Column Corné van Zeijl | BNR

BNR Nieuwsradio
  • 0.0 (0)
  • Business News
  • Updated Weekly

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.

  1. 2d ago

    Opinie | Zolderkamer pensioendeskundigen

    Er wordt flink geklaagd over de rendementen van pensioenfondsen. Het woke beleid van de gemiddelde pensioenfonds bestuurder zou daar de oorzaak zijn dat de rendementen zo slecht zijn. Een van de redenen van het slechte imago is dat er veel voormalige politici in de besturen zitten. Die voormalige politici zitten er meestal niet vanwege hun beleggings - of pensioenkennis. De publieke verontwaardiging komt vooral door het recente pensioenrapport van de OESO. Volgens de OESO zagen pensioenfondsen wereldwijd hun vermogen flink toenemen, terwijl het in Nederland het met 2,8% daalde. Dat enorme verschil komt niet door het woke beleggingsbeleid, maar vooral door de rente afdekking. De pensioenfondsen beschermen zich voor een dalende rente en als de rente toch stijgt kost dat geld. Volgens menig zolderkamer pensioendeskundige is het zo klaar als een klontje; de rente hoef je niet af te dekken. Iedereen weet toch dat de rente stijgt. Ja, achteraf weet iedereen dat. Maar met achteraf beleggen is nog nooit iemand rijk geworden. Vooraf is dat heel wat moeilijker in te schatten. Ik heb ook ooit in 2015 gezegd dat het Ministerie van Financiën maar beter ultra-lange obligaties zou moeten uitgeven. Op een 30-jarige lening zat toen maar een half procent rente. Ze hebben niet geluisterd en dat was maar goed ook. Pas zeven jaar later was de 30 jarige rente weer hoger dan die 0,5%. Als je zeven jaar lang moet wachten op je gelijk, ben je intussen al out of business. Ik ben wel overigens blij voor die zolderkamerdeskundigen. Met hun briljante beleggingsinzichten zijn ze inmiddels allemaal schathemeltjerijk  geworden. Ze zitten waarschijnlijk vanaf hun zolderkamer in hun tweede huis op de Bahama’s hun pensioenadvies te verkondigen. Wat die ‘deskundigen’ wel even vergeten is dat de meeste pensioenfondsen een consequent afdekkingsbeleid hebben gevoerd sinds de introductie van het zogenaamde FTK regime in 2007. Daarna was er een sterke rentedaling. Dat heeft naar schatting ruim 200 miljard euro opgeleverd. Daar heb ik nooit iemand over horen klagen. Toegegeven er waren ook pensioenfondsmanagers die het beter dachten te weten. Die hadden de rente niet afgedekt. Zij keken te veel naar het rendement en niet naar het risico. Als particulier moet je dat lekker zelf weten, maar als pensioenfonds moet je goed naar het rendement en de risico’s kijken. Dus prima als je een grote mond op zet over de rendementen van pensioenfondsen, maar verdiep je dan wel eerst in de materie. Roeptoeteren zonder verstand van zaken is een teken van deze tijd. Overigens ben ik ook zeker geen pensioenspecialist, maar ik weet wel dat beleggen iets anders is dan achteraf praten. Voor de pensioenfondsen heb ik overigens nog een boodschap. Wees duidelijk. Vertel wat je rendement is. Verstop het niet ergens op pagina 230 rechts onderin het jaarverslag. Het rendement is de belangrijkste bijdrage aan de pensioenpot en zou met koeienletters op de voorpagina moeten staan. Ja, een tegenvallend rendement levert kritiek op. Maar rendement verstoppen levert iets veel ergers op: wantrouwen. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  2. Sep 4

