Τελικά, οι προγνώσεις για το κινηματογραφικό καλοκαίρι έπεσαν μέσα: η «Οδύσσεια» πυροδότησε διαξιφισμούς προτού καν προβληθεί, και πλέον μονοπωλεί τις αίθουσες και το ενδιαφέρον. Ήδη, ωστόσο, η «Εμμονή» μάζεψε την Gen Z και όχι μόνο σε viral ραντεβού στις αίθουσες, παντρεύοντας το horror με το αίσθημα. Άρεσε; Νομίζω ναι, αν και είναι από εκείνες τις ταινίες που παρασύρουν και λίγο με το τρεντ τους και χρειάζεται λίγος χρόνος ακόμα για να βγάλουμε συμπεράσματα. Φέτος, κλείνουμε 20 χρόνια στη LiFO και ετοιμάζονται αφιερώματα σε όλους τους τομείς. Μου ζητήθηκε η απίθανη αποστολή να βγάλω μια δεκάδα, αντιπροσωπευτική, προσωπική, σημαντική, αδύνατη και μόνο που τη σκέφτομαι, αν και την παρέδωσα με εξηγήσεις και αναστολές, και χαρά βέβαια, αλλά και… καταλαβαίνετε… Από 3.000 ταινίες πώς καταλήγεις σε λιγότερο από ντουζίνα; Στην αναζήτηση, αναρωτήθηκα από πόσα κύματα περάσαμε εμείς του σινεμά αυτές τις δυο δεκαετίες, από το φιλμ στο digital, και από τους multiplex θριάμβους των αρχών του αιώνα στις πλατφόρμες, στο streaming και τώρα ξανά σε μια τροχιά αγωνιστική και ανθηρή τολμώ να πω, μετά το ’19, για πρώτη φορά. Για όλα αυτά, την «Οδύσσεια» και τα culture wars που σήκωσε, τις ταινίες που αξίζει να δούμε από όσες παίζονται ή έρχονται τις προσεχείς εβδομάδες, και άλλα που μοιραζόμαστε και αγαπάμε εδώ και τριάντα πέντε χρόνια, που γνωριζόμαστε και συνταξιδεύουμε στα φεστιβάλ μιλάμε με τον κριτικό του «Αθηνοράματος», Χρήστο Μήτση. Δεν συμφωνήσαμε σε όλα, αλλά αξίζει τον χρόνο σας η ανταλλαγή επιχειρημάτων, ακόμη και για τις πραγματολογικές ελευθερίες της ταινίας, για τις τρεις αγαπημένες του ταινίες της τελευταίας εικοσαετίας αλλά και για το σημαντικό «Φιόρδ» του Κριστιάν Μουνγκίου, που απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα και έρχεται στις ελληνικές αίθουσες στις 19 Αυγούστου, στο περιζήτητο slot που κατείχαν επί χρόνια οι ταινίες του Γούντι Άλεν!
