hij zegt wel dat het huidige enthousiasme in de markt vooral gebaseerd is op verhalen niet op fundamentals. Dat is nou net precies het patroon wat we bij de vorige pieken van de CAPE index zagen. Want uiteindelijk winnen de fundamentals het altijd van de mooie verhalen. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  6. Jul 24

    Opinie | Verborgen AI-schulden

    Het regent winstcijfers en de verwachtingen zijn torenhoog. Analisten rekenen op een winstgroei van 22% voor de gehele S&P 500. Extreem hoog, maar minder dan de 27% van het eerste kwartaal, al werd dat vertekend door boekhoudkundige aanpassingen door de herwaardering van belangen in AI-bedrijven. Ook in het tweede kwartaal spelen die effecten een belangrijke rol. Alphabet meldde dat zijn aandelenbelangen vorig kwartaal $99 mrd meer waard zijn geworden. Dat wordt geteld als winst, maar is natuurlijk boekhoudkundig geneuzel. De werkelijke waarde wordt pas duidelijk als de aandelenmarkt er een waardering aan plakt. En juist daar zie je de eerste scheurtjes. De beursintroductie van SpaceX was een goed voorbeeld. De koers staat nu ruim 15% onder de introductieprijs van $135. Intussen werpt het succes van het Chinese AI-model Kimi K3 een ongemakkelijke vraag op. Als dergelijke modellen goedkoper en efficiënter dezelfde taken kunnen uitvoeren, hoeveel pricing power hebben de grote AI-spelers dan eigenlijk nog? Steeds meer cfo’s klagen over de exploderende AI-budgetten en gaan selectiever inkopen. Voor simpele taken volstaat een eenvoudig model. Dat betekent dus minder omzet per gebruiker. Denk, voordat u in paniek uw aandelen verkoopt, wel even terug aan de periode dat DeepSeek werd geïntroduceerd. Toen bleek dat gebruikers hun data niet aan een Chinees model toevertrouwen. Maar de gedachte dat het veel goedkoper kan, verdwijnt niet meer. Dit cijferseizoen staan de mooiste winsten in de resultatenrekening, maar zijn de grootste risico’s in de voetnoten te vindenDaarbij is er steeds meer aandacht voor de schuldpositie van techbedrijven. Leuk dat de sector dit jaar $752 mrd in AI investeert, maar dat geld moet wel ergens vandaan komen, wat steeds vaker buiten de balans om gaat. Dat wil zeggen dat je niet zelf investeert, maar via bijvoorbeeld leaseconstructies, special purpose vehicles (SPV’s) of afnamegaranties. Dan heb je alsnog de verplichting, maar staat het niet als schuld op de balans. Onderzoeksjournalisten van Nikkei Asia becijferden dat de grote techbedrijven al $1650 mrd aan dergelijke verplichtingen in de voetnoten hadden verstopt. Het mag dan geen ‘echte’ schuld zijn, je hebt wel de verplichting. Op zich niet eens zo’n probleem. Meestal worden de nettoschulden ten opzichte van het bedrijfsresultaat afgemeten. Voor wie op de volgende buurtbarbecue slim wil overkomen: noem het net debt/ebitda, zo heet het in analistenjargon. Die ratio ziet er in de meeste gevallen nog oké uit. Zelfs als je de verborgen schulden meeneemt, stijgt hij van ongeveer nul naar 1,2. Nog altijd ruim binnen de grenzen van wat banken acceptabel vinden. Maar binnen het techspectrum zijn er wel een paar uitzonderingen. CoreWeave en Oracle willen net als de grote jongens fors investeren, maar beschikken niet over de kasstromen die bedrijven als Microsoft, Meta en Alphabet wel hebben. Ze zitten daardoor tot over hun oren in de schulden en hun winst moet erg hard groeien willen die nog een beetje behapbaar blijven. Dit cijferseizoen staan de mooiste winsten dus in de resultatenrekening, maar zijn de grootste risico’s in de voetnoten te vinden. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  7. Jul 17

    Opinie | Pix voor niks

    De Verenigde Staten staan op het punt een nieuwe handelsoorlog met Brazilië te beginnen. Er worden verschillende redenen genoemd, maar de opvallendste betreft het Braziliaanse betalingssysteem Pix. Pix is een ongekend succes. Het verwerkt inmiddels de helft van alle betalingen in het land en wordt gebruikt door 170 miljoen mensen, bijna 80% van de bevolking. Consumenten betalen niets voor de dienst, ondernemers slechts een bescheiden vergoeding. Een betaalpas of creditcard is niet eens meer nodig. Pix kost gemiddeld 0,22% per transactie. Een Braziliaan is daarmee zelfs goedkoper uit dan de westerse bankenklant. Geen wonder dat andere landen belangstelling tonen. En daar begint het probleem. Voor Visa en Mastercard vormt Pix een directe bedreiging. Hun verdienmodel is gebaseerd op een netwerk dat vrijwel alle kaartbetalingen faciliteert. Stel dat landen massaal overstappen op een goedkoop publiek alternatief, dan verdwijnt hun belangrijkste inkomstenbron. En die bron is enorm. De cijfers spreken boekdelen. In vier jaar tijd steeg de nettowinst van Visa naar $20 mrd (+63%) en van Mastercard naar $15 mrd (+72%). U snapt nu meteen waarom Washington dit Braziliaanse betaalsysteem als strategische bedreiging ziet. De Amerikaanse aanval op Pix is zelfs de inzet geworden van de verkiezingsstrijd tussen de huidige president van Brazilië Lula da Silva en zijn uitdager Flávio Bolsonaro. Mocht die naam u bekend voorkomen: het is inderdaad de zoon van oud-president Jair Bolsonaro, die een gevangenisstraf van 27 jaar uitzit. Bolsonaro junior kiest nadrukkelijk de kant van Washington en zet vraagtekens bij de internationale uitbreiding van Pix. Dat valt in Brazilië niet in goede aarde. De weerstand tegen Visa en Mastercard beperkt zich bovendien niet tot Brazilië. Ook in de VS zelf groeit de kritiek op de marktmacht van deze bedrijven en staat hun duopolie onder druk. Wie naar de podcasts van The Wall Street Journal luistert, hoort regelmatig advertenties van de Electronic Payments Coalition (EPC). Dat zijn de creditcardmaatschappijen die kiezers oproepen om hun vertegenwoordiger tegen de Credit Card Competition Act te laten stemmen. Deze wet wil de concurrentie op de Amerikaanse creditcardmarkt vergroten. Een van de argumenten die de EPC aanvoert is dat de grote retailers daardoor nog meer winst zouden maken. Daarop zeg ik: leg de retailwinstmarges even naast die van de creditcardmaatschappijen. Als je naar de rente van de creditcardmaatschappijen kijkt, dan zou je denken dat daar hun winst zit. Maar de grootste winstbron is de tolheffing die ze ontvangen voor alle betalingen die door het systeem lopen. Ook als u met uw betaalpas of creditcard van ING, Rabo of ABN Amro betaalt, gaat dat via de netwerken van deze maatschappijen. En elke keer ontvangt Visa of Mastercard een beetje tol voor toegang tot hun systeem. De VS noemen zichzelf graag the land of the free. Op de betaalmarkt geldt eerder het omgekeerde. Pix is gratis en juist dat kan weleens heel duur uitpakken voor Visa en Mastercard. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  8. Jul 10

    Opinie | Appleflatie

    De zorgen over inflatie lijken voorbij. In Nederland daalde zij vorige maand van 3,5% naar 2,9%. Wie had ooit kunnen denken dat we 2,9% als positief zouden ervaren. In de gehele eurozone zien we hetzelfde beeld. ECB-president Christine Lagarde waarschuwt nog wel voor zogenaamde tweede-orde-effecten, maar niemand die daar nog naar luistert. De markten prijzen de kans op één renteverhoging voor het einde van 2026 in op 80%. Een maand geleden werd nog van ruim twee uitgegaan. En dan moet het effect van de lagere benzineprijs nog intreden. Bijzonder is dat de olieprijs alweer op het niveau van voor de Iran-oorlog staat, terwijl het aanbod nauwelijks is hersteld. Er varen nu gemiddeld 15 schepen per dag door de Straat van Hormuz. Dat is maar een vijfde van het aantal van voor de oorlog. Maar de financiële markten hebben wel vaker de neiging ontwikkelingen snel in te prijzen. Alleen is het op het inflatiefront niet allemaal rozengeur en maneschijn. Momenteel is er een enorme chipflatie, een klassieke vraaginflatie. Er wordt dit jaar naar verwachting $752 mrd aan investeringen in AI gepompt. Dan gaat het om datacenters, chips, de aanleg van elektriciteit, enzovoort. Langzamerhand zien we dat in de reële economie terug. Een van de duidelijkste voorbeelden daarvan is de aangekondigde prijsverhoging door Apple. Een iPad Air gaat van $599 naar $749, een prijsstijging van maar liefst 25%. De hoogste prijsverhoging in het assortiment komt zelfs uit op 66%. Apple weet altijd wel een reden te vinden om zijn prijzen verder op te schroeven. Toen ik een nieuwe iPhone moest kopen, ging ik kijken met welk model je nog met een vingerafdruk kan inloggen, want ik wil niet met mijn gezicht inloggen. Maar die modellen zijn er niet meer. Apple herintroduceert ze mogelijk in het najaar van 2026 voor een bescheiden €2000. Ja, ik ben gekke Henkie niet. Ik weet dat Apple mij, de gebruiker, slechts als melkkoe ziet. Maar er zit een grens aan. Dus ben ik overgestapt naar Android. Geen gemakkelijke stap, geef ik toe, maar wel een waar ik met tevredenheid op terugkijk. Bij Android is er meer keuze, dus werken de economische wetten van vraag en aanbod beter. Intussen staat de Amerikaanse prijsindex voor hardware en software al 15% hoger dan een jaar geleden. En de lonen van werknemers die de datacenters moeten bouwen, zijn met 6,5% gestegen. Het landelijk gemiddelde zit net iets boven de 3%. Het zijn twee mooie voorbeelden van de gevolgen voor de prijs als de vraag toeneemt en het aanbod (nog) niet. Kevin Warsh, de nieuwe Fed-voorzitter, heeft op lange termijn misschien gelijk met zijn aanname dat AI de efficiëntie verhoogt en dus de inflatie verlaagt. Maar op korte termijn zien we het tegenovergestelde effect. Toegegeven, het is een beperkt effect. De weging van hardware en software is slechts een miniem percentage van het totale Amerikaanse inflatiemandje. Tenzij u Apple-gebruiker bent natuurlijk. Maar zoals u nu weet, is er een manier om daar onderuit te komen. Geen gemakkelijke, maar gemakkelijke oplossingen voor moeilijke problemen zijn er niet. Zelfs niet in het AI-tijdperk. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

About

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.

More From BNR Nieuwsradio