Κενό, εκνευριστικό, ενοχλητικό, τολμηρό, τρομερό, αριστούργημα, αποτυχία της χρονιάς, προχωρημένο, γεμάτο καλούς ηθοποιούς σε όχι καλές ερμηνείες, παράσταση καριέρας για τον Τομ Κρουζ, που πόσο πρέπει να ζοριστεί για να πάρει το Όσκαρ πια! Αυτές είναι μερικές από τις πρώτες αντιδράσεις και τις συγχρονικές κριτικές για το «Digger» του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου, που περιμέναμε στα φεστιβάλ, ώσπου το είδαμε απευθείας στις αίθουσες, και τώρα καλείστε κι εσείς να αποφασίσετε. Είναι φλόγα ή «φλόμπα»; Μας θέτει κάποιος προ των ευθυνών μας μέσα από την ιστορία του φωνακλά πετρελαιομεγιστάνα; Υπάρχει κάτι το προφανές στον σκαπανέα που πρωταγωνιστεί, αλλά η φάρσα που σκαρώνει, η ανάλυσή του, έτσι που τα λέει σαν να σε βρίζει, δεν μπορεί να κοντραριστεί. Ο Μεξικανός δημιουργός βάζει στο καταγγελτικό του μείγμα ένα ευρυγώνιο σινεμά που παραπέμπει σε Ρόι Άντερσον, Γιώργο Λάνθιμο και βέβαια στον Κιούμπρικ του «S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα», ένα κωμικοτραγικό show για το αφήγημα και το πόσο meta νομίζουμε πως είμαστε. Επίσης, πόσο μοιάζουν ο Κρουζ με τον Ινιάριτου, αν και δεν έχουν καθόλου κοινές καταβολές! Σκεφτείτε το λίγο: τι κάνουν στο σινεμά και οι δυο και πόσο τεντωμένο είναι πάντα το σκοινί που διασχίζουν. Περί πολιτικής σάτιρας, συλλογικής αυταπάτης, παθητικής παρατήρησης σε ένα αντικαθρέφτισμα του δημιουργού στον θεατή θα μιλήσουμε σήμερα με τον συνάδελφο κριτικό κινηματογράφου και σκηνοθέτη Γιάννη Δαββέτα, που η ταινία τον συνάρπασε. (Η κουβέντα περιέχει spoilers, sorry, δεν γινόταν αλλιώς)