    Opinie | Obligaties zijn achteraf waardeloos

    Overheidsobligaties zijn een waardeloze belegging geweest. In welke obligatiemarkt u ook heeft belegd, Amerikaanse, Europese of Japanse, zelfs inclusief alle ontvangen rentecouponnen, overal heeft u over de afgelopen 10 jaar geld verloren. In Japanse staatsobligaties zelfs de helft. Jaren lang was het speculeren op een daling van de Japanse obligatiekoersen een zogenaamde widowmaker onder hedgefunds. Het was logisch dat deze obligaties en / of de Japanse yen een keer moesten gaan dalen. Maar dat gebeurde maar niet. De hedgefundsmanagers die de pijnlijke periode hebben kunnen doorzitten en dat zijn er waarschijnlijk niet veel, vandaar de naam widowmaker, worden daar nu eindelijk voor beloond. Ik zag de eerste studies al voorbij komen waarin wordt betoogd dat obligaties geen rol meer hebben in een gespreide portefeuille. Daar komen ze nu mee. Een onderzoek stelde dat de oude 60/40 standaard (60% aandelen en 40% obligaties) dood is. Tijd voor een nieuwe 60/40. Hun voorstel is om voor 60% in aandelen en 40% in goud te beleggen. Want daarmee had je achteraf een veel beter rendement gemaakt met minder risico. In dezelfde studie wordt ook verteld dat defensie aandelen zouden hebben bijgedragen. Goh. Achteraf is een koe in de kont kijken, natuurlijk. Private credit wordt aangedragen als een extra mogelijkheid om risico weg te diversifiëren. Dat laatste is natuurlijk onzin. Private betekent dat er geen beurskoers is. Dat geeft optisch minder risico. Maar dat wil niet zeggen dat het er niet is. Je ziet het alleen niet direct. Daarnaast is de kwaliteit van private credit veel minder goed te doorgronden. De rente die je op private credit krijgt zou veel hoger moeten zijn dan die in de glossy folders van de aanbieders vermeldt staat. Bovendien is er een liquiditeitsrisico wat vaak vooraf wordt onderschat. Als je er van af wilt, moet je maar een koper zien te vinden. De recente liquiditeitsproblemen met private credit fondsen bij Blue Owl, BlackRock, Apollo en Blackstone geven aan dat het geen theoretische bezwaren zijn. De huidige rentestijging staat nu op de voorpagina van gewone kranten. Een teken dat het sentiment erg somber is. Dat is vaak een mooi moment om te kijken of de tegenovergestelde positie interessant is. Maar enthousiast over obligaties kan ik nog steeds niet worden. Overheden lijken niet bereidt om de schuldenproblemen aan te pakken. Maar als aandelenbeleggers toch een keer bang worden van die hoge rente, dan kunnen obligaties wel een tijdelijke vluchthaven bieden. Maar niet meer dan tijdelijk. Dat is een nuttige functie van obligaties is een gespreide portefeuille. Hoe je een gespreide portefeuille goed indeelt is een van de moeilijkste vragen in beleggingsland. Het is een allesbepalende factor die bepaalt hoeveel vermogen je aan het einde overhoudt. Om dat te bepalen puur op basis van de historie is niet slim. Niet voor niets moeten financiële instellingen u waarschuwen dat rendementen uit het verleden geen garantie bieden voor de toekomst. Een open deur zou je zeggen, maar die waarschuwing zou eigenlijk ook boven dit soort onderzoeken moeten staan. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.   See omnystudio.com/listener for privacy information.

  3. Aug 28

    Opinie | Europese winsten groeien stil op de structurele puinhoop

    De Nvidia cijfers zijn binnen en daarmee is het cijferseizoen zo goed als voorbij. Het was een ongelofelijk sterk winstseizoen. In de US groeide de winst met maar liefst 25% en in Europa 23%. Bijzonder is dat de groei in Europa bijna net zo hoog is als in de US. Bijzonder, want het is immers allemaal AI voor en AI na en dat is in Europa nauwelijks aanwezig. Hoe kan Europa het dan zo goed doen? Wij hebben toch een enorme stapel met structurele problemen, zoals te dure energie, te hoge belastingen, een starre arbeidsmarkt, teveel bureaucratie, te weinig innovatiekracht en goedkope Chinese concurrentie? Ja, dat hebben we allemaal. De economische groei in Europa ligt al 10 jaar lang onder die van de US, met uitzondering van een kleine periode in 2023. Maar de afgelopen maanden zien we de eerste groene sprieten van herstel boven de grond uitkomen. Zelfs de Duitse industrie ziet het iets rooskleuriger in. Voordat een Duitser wat optimistischer wordt moet er echt wel wat aan de hand zijn. Bovendien is de economie de beurs niet. Ja, het is een belangrijke factor, maar niet de enige. Als we iets dieper graven kunnen we de verklaringen vinden. Een belangrijke verklaring is de goede performance van de bankensector. Zonder recessie hoeven ze niet veel af te schrijven voor slechte leningen. Bovendien zijn de rentemarges zeer ruim. Iedereen met een spaarrekening weet wel waarom. Bij de ING krijg je bijvoorbeeld een magere 1% rente (bij een inflatie van 3,2%), terwijl de bank zelf de 2.25% ECB rente ontvangt. De netto rente-inkomsten van ING stegen dan ook in het tweede kwartaal met 590 miljoen euro (+ 18%). Een dergelijk beeld zien we bij de meeste banken in Europa. En banken zijn met een marktweging van 15% de grootste sector in de Europese aandelenindex. Ook oliemaatschappijen hebben een flinke weging in de index en logischerwijs hebben die die superwinsten bij de huidige hoge olieprijzen. Overigens is er ook een sector die het gemiddelde naar beneden trok. Dat waren natuurlijk de Duitse autobouwers. Die lijken geen weerwoord te hebben tegen de goedkope Chinese concurrentie. Helaas is de winststijging van banken en oliemaatschappijen niet structureel. De olieprijs zal niet altijd zo hoog blijven en de ideale omstandigheden voor banken zijn er ook niet eeuwig. Maar gelukkig is er voor Europa nog een laatste belangrijke factor. Hoewel nog niet heel zichtbaar in de economische statistieken, dragen diverse Europese bedrijven hun steentje bij aan de AI boom. Bedrijven zoals Prysmian, Siemens Energy, ABB en Schneider zorgen voor de electriciteit in een data center. Daarnaast is ASML een natuurlijke profiteur van de AI boom. Een data center is slechts een leeg gebouw als het geen stroom heeft en er geen rekken met chips in staan.  Deze Europese bedrijven zorgen daarvoor en dat is aan hun winsten te merken. Het is nog steeds de vraag of al die Amerikaanse AI bedrijven wel winst gaan maken met hun modellen, maar deze Europese toeleveranciers hebben de buit al binnen. Ook voor hen is het te hopen dat deze AI investeringsboom nog even voortduurt.   Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  4. Aug 21

    Opinie | Iedereen krijgt 90.000 euro 

    Langzaam beginnen obligatiebeleggers zenuwachtig te worden. In de Verenigde Staten wordt het U$ 40.000 miljard schulden niveau steeds zichtbaarder. De obligatierente bereikte een gevaarlijk niveau. Er is het gezegde dat obligatiehandelaren kunnen stoppen met paniekeren, als de Fed in paniek raakt. Deze week raakte de minister van Financiën in paniek. Hij besloot om Amerikaanse staatobligaties op te kopen om de koersen te steunen en dus de rente te drukken. Dat hielp, even. Maar op lange termijn is het natuurlijk geen oplossing. Met deze enorme overheidstekorten moet de US meer schuldpapier uitgeven. Opkopen van datzelfde papier heeft geen zin. We kunnen wel met een beetje schadenfreude naar Amerika zitten kijken maar in Europa hebben zelf schuldenproblemen genoeg. Frankrijk bijvoorbeeld lijkt langzaam maar zeker op de financiële afgrond af te sturen. En er is geen enkel signaal dat ze bereid zijn om het stuur om te gooien. In het verleden waren er wel meer Europese probleemgevallen. Weet u de PIIGS landen nog? Portugal, Ierland, Italie, Griekenland en Spanje. Met hulp van de overige EU landen en een streng fiscaal beleid hebben deze landen het gered. Griekenland kondigde zelfs een vervroegde aflossing van eur 13 miljard van hun staatschuld af. Daarmee komt de staatschuld in percentage van de economie op 137%. Onder dat van Italië. Wie had dat ooit gedacht tijdens de eurocrisis van 2012. Maar we zijn wel 14 jaar verder,14 jaar  met pijnlijke bezuinigingen. Politiek gezien is en blijft dat erg moeilijk. Kiezers vinden bezuinigingen niet leuk en zien vaak het nut niet. Met grote zorg zie ik de komende Franse presidentsverkiezingen tegemoet. De kans is groot op een extreem rechtse of een extreem linkse kandidaat. En allebei willen ze leuke dingen voor de mensen. De enige oplossing die ze lijken te aanvaarden is hogere belastingen voor bedrijven en rijken. Maar de belastingen in Frankrijk zijn al zo hoog, dat nog meer belasten alleen maar minder oplevert. Bedrijven zullen niet meer investeren en vertrekken. Hetzelfde geldt voor de vermogenden. Waarschijnlijk wordt het zo lang mogelijk pappen en nathouden. Maar daar gaat het probleem niet mee weg. Hoe langer je de pijnlijke bezuiniging uitstelt, hoe groter het probleem wordt. De rentelasten groeien harder en harder en voor je het weet zit je in een schuldenspiraal. Net zoals de man met te veel schulden die de brieven van de deurwaarder maar niet meer opent. Intussen tikt de klok verder. 18 april 2027 zijn de Franse presidentsverkiezingen. Dat is nog maar 240 dagen. Ligt daar de rand van de afgrond? Als Frankrijk gaat, gaan wij mee. Frankrijk is te groot om te redden. Wat te doen? Nederland is te klein om de boel te kunnen redden. Misschien moet we de schulden ratio dan ook maar op het Franse niveau brengen en dat geld teruggeven aan de Nederlandse belastingbetaler. Dat betekent dat iedere belastingbetaler eur 90.000 terugkrijgt. Dat is natuurlijk een belachelijk idee. We gaan dan een explosie in te betaalde rente en aflossingen zien net zoals Frankrijk nu. Maar is het minder belachelijk dan het Franse beleid om maar de kop in het zand te steken? Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  5. Aug 14

    Opinie |Trump heeft gelijk

    Gezien de titel van deze column kan dit een hele korte column worden. In Europa zijn de meningen over Trump duidelijk verdeeld. Maar laten we hem eens bekijken zoals een belegger naar een belegging kijkt: niet vanuit sympathie of antipathie, maar vanuit de vraag wat werkt wel en wat werkt niet. Nu ik me in een neutrale positie heb gewrongen, is het ook goed om te kijken naar de goede dingen die Trump heeft gedaan. Zo is er de daling van het aantal ambtenaren. Dat werd opnieuw zichtbaar in het rapport over de arbeidsmarkt vorige week. De werkgelegenheid bij de overheid daalde afgelopen jaar bijna iedere maand, terwijl de private sector nog steeds banen creëert. Natuurlijk zijn er veel ambtenaren die nuttig werk verrichten, maar ook velen die slechts overbodige regels verzinnen. Van meer regels wordt de maatschappij en de economie niet beter. Een van de grote aanjagers in de private sector is de enorme AI investeringsboom. In de race om zo snel mogelijk zoveel mogelijk datacenters neer te zetten is er een grote vraag naar bouwvakkers en technici. Bedenk hierbij  wel dat er ongeveer 1500 werknemers nodig zijn om een datacenter te bouwen, maar slechts 30 om hem operationeel te houden. Dus als al die datacenters er eenmaal staan, valt die de extra vraag naar arbeid weg. Een ander punt waarin de Trump regering goed scoort is het stimuleren van gezonde voeding. Afgelopen week kondigde Trump’s minister van gezondheid Robert Kennedy Jr. aan dat producenten niet zomaar alles in voedingswaren mogen stoppen. Dat is geen overbodige luxe. Ik heb teveel video’s gezien van ijsjes die niet smelten onder heet water en brood wat zich als een rubber spons gedraagt in het water. Mijn favoriete maatregel is de invoering van de Trump Account. Natuurlijk moest er de naam Trump op. Dat is een beleggingsrekening voor Amerikaanse kinderen onder de 18 jaar. Daar hoef je geen belasting over te betalen. Om het idee te promoten stort de Amerikaanse regering eenmalig U$ 1000 voor kinderen geboren tussen 1 januari 2025 en 31 december 2028 op de Trump Account. Ouders mogen jaarlijks U$ 5000 bijstorten. Kinderen krijgen hiermee al op jonge leeftijd een eigen beleggingsrekening en leren zo dat vermogen niet alleen iets is wat je kunt uitgeven, maar ook iets wat je kunt opbouwen. In Nederland hebben we op dit punt het tegenovergestelde beleid. Hier wordt vermogen vooral gezien als iets wat belast moet worden. Nee, stel je voor dat iemand door sparen en te beleggen wat vermogen opbouwt. De regering vergeet even dat het heffen van belasting niet de primaire taak is van de overheid. Het is nodig om nuttige activiteiten te financieren. Basta. Ja, het is verstandig om het overheidstekort niet te veel te laten oplopen. Maar om de befaamde econoom Milton Friedman aan te halen; "Hogere belastingen zullen het tekort niet verminderen, behalve voor een korte periode. Ze zullen de overheidsuitgaven alleen maar verhogen”. Als de huidige regering dat niet begrijpt moeten ze maar even bij Trump in de leer. Maar dan alleen de goede lessen overnemen natuurlijk. Dat moet in een paar lessen wel lukken.   Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  6. Aug 7

    OPINIE | 5% rentealarm gaat bijna af

    Trump lijkt er alles aan te doen om de rente omlaag te praten, maar tegelijkertijd zorgt vrijwel alles wat hij doet of zegt juist voor een hogere rente. Zo is daar de geldverslindende oorlog met Iran. Volgens de Minister van Oorlog Pete Hegseth liggen de kosten tot op heden op U$ 37 miljard. Marktschattingen liggen boven de U$ 100 miljard. Bovendien zorgt de oorlog voor een hoge benzineprijs en dus een hogere inflatie, waardoor de Fed de rente wel moet verhogen. De markt prijst inmiddels minimaal één renteverhoging in. Voor de oorlog ging men nog uit van drie renteverlagingen. Daarboven op komen Trump’s belasting verlagingen. De One Big Beautful Bill kost een bescheiden U$ 4000 miljard in de komende 10 jaar. Dat komt allemaal bij het begrotingstekort. Kredietbureau Fitch denkt dat het financieringstekort dit jaar op maar liefst 7,9% uitkomt.   Kortom de Amerikaanse staatschuld zal waarschijnlijk ergens in de komende maanden de U$ 40.000 miljard mijlpaal bereiken. U$ 40.000.000.000.000! Dat is U$ 115.000 voor iedere Amerikaan. Even ter vergelijking in Nederland ligt dat cijfer op eur 21.000 per inwoner en (in) Italië op eur 61.000. De rente wordt niet alleen bepaald door de geldvraag van de overheid, maar ook van de private sector. De enorme geldhonger van Big Tech doet ook nog een duit in het zakje. Die U$ 752 miljard die Big Tech alleen al dit jaar investeert moet wel ergens mee gefinancierd worden. Uit de cashflow lukt dat niet meer. Hoe meer vraag naar geld, hoe hoger de prijs. De prijs van geld heet rente. Door al die factoren bij elkaar staat de rente op Duitse staatsobligaties bijna op het hoogste niveau sinds 2011 en die van de Verenigde Staten bijna op het hoogste punt sinds 2007. Door de sussende woorden van Scott Bessent, dat de Iranoorlog nu echt bijna is afgelopen (nee, nu echt) is de obligatie rente de afgelopen paar dagen een beetje afgekoeld. Maar het blijft een risico factor. Het doet me een beetje aan 1987 denken. Ook toen was de obligatie rente flink aan het stijgen. En ook toen negeerden aandelen beleggers de rentestijging. Totdat zwarte maandag kwam natuurlijk en toen was opeens Leiden in last. Michael Burry, bekend van het voorspellen van de kredietcrisis van 2008, maakt die vergelijking ook al. Voordat u gelijk op de rode verkoopknop drukt, wil ik wel even wat kanttekeningen plaatsen. De rente op Amerikaanse staatsobligaties steeg in 1987 in een halfjaar tijd van iets boven de 7% naar boven de 10%. Dat is wel even een andere orde van grootte dan de huidige 4,6%. En voor wat Michael Burry betreft, de afgelopen acht waarschuwingen sinds 2021 zijn allemaal (nog) niet uit gekomen. In het verleden bleek duidelijk dat stijgende rente niet goed is voor aandelen. Het alternatief voor aandelen wordt simpelweg aantrekkelijker en dus schuift er geld van aandelen naar obligaties. Vooral het 5% niveau lijkt daarbij een breekpunt te zijn. Maar goed, zover zijn we nog niet. Tot die tijd lijkt de markt zich vast te houden aan de wijsheid van mijn tante; “je moet geen zorgen maken over ongelegde eieren”. Tot die tijd kunt u rustig slapen, maar ik zou wel de wekker op 5% zetten. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  7. Jul 31

    Opinie | To CAPE or not to CAPE

    Regelmatig zie ik op social media een grafiek van de CAPE Shiller waardering voorbijkomen. Robert Shiller is bekend geworden door deze index. Hij waarschuwde in 2000 dat de waardering zo extreem hoog was dat de markt wel zou moeten imploderen. Hij kreeg gelijk en hoe. De CAPE Shiller index vergelijkt de huidige beurskoers met de gemiddelde winst over de afgelopen 10 jaar en dan gecorrigeerd voor inflatie. Op deze manier voorkom je dat een tijdelijke piek in de winstgevendheid te zwaar wordt meegewogen. Zo neem je de winstpieken en dalen mee. CAPE staat dan ook voor Cyclically Adjusted Price Earnings. Het track record is indrukwekkend. In 1929, in 1965 en in 2000 liet het duidelijk zien dat aandelen overgewaardeerd waren. In de 10 jaar erna volgden sterk negatieve rendementen van respectievelijk -13%, -13% en -29%. 10 jaar lang wachten op een herstel wat maar niet komt is lang en voor de meeste beleggers te lang. Die hebben dan al lang de handdoek in de ring gegooid. Nu staat deze ratio op 40 keer de winst, dat is zelfs hoger dan in 1929. Vandaar dat deze grafiek zoveel aandacht krijgt. Ondanks het trackrecord is er wel wat op af te dingen. De CAPE ratio telt ook de winsten van 10 jaar geleden mee. Wie maalt daar nu nog om? De winsten stijgen de afgelopen tijd zo snel, dat de winsten die 10 jaar geleden werden gemaakt er eigenlijk niet meer toe doen. De echte vraag is natuurlijk, zijn die enorme winsten van vandaag ook duurzaam? Analisten verwachten van wel. De lange termijn verwachte winstgroei voor de hele S&P 500 index is maar liefst 25% per jaar. Dat is nog nooit zo hoog geweest. Zelfs niet in de dot.com bubbel. Gemiddeld groeien de winsten maar met 8% per jaar. Dat overmatige optimisme maakt me bezorgd. Daarmee wordt de lat wel hoog gelegd. En hoe hoger de verwachting hoe groter de kans op teleurstelling. Precies de reden waarom Shiller met zijn CAPE ratio kwam. Er zijn gelukkig ook wat realistische geluiden. Afgelopen week kwam zakenbank Bernstein met een rapport dat de winsten van de semiconductor bedrijven in 2028 weer zullen normaliseren. De huidige winst boom is vooral gedreven door hogere prijzen. Als er straks voldoende capaciteit is bijgebouwd zullen de prijzen weer dalen. Dat betekent een flink lager winstniveau dan de huidige piekwinsten. Dat past ook bij het boom-bust karakter van deze sector. Niet voor niets is de waardering van deze sector extreem laag. Beleggers houden er al rekening mee dat de bomen niet tot in de hemel groeien. Chipfabrikanten, zoals SK Hynix, Micron and Samsung handelen niet voor niets op een koers-winstverhouding van slechts 4. Dat roept de vraag op hoe Robert Shiller zelf naar de huidige marktsituatie kijkt? Opvallend genoeg waarschuwt hij zelf dat beleggers niet moeten blind varen op de CAPE index. Deze ratio is niet bedoeld om de markt te timen. Maar hij zegt wel dat het huidige enthousiasme in de markt vooral gebaseerd is op verhalen niet op fundamentals. Dat is nou net precies het patroon wat we bij de vorige pieken van de CAPE index zagen. Want uiteindelijk winnen de fundamentals het altijd van de mooie verhalen. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

  8. Jul 24

    Opinie | Verborgen AI-schulden

    Het regent winstcijfers en de verwachtingen zijn torenhoog. Analisten rekenen op een winstgroei van 22% voor de gehele S&P 500. Extreem hoog, maar minder dan de 27% van het eerste kwartaal, al werd dat vertekend door boekhoudkundige aanpassingen door de herwaardering van belangen in AI-bedrijven. Ook in het tweede kwartaal spelen die effecten een belangrijke rol. Alphabet meldde dat zijn aandelenbelangen vorig kwartaal $99 mrd meer waard zijn geworden. Dat wordt geteld als winst, maar is natuurlijk boekhoudkundig geneuzel. De werkelijke waarde wordt pas duidelijk als de aandelenmarkt er een waardering aan plakt. En juist daar zie je de eerste scheurtjes. De beursintroductie van SpaceX was een goed voorbeeld. De koers staat nu ruim 15% onder de introductieprijs van $135. Intussen werpt het succes van het Chinese AI-model Kimi K3 een ongemakkelijke vraag op. Als dergelijke modellen goedkoper en efficiënter dezelfde taken kunnen uitvoeren, hoeveel pricing power hebben de grote AI-spelers dan eigenlijk nog? Steeds meer cfo’s klagen over de exploderende AI-budgetten en gaan selectiever inkopen. Voor simpele taken volstaat een eenvoudig model. Dat betekent dus minder omzet per gebruiker. Denk, voordat u in paniek uw aandelen verkoopt, wel even terug aan de periode dat DeepSeek werd geïntroduceerd. Toen bleek dat gebruikers hun data niet aan een Chinees model toevertrouwen. Maar de gedachte dat het veel goedkoper kan, verdwijnt niet meer. Dit cijferseizoen staan de mooiste winsten in de resultatenrekening, maar zijn de grootste risico’s in de voetnoten te vindenDaarbij is er steeds meer aandacht voor de schuldpositie van techbedrijven. Leuk dat de sector dit jaar $752 mrd in AI investeert, maar dat geld moet wel ergens vandaan komen, wat steeds vaker buiten de balans om gaat. Dat wil zeggen dat je niet zelf investeert, maar via bijvoorbeeld leaseconstructies, special purpose vehicles (SPV’s) of afnamegaranties. Dan heb je alsnog de verplichting, maar staat het niet als schuld op de balans. Onderzoeksjournalisten van Nikkei Asia becijferden dat de grote techbedrijven al $1650 mrd aan dergelijke verplichtingen in de voetnoten hadden verstopt. Het mag dan geen ‘echte’ schuld zijn, je hebt wel de verplichting. Op zich niet eens zo’n probleem. Meestal worden de nettoschulden ten opzichte van het bedrijfsresultaat afgemeten. Voor wie op de volgende buurtbarbecue slim wil overkomen: noem het net debt/ebitda, zo heet het in analistenjargon. Die ratio ziet er in de meeste gevallen nog oké uit. Zelfs als je de verborgen schulden meeneemt, stijgt hij van ongeveer nul naar 1,2. Nog altijd ruim binnen de grenzen van wat banken acceptabel vinden. Maar binnen het techspectrum zijn er wel een paar uitzonderingen. CoreWeave en Oracle willen net als de grote jongens fors investeren, maar beschikken niet over de kasstromen die bedrijven als Microsoft, Meta en Alphabet wel hebben. Ze zitten daardoor tot over hun oren in de schulden en hun winst moet erg hard groeien willen die nog een beetje behapbaar blijven. Dit cijferseizoen staan de mooiste winsten dus in de resultatenrekening, maar zijn de grootste risico’s in de voetnoten te vinden. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD. See omnystudio.com/listener for privacy information.

See All (332)

About

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.

Information

More From BNR Nieuwsradio

You Might Also Like