00:00 Πρόλογος 01:36 Οι Ανέντιμοι – Τζερόλαμο Ροβέτα 58:48 Χορός Λωποδυτών – Ζαν Ανούιγ 2:13:00 Επίλογος Άλλοτε η ανεντιμότητα φορά σκοτεινό πρόσωπο και άλλοτε κυκλοφορεί με κομψό ένδυμα μέσα στα σαλόνια της κοινωνίας. Ο Τζερόλαμο Ροβέτα στους «Ανέντιμους» και ο Ζαν Ανούιγ στον «Χορό Λωποδυτών» πλησιάζουν από διαφορετικούς δρόμους το ίδιο ερώτημα: πόσο εύκολο είναι να ξεχωρίσει ο άνθρωπος την αλήθεια από τη μεταμφίεση; Δύο έργα διαφορετικού ύφους, ένα κοινωνικό δράμα και μια λαμπερή κωμωδία, συναντιούνται στην πιο δύσκολη περιοχή: στην ανθρώπινη συνείδηση. Ο Ροβέτα, μέσα στο κλίμα του ιταλικού αστικού θεάτρου του τέλους του 19ου αιώνα, ανοίγει την πόρτα ενός σπιτιού που μοιάζει ήσυχο και αξιοπρεπές. Ο Κάρλο Μορέτι είναι ένας εργατικός υπάλληλος, ένας άνθρωπος που έχει κάνει την εντιμότητα σχεδόν θρησκεία. Ζει με τη γυναίκα του, την Ελίζα, και το παιδί τους, προσπαθώντας να προστατεύσει την οικογενειακή τους γαλήνη. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχουν δυσκολίες. Τα χρέη, οι κοινωνικές απαιτήσεις και η ανάγκη να διατηρηθεί μια αξιοπρεπής εμφάνιση πιέζουν την οικογένεια. Η Ελίζα δέχεται τη βοήθεια του πλούσιου Πεπίνο, ενός ανθρώπου που εμφανίζεται ως προστάτης και ευεργέτης. Βοηθά τον Κάρλο, στηρίζει οικονομικά το σπίτι, όμως η γενναιοδωρία του έχει μια αθέατη πλευρά: την ιδιαίτερη αδυναμία του για την Ελίζα. Η μεγάλη σύγκρουση έρχεται με την υπόθεση του Ντεφορνάρο, ενός υπαλλήλου που κατηγορείται για υπεξαίρεση. Ο Κάρλο είναι απόλυτος. Για εκείνον όποιος αγγίζει κάτι που του εμπιστεύθηκαν έχει χάσει την τιμή του. Δεν αναγνωρίζει δικαιολογίες, ανάγκες ή περιστάσεις. Η εμφάνιση όμως της γυναίκας του κατηγορουμένου φέρνει την ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας. Δεν βλέπουμε πλέον έναν «ένοχο», αλλά έναν άνθρωπο που λύγισε. Μια οικογένεια που υποφέρει. Μια γυναίκα που δεν υπερασπίζεται το λάθος, αλλά τον άνθρωπο πίσω από αυτό. Εκεί βρίσκεται και η δύναμη του Ροβέτα. Δεν χωρίζει τους χαρακτήρες σε καλούς και κακούς. Ο Κάρλο είναι τίμιος αλλά σκληρός, η Ελίζα πιο συμπονετική γιατί γνωρίζει την αδυναμία, ο Πεπίνο γενναιόδωρος αλλά όχι απαλλαγμένος από προσωπικές επιθυμίες. Το έργο δεν αμφισβητεί την αξία της εντιμότητας. Αμφισβητεί την ευκολία με την οποία οι άνθρωποι γίνονται δικαστές. Εκεί όμως που ο Ροβέτα γίνεται αληθινά αιχμηρός είναι στην ανατροπή της ίδιας της έννοιας της τιμιότητας. Ο άνθρωπος που κρατά τις αρχές του δεν ανταμείβεται πάντα από την κοινωνία. Αντίθετα, πολλές φορές γίνεται ο ενοχλητικός μάρτυρας που θυμίζει στους άλλους τις δικές τους υποχωρήσεις. Η οικογένεια, αντί να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο που αρνείται να προδώσει τις αξίες του, αρχίζει να τον βλέπει ως εμπόδιο. Ο πατέρας που επιμένει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του και να μη χρησιμοποιήσει πονηριά ή αθέμιτους δρόμους για να σώσει την οικονομική του θέση, αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν υπεύθυνος της καταστροφής. Εκείνοι που θα έπρεπε να αναγνωρίσουν τη δύναμή του, τον κατηγορούν για αδυναμία. Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν βρίσκεται λοιπόν μόνο στην οικονομική πτώση, αλλά στην ηθική απομόνωση. Ο έντιμος άνθρωπος μένει μόνος μέσα σε έναν κόσμο που έχει αρχίσει να θεωρεί την πονηριά εξυπνάδα και την ακεραιότητα αφέλεια. Ο τίτλος «Οι Ανέντιμοι» αποκτά έτσι μια πικρή ειρωνεία: ίσως οι πραγματικά χαμένοι να μην είναι όσοι έχασαν χρήματα, αλλά όσοι έχασαν την ικανότητα να ξεχωρίζουν την αξία ενός ακέραιου ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά, ο Ζαν Ανούιγ στον «Χορό Λωποδυτών» παίρνει την απάτη και τη μετατρέπει σε ένα θεατρικό παιχνίδι γεμάτο κίνηση, ειρωνεία και γοητεία. Στο κοσμικό Βισύ εμφανίζονται τρεις μικροαπατεώνες: ο Πέτερ Μπόνο, ο Έκτορας και ο νεαρός Γουστάβος. Ο Πέτερ Μπόνο αντιμετωπίζει την εξαπάτηση σαν επάγγελμα. Ο Έκτορας κινείται με την άνεση ενός έμπειρου τυχοδιώκτη. Ο Γουστάβος όμως δεν έχει ακόμη χάσει την ευαισθησία του. Είναι ένας λωποδύτης που δεν έχει πάψει να είναι άνθρωπος. Όταν συναντούν την εκκεντρική Λαίδη Χερφ, το παιχνίδι αντιστρέφεται. Εκείνη καταλαβαίνει αμέσως ποιοι είναι, αλλά αντί να τους αποκαλύψει αποφασίζει να παίξει μαζί τους. Τους βάζει στον κόσμο της αριστοκρατίας, όχι επειδή εξαπατήθηκε, αλλά επειδή αναζητά κάτι ζωντανό μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη πλήξη και προσποιήσεις. Ο έρωτας του Γουστάβου για την Ιουλιέτα αλλάζει τους κανόνες. Εκεί όπου ξεκίνησε μια απάτη γεννιέται ένα αληθινό συναίσθημα. Ο νεαρός κλέφτης βρίσκεται μπροστά στη δυσκολότερη αποκάλυψη: όχι να πει στους άλλους ποιος είναι, αλλά να το παραδεχτεί ο ίδιος. Ροβέτα και Ανούιγ, με εντελώς διαφορετικά χρώματα, συναντιούνται στην ίδια σκηνή. Ο ένας μέσα από το δράμα και ο άλλος μέσα από την κωμωδία δείχνουν πως οι άνθρωποι δεν κρίνονται μόνο από τις μάσκες που φορούν, αλλά από τη στιγμή που αποφασίζουν να τις βγάλουν. Γιατί τελικά η μεγαλύτερη ανεντιμότητα δεν είναι πάντα ένα λάθος ή μια πτώση. Είναι να ζει κανείς τόσο καλά κρυμμένος πίσω από τον ρόλο του, ώστε να ξεχάσει το πρόσωπό του. Οι Ανέντιμοι – Τζερόλαμο Ροβέτα Ραδιοφωνική διασκευή: Ελευθερία Ντάνου Σκηνοθεσία: Αντρέας Ζεμπύλας Ακούγονται οι ηθοποιοί: ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ ΜΩΡΕΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΜΑΡΟΥΣΑ ΑΒΡΑΑΜΙΔΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ, ΜΑΧΗ ΣΥΡΑΚΟΥ ΚΑΖΑΜΙΑ, ΟΛΓΑ ΠΟΤΑΜΙΤΟΥ, ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΑΝΤΙΔΗΣ, ΒΑΝΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Χορός Λωποδυτών Ζαν Ανούιγ Σκηνοθεσία: Στέλιος Παπαδάκης Ακούγονται οι ηθοποιοί: Βασίλης Κανάκης, Τρύφων Καρατζάς, Λήδα Πρωτοψάλτη, Χρήστος Πολίτης, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Τζόλη Γαρμπή, Γιάννης Βογιατζής, Θύμιος Καρακατσάνης, Νίκος Δενδρινός, Θόδωρος Συριώτης, Σώτος Νικολούδης, Βασίλης Παπανίκας 📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστή
