Στο έκτο πάτωμα μιας παρισινής πολυκατοικίας η ζωή ανεβαίνει λαχανιασμένη, με άδειες τσέπες και πεισματάρα όνειρα. Εκεί όπου το ενοίκιο γίνεται καθημερινός εφιάλτης, ο Αλφρέντ Ζερί ανακαλύπτει έναν απρόσμενο πλούτο: την ανθρώπινη παρουσία. Το γέλιο γεννιέται δίπλα στο δάκρυ και η κωμωδία αρνείται να αποκρύψει την κοινωνική πληγή που τη γέννησε. Γραμμένο το 1937, μέσα στο ταραγμένο κλίμα του Μεσοπολέμου, το έργο τοποθετείται σε μια φτωχική πολυκατοικία του Παρισιού. Η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τους μικροαστούς και τους εργάτες, η ανεργία απειλεί κάθε βεβαιότητα και η Ευρώπη βαδίζει, σχεδόν υπνωτισμένη, προς μια νέα καταστροφή. Ωστόσο, ο Ζερί δεν γράφει πολιτική διακήρυξη. Παρατηρεί την Ιστορία από τα δωμάτια των ανθρώπων, από τα απλήρωτα νοίκια, τα άδεια πιάτα, τους καβγάδες στον κοινόχρηστο διάδρομο και τις μικρές ελπίδες που αρνούνται να πεθάνουν. Οι ένοικοι του έκτου πατώματος ζουν στριμωγμένοι, εκτεθειμένοι ο ένας στο βλέμμα του άλλου. Η ιδιωτική ζωή γίνεται σχεδόν αδύνατη. Κάθε πόρτα κρύβει μια ανάγκη και κάθε τοίχος αφήνει να περάσουν ψίθυροι, εξομολογήσεις, ζήλιες και παράπονα. Η σπιτονοικοκυρά εμφανίζεται για να εισπράξει τα οφειλόμενα και τότε αρχίζει ένας κωμικός μηχανισμός από κρυψώνες, δικαιολογίες και μικρές εξαπατήσεις. Πίσω όμως από την ευθυμία βρίσκεται η ταπείνωση του ανθρώπου που δεν μπορεί να ανταποκριθεί ούτε στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του. Η Ζερμαίν Λεσκαλιέ αποτελεί μία από τις ζωντανότερες παρουσίες αυτού του μικρόκοσμου. Πολυλογού, ανήσυχη και αδιάκριτη, μετατρέπει την περιέργεια σε τρόπο συμμετοχής στις ζωές των άλλων. Η φλυαρία της δεν είναι απλώς κωμικό γνώρισμα. Είναι η άμυνα μιας γυναίκας απέναντι στη μοναξιά και στον φόβο ότι, αν πάψει να μιλά, κανείς δεν θα θυμάται πως υπάρχει. Ο άντρας της, ο Μαξ, κουβαλά τη φθορά του ανθρώπου που βλέπει την κοινωνική του θέση να συρρικνώνεται. Ο πατέρας Οσποπότ κρύβει πίσω από τις ιδιοτροπίες του την αγωνία μιας γενιάς που δεν μπορεί πια να προστατεύσει τα παιδιά της. Ο Ζοζό, νέος εργάτης, αντιπροσωπεύει τη δύναμη της ζωής που επιμένει να διεκδικεί το αύριο. Ο έρωτάς του δεν είναι πολυτέλεια αλλά πράξη αντίστασης. Η Εντβίγκ, πληγωμένη και ευάλωτη, αναζητεί στο συναίσθημα μια έξοδο από την ασφυξία. Αντίθετα, ο Ζονβάλ υιοθετεί τον κυνισμό σαν προστατευτική πανοπλία. Φοβάται να πιστέψει, επειδή όποιος ελπίζει κινδυνεύει να διαψευστεί. Η ψυχρότητά του δεν φανερώνει δύναμη αλλά βαθιά συναισθηματική ανασφάλεια. Η μεγάλη αρετή του έργου βρίσκεται στην ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό επεισόδιο και στην κοινωνική αλήθεια. Ο Ζερί δεν εξιδανικεύει τη φτώχεια. Γνωρίζει ότι η στέρηση μπορεί να γεννήσει μικρότητα, φθόνο, κουτσομπολιό και σκληρότητα. Συγχρόνως, αναγνωρίζει πως οι ίδιοι άνθρωποι, όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή, μπορούν να μοιραστούν το ελάχιστο που διαθέτουν. Η αλληλεγγύη δεν παρουσιάζεται ως μεγαλόστομη αρετή αλλά ως καθημερινή χειρονομία. Το έκτο πάτωμα βρίσκεται ψηλά στην πολυκατοικία αλλά χαμηλά στην κοινωνική κλίμακα. Αυτή η χωροταξική ειρωνεία αποτελεί τον δραματουργικό πυρήνα του έργου. Όσο ανεβαίνουν τα σκαλιά τόσο υποχωρούν η οικονομική άνεση και η κοινωνική ισχύς. Κι όμως, στους φτωχικούς αυτούς χώρους απομένει κάτι που απουσιάζει συχνά από τα πολυτελή διαμερίσματα: η ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής. Σήμερα, μέσα σε μια εποχή ακρίβειας, ανασφάλειας και αυξανόμενης μοναξιάς, το έργο ακούγεται ανησυχητικά οικείο. Άλλαξαν τα νομίσματα και οι πολυκατοικίες, όχι όμως ο φόβος της επόμενης ημέρας. Προσωπικά, βλέπω στο Έκτο Πάτωμα μια υπενθύμιση πως η αξιοπρέπεια δεν εξαρτάται από το εισόδημα, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε δίπλα στον άλλον όταν όλα καταρρέουν. Ο Αλφρέντ Ζερί δεν υπόσχεται ότι τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν. Λέει κάτι δυσκολότερο και εντιμότερο: ακόμη κι όταν το όνειρο χαθεί, ο άνθρωπος μπορεί να μη χαθεί μαζί του. Γιατί η πραγματική άνοδος δεν μετριέται με πατώματα. Αρχίζει τη στιγμή που κάποιος απλώνει το χέρι του και κανείς δεν τον αφήνει μόνο. Του Alfred Gehri Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί Νάσος Κεδράκας, Αλίκη Ζωγράφου, Ελένη Καρπέτα, Ρίτα Μουσούρη, Καίτη Χρονοπούλου, Γιάννης Αργύρης, Νίκος Φιλιππόπουλος, Αγνή Βλάχου, Νίκος Κούρκουλος, Θεανώ Ιωαννίδου, Σταύρος Ξενίδης Μετάφραση και ραδιοφωνική προσαρμογή Γιώργος Βρασιβανόπουλος Σκηνοθεσία Μηνάς Χρηστίδης 📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα! https://www.youtube.com/@angeligeorgia808 Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο 👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι 👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67 🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖
